III SA/Wr 427/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2019 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi W.P. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 6 lutego 2019 r., (sygn. akt III SA/Wr 427/18), postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Wyrokiem z [...] r. uchylono punkt 2 zaskarżonej decyzji i w tym zakresie umorzono postępowanie w sprawie, w pozostałym zakresie oddalono skargę. Postanowieniem z [...] r. odrzucono skargę kasacyjną od wyroku z [...] r. z powodu sporządzenia jej osobiście przez skarżącego. Pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu [...] r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z dnia [...] r. oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Postanowieniem z [...] r. odrzucono zażalenie. Zarządzeniem z [...] r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych pisma z [...] r. zawierającego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej poprzez dokonanie spóźnionej czynności (czyli wniesienie skargi kasacyjnej sporządzonej przez adwokata lub radcę prawnego) i uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W wyznaczonym przez Sąd terminie do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu została wniesiona skarga kasacyjna sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika. W jej treści wskazano, że uchybienie terminu do złożenia skargi kasacyjnej nastąpiło bez winy strony i było wynikiem ciężkiej choroby skarżącego, który jest osobą niesamodzielną, nie może się poruszać. Pełnomocnik dodał, że w dniu [...] r. skarżący odzyskał możliwość samodzielnego poruszania się i podjęcia czynności procesowych, zatem w tym dniu ustała przeszkoda w dokonaniu czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Wniosek o przywrócenie terminu jest niezasadny. Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a). Brak winy w uchybieniu terminu winien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Od strony postępowania można bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. Dopuszczenie się przez stronę choćby lekkiego niedbalstwa daje podstawę do przyjęcia jej zawinienia w uchybieniu terminu i odmowy przywrócenia terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05, Lex nr 192260). Ocena okoliczności uchybienia terminowi oraz uprawdopodobnienia braku winy w tym uchybieniu, dokonana w rozpoznawanej sprawie, nie uzasadnia przyjęcia, że niedotrzymanie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi nastąpiło bez winy skarżącego. Odnośnie do okoliczności powołanych przez skarżącego należy stwierdzić, że ocena czy nastąpiło uprawdopodobnienie, o którym stanowi art. 87 § 2 p.p.s.a., należy do sądu rozpatrującego wniosek. W tym przedmiocie Sąd nie jest związany zawartymi we wniosku twierdzeniami, gdyż istota uprawdopodobnienia sprowadza się do przekonania sądu o przynajmniej prawdopodobieństwie zaistnienia faktów, na które powołuje się strona domagająca się przywrócenia terminu, a przekonanie to powinno opierać się na obiektywnych przesłankach wynikających z zawartych we wniosku twierdzeń. Chociaż uprawdopodobnienie jest wyjątkiem od reguły formalnego przeprowadzenia dowodu, działającym na korzyść strony powołującej się na określony fakt, to jednak nie oznacza to, że może ono opierać się tylko na samych twierdzeniach strony. Odróżnienie aktu uprawdopodobnienia w stosunku do przeprowadzenia dowodu polega m.in. na tym, że uprawdopodobnienie przeprowadza się za pomocą środków nieskrępowanych wymaganiami stawianymi co do formy przez obowiązujące przepisy prawa (por. postanowienie SN z dnia 5 maja 2009 r., I UO 3/08, LEX nr 509056). Nieudokumentowane w żaden sposób twierdzenie skarżącego o braku samodzielności i o ciężkiej chorobie, która uniemożliwiała mu samodzielne poruszanie się (oraz o odzyskaniu tej możliwości [...] r.) nie może być oceniane jako uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniającej przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Podkreślić przy tym należy, że z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu nie wynika jaka konkretnie choroba uniemożliwiała skarżącemu poruszanie się i z jakich powodów był w czasie choroby osobą niesamodzielną. Brak takich danych uniemożliwia natomiast dokonanie przez Sąd oceny wpływu powołanych przez skarżącego faktów na realną możliwość złożenia skargi kasacyjnej w terminie. Skoro wnioskodawca nie wykazał, iż bez swojej winy uchybił terminowi do złożenia skargi kasacyjnej, zatem, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.