III SA/Wr 428/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk (sprawozdawca) Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz Protokolant Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 30 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Powiatu Z. na decyzję Zarządu Województwa D. z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty środków przypadających do zwrotu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza nieważność decyzji Zarządu Województwa D. z dnia [...] kwietnia 2012 r., Nr [...]; III. zasądza od Zarządu Województwa D. na rzecz strony skarżącej kwotę 9.200 (dziewięć tysięcy dwieście) złotych tytułem kosztów postępowania. W decyzji opisanej w sentencji niniejszego wyroku – wydanej wskutek wniosku beneficjenta o ponowne rozpatrzenie sprawy – Zarząd Województwa D. (określany dalej jako "ZWD", "Zarząd" lub "organ") utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję (z dnia [...] r., nr [...]) w której określona została kwota przypadająca do zwrotu, z puli środków przyznanych Powiatowi Z. (dalej – skrótowo – "beneficjent", "Powiat", "strona" lub "skarżący") na podstawie umowy z dnia [...] r. (nr [...]) o dofinansowanie projektu pod nazwą: "[...]". Faktycznym powodem wydania decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu było stwierdzenie przez organ – na podstawie dokonanego audytu zewnętrznego wymienionego projektu – uchybień zapisom § 10 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 oraz § 12 ust. 1 wspomnianej umowy, co miało nastąpić poprzez naruszenie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (jednolity tekst: Dz. U. z 2010 r., nr 113, poz. 759 ze zm.), powoływanej w dalszych wywodach jako "p.z.p." Zarząd uznał, że dokumenty sporządzone przez beneficjenta w celu przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego w ramach projektu, o którym była mowa, ograniczają możliwość podwykonawstwa. Jako podstawy prawne wydanej decyzji o zwrocie wskazano następujące przepisy: art. 60 lit. "b", art. 70 ust. 1 lit. "b" oraz art. 98 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210 ze zm.); art. 25 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (jednolity tekst: Dz. U. z 2009 r., nr 84, poz. 712 ze zm.), przytaczanej dalej – w skrócie – jako u.z.p.p.r.; art. 207 ust. 1 pkt 2 i ust. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 84, poz. 1240 ze m.) – "u.f.p." W skardze Powiatu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zażądano: 1) uchylenia drugoinstancyjnej decyzji ZWD (z dnia [...] r.); 2) stwierdzenia nieważności poprzedzającej ją decyzji tego samego organu (z dnia [...] r.), jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie [...] zł, zważywszy na zawiłość sprawy, co powodowało zwiększony nakład pracy pełnomocnika strony skarżącej. Zdaniem autorki skargi, rażące naruszenie prawa przez decyzję wydaną w pierwszej instancji (z dnia [...] r.) miałoby polegać na tym, że została ona podpisana jednoosobowo przez Wicemarszałka Województwa D. (z upoważnienia Marszałka), gdy tymczasem organem właściwym do wydania tego orzeczenia był Zarząd Województwa D. Podstawowy zarzut, jaki sformułowano w skardze pod adresem decyzji z dnia [...] r., to utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą kwalifikowaną, o której mowa. W obszernym i drobiazgowym uzasadnieniu skargi podniesiono ponadto następujące argumenty: a) dopiero trzecia kontrola wytknęła nieprawidłowości w realizacji przepisów p.z.p., z powołaniem się przy tym na wytyczne ministerialne, późniejsze niż przedłożone przez stronę dokumenty; b) ferując niedogodne dla Powiatu rozstrzygnięcia organy oparły się na opinii pracowników kancelarii adwokackiej, związanej stałym zleceniem z Instytucją Zarządzającą; c) organ naruszył szereg przepisów procesowych, zwłaszcza art.: 6, 7, 8, 75, 77 § 1, 80, 107 § 3 i 136 k.p.a.; d) ZWD pominął orzecznictwo ETS-u (w skardze wskazano konkretny judykat, o istotnym znaczeniu dla dokonania prawidłowej oceny sprawy i podjęcia niewadliwego rozstrzygnięcia); e) Zarząd nie uwzględnił art. 25 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz. Urz. UE L nr 134), traktujący o podwykonawstwie; f) zwrócono też uwagę na nowelizację p.z.p. z 2008 r. ograniczającą zakres dopuszczalnego podwykonawstwa; g) część argumentacji skargi oparto na wnioskach, jakie nasuwa brzmienie art. 647 k.c.; h) podkreślono znaczenie kontroli ex ante; i) odwołano się także do wyroku tutejszego Sądu wydanego w sprawie [...]; j) zakwestionowano wreszcie samą metodę wyliczenia kwoty przypadającej do zwrotu. W ocenie strony skarżącej, w świetle przedstawionej argumentacji, obarczenie Powiatu powinnością zwrotu kwoty [...] zł nastąpiło z naruszeniem art. 7 ust. 1 p.z.p. w związku art. 36 ust. 4 i ust. 5 tej samej ustawy. W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i odnosząc się – równie obszernie i szczegółowo – do wszystkich zarzutów skarżącego Powiatu. W treści obszernego pisma procesowego datowanego na dzień [...] r. strona skarżąca sprecyzowała zarzuty i wnioski pierwotnej skargi, zarzucając, iż obie decyzje Zarządu zostały wydane w niniejszej sprawie z rażącym naruszeniem prawa – art. 87 Konstytucji RP w związku z art. 5 pkt 11 u.z.p.p.r., którego niezgodność z Konstytucją orzekł Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2011 r. wydanym w sprawie P 1/11 (OTK-A 2001/10/115). Sformułowała też alternatywne żądania, podtrzymując całą argumentację zaprezentowaną w skardze. Strona przeciwna wywiodła w odpowiedzi (pismo procesowe z dnia [...] r.), że niezgodność z Konstytucją art. 5 pkt 11 u.z.p.p.r. nie ma w tej sprawie znaczenie, bowiem teza Trybunału Konstytucyjnego odnosi się wyłącznie do procedury naboru wniosków i procedury odwoławczej w wypadku negatywnej oceny projektu, a nie do procedur związanych z realizacją umów o dofinansowanie i z decyzjami określającymi kwoty przypadające do zwrotu, co jest przedmiotem niniejszego sporu. Podkreślono również aspekt naruszenia przez stronę skarżącą zapisów umowy o dofinansowanie projektu Powiatu oraz zagadnienie odroczenia przez Trybunał mocy obowiązującej niekonstytucyjnych rozwiązań u.z.p.p.r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów ad-ministracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawie-dliwości – między innymi – poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez zarządy województw, w sprawach tego rodzaju co rozpoznawana. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego każdej decyzji admini-stracyjnej, która dotknięta jest co najmniej jednym z uchybień wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Godzi się dodatkowo podkreślić, iż – stosownie do art. 135 p.p.s.a. – sąd administracyjny zobowiązany został do stosowania środków, którymi dysponuje, w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeśli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Biorąc pod uwagę przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne należy stwierdzić zasadność skargi. W świetle postanowień art. 26 ust. 1 pkt 15 w związku z art. 25 pkt 1 in fine u.z.p.p.r., wydawanie decyzji określających kwoty przypadające do zwrotu z puli środków przyznanych na realizację konkretnego projektu realizowanego w ramach programu operacyjnego należy bezsprzecznie – w takich przypadkach, jak rozpoznawany – do właściwości zarządu województwa jako instytucji zarządzającej. Przepis art. 46 ust. 2a ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (jednolity tekst: Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1590 ze zm.; dalej – "u.s.w.") reguluje dwie ważkie kwestie związane z wydawaniem i podpisywaniem decyzji podejmowanych przez zarząd województwa, w ramach kompetencji przysługujących temu kolegialnemu przecież organowi. Po pierwsze, w decyzjach takich wymienione powinny być imiona i nazwiska wszystkich członków zarządu, którzy brali udział w ferowaniu konkretnego rozstrzygnięcia. Po drugie, decyzje wydane przez zarząd województwa w sprawach z zakresu administracji publicznej podpisuje marszałek. Przedstawiony standard normatywny spełnia bez wątpienia zaskarżona decyzja Zarządu Województwa D. z dnia [...] r., wydana po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy beneficjenta. Na ostatniej stronie tego rozstrzygnięcia figuruje podpis Marszałka Województwa. Wskazano ponadto czterech członków Zarządu (w tym gronie Marszałka), którzy brali udział w wydaniu zakwestionowanej decyzji. Zawarta jest tam wreszcie jednoznaczna informacja, iż jeden z Wicemarszałków nie brał udziału w podejmowaniu orzeczenia. Personalia wszystkich osób uczestniczących w wydawaniu decyzji kontrolowanej przez Sąd uzupełnione zostały imiennymi pieczątkami i podpisami każdego członka Zarządu podejmującego rozstrzygnięcie. Dzięki wszystkim tym danym nie może być wątpliwości co do dwóch podstawowych kwestii, weryfikacji których służy rozważany standard tyczący wydawania i podpisywania decyzji przez zarządy województw. Po pierwsze, rozstrzygnięcie zostało podjęte przez właściwą liczbę członków ZWD (decyzja została wydana przez cztery osoby spośród pięcioosobowego Zarządu). Po drugie, nie można skutecznie kwestionować, iż orzeczenie to podjął właściwy do tego organ samorządu województwa (jego Zarząd). Odpowiadając niewątpliwie wzorcowi określonemu w art. 46 ust. 2a u.s.w., decyzja Zarządu z dnia [...] r. została mimo to wydana z innym naruszeniem prawa, na tyle istotnym, że nie mogła być utrzymana w obrocie. Ferując to orzeczenie, organ przeszedł mianowicie do porządku nad tym, że weryfikowana, wcześniej wydana (w sprawie określenia kwoty przyznanych środków podlegających zwrotowi) decyzja z dnia [...] r. standardowi takiemu stanowczo nie odpowiada. Ostatnio wymienione orzeczenie – aczkolwiek jego nagłówek sugeruje, że i ono zostało wydane przez Zarząd Województwa D. – zawiera bowiem wyłącznie podpis jednego z Wicemarszałków oraz pieczęć imienną tegoż, o treści "z up. Marszałka Województwa D.". Nie wskazano w nim natomiast żadnego innego (poza Wicemarszałkiem, który podpisał tą decyzję) członka Zarządu, który brałby udział w wydaniu tego rozstrzygnięcia. Na dokumencie tym figurują co prawda jeszcze cztery inne pieczęcie imienne opatrzone podpisami (pod tzw. rozdzielnikiem decyzji), ale żadna z tych osób nie jest z pewnością członkiem ZWD. Do orzeczenia z dnia [...] r. dołączony został natomiast dokument określony jako "Upoważnienie" (datowany na dzień [...] r. i z powołaniem w podstawie prawnej przepisów art. 43 ust. 1 i ust. 3 u.s.w. oraz § 105 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa D. z dnia [...] r. w sprawie przyjęcia Statutu Województwa D. – Dz. Urz. Woj. Doln. nr 47, poz. 693) udzielone przez Marszałka Województwa. Z upoważnienia tego wynika uprawnienie Wicemarszałka do zastępowania Marszałka podczas jego nieobecności, w szczególności w zakresie organizowania prac Zarządu Województwa D. i do pełnienia funkcji kierownika Urzędu Marszałkowskiego Województwa D. (z wyłączeniem spraw personalnych). W ocenie składu orzekającego Sądu, ani upoważnienie Marszałka (dla Wicemarszałka) z dnia [...] r., o którym była mowa, ani żaden z przepisów tam przywołanych, nie może sanować oczywistej wadliwości decyzji z dnia [...] r., wobec normatywnego wzorca określonego w art. 46 ust. 2a. O wadze tego uchybienia procesowego będzie mowa później, przy ocenie wpływu tego naruszenia na wybór środka, jaki należało zastosować w odniesieniu do decyzji z dnia [...] r. W tym miejscu należy natomiast skonstatować, że utrzymując w mocy rozstrzygnięcie wydane w okolicznościach, które wywołują wątpliwość co do tego, jaki właściwie organ wydał to orzeczenie, stanowi istotne naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nakazujących wyeliminowanie z obrotu decyzji dotkniętych tego rodzaju wadliwościami (w rachubę wchodziły przede wszystkim przepisy art. 138 § 1 pkt 2 in principio lub art. 138 § 2 k.p.a.). Wydając decyzję z dnia [...] r., ZWD w ogóle nie dokonał bowiem żadnej oceny prawidłowości weryfikowanej wówczas decyzji, w świetle wymogów wskazanych w art. 46 ust. 2a u.s.w., ani też nie rozważył, jaki środek należy w tej sytuacji uznać za adekwatny do opisanego wcześniej naruszenia, w celu jego usunięcia. Z ostatnio wskazanych powodów Sąd był zobligowany – dyspozycją wynikającą z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. – do uchylenia decyzji z dnia [...] r. (pkt I wyroku), co z kolei umożliwiało ocenę naruszenia prawa, do jakiego doszło przy wydawaniu poprzedzającego ją rozstrzygnięcia z dnia [...] r., z perspektywy art. 135 p.p.s.a. Ocenę wagi naruszenia, do jakiego doszło przy wydawaniu pierwotnej decyzji wydanej w niniejszej sprawie (z dnia [...]r.), należy rozpocząć od przypomnienia wcześniej poczynionej już uwagi, że ograniczenie się w tamtym rozstrzygnięciu do jednego tylko podpisu i brak wskazania osób (członków Zarządu), którzy brali udział w jej podjęciu rodzi poważne wątpliwości co do tego, czy orzeczenie to pochodzi aby od organu właściwego w sprawie, w której wydana została ta decyzja, tzn. od Zarządu Województwa D. Biorąc pod uwagę wszystkie konkretne okoliczności rozpoznawanego przypadku, skład orzekający odrzucił jednak zarówno przyjmowaną w judykaturze i w piśmiennictwie w odniesieniu do podobnych sytuacji konstrukcję tzw. "nieaktu", jak i rozważaną ewentualność wystepowania w sprawie podstawę nieważności ocenianej decyzji, określoną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Analizowane obecnie orzeczenie z dnia [...] r. zostało wszak podjęte co najmniej przez jednego z uprawnionych do jej wydania członków organu kolegialnego (Zarządu Województwa), przy czym nagłówek tego orzeczenia oraz fakt posługiwania się upoważnieniem Marszałka Województwa zdają się sugerować, że osoba podpisana pod tą decyzją działała w przekonaniu legalnego występowania w imieniu organu, do którego kompetencji należało podjęcie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Te okoliczności przesądziły o odrzuceniu przez Sąd obu wcześniej wspomnianych koncepcji, jako podstawy wyeliminowania z obrotu ocenianej w tym miejscu decyzji (z dnia [...] r.). Należy się jednak w pełni zgodzić z twierdzeniem autorki skargi, że w sprawie doszło jednak co najmniej do rażącego (w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.) naruszenia art. 46 ust. 2a u.s.w., ponieważ niezachowanie standardu określonego w tym ostatnim przepisie nie pozwala usunąć niepewności co do tego, czy decyzja, która zapadła w dniu [...] r., została wydana przez właściwy organ. Brzmienie art. 46 ust. 2a u.s.w. jest kategoryczne i jasne. Oczywistość sformułowania tego przepisu nie pozwala – de lege lata – na żadną jego interpretację, która dopuszczałaby jakiekolwiek wyjątki od jego stosowania w dosłownym brzmieniu (por. też K. Bandarzewski, w: Komentarz do ustawy o samorządzie województwa, pod red. P. Chmielnickiego, Warszawa 2005, s. 238-240). Zdaniem Sądu, do jednoosobowego wydawania decyzji w imieniu Zarządu (celowe podkreślenia składu orzekającego) w sprawach takich, jak rozpoznawana, z pogwałceniem wzorca ustanowionego w art. 46 ust. 2a u.s.w., nie może skutecznie mocować ani upoważnienie Marszałka, którym posłużył się członek Zarządu podpisany na weryfikowanej obecnie decyzji, ani uchwała nr [...] Zarządu Województwa D. z dnia [...] r. w sprawie upoważnienia Marszałka Województwa D. do wykonania niektórych uprawnień Zarządu Województwa D. pełniącego funkcję instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym dla Województwa D. na lata 2007-2013 w zakresie odzyskiwania środków podlegających zwrotowi, na który to akt powołuje się strona przeciwna, ani wreszcie art. 268a k.p.a. Upoważnienie Marszałka i uchwała Zarządu (oba dokumenty datowane są na dzień 20 grudnia 2010 r.) w ogóle nie wskazują w swojej podstawie prawnej art. 46 ust. 2a u.s.w., a powołane w obu dokumentach przepisy tej ustawy (art. 41 ust. 1, ust. 2 pkt 4 i ust. 3) nie regulują wszak standardu wydawania i podpisywania decyzji zarządów województw samorządowych. Dodatkowego zauważenia wymaga, iż ani w upoważnieniu, ani w uchwale nie udzielono w ogóle uprawnienia do wydawania decyzji. Marszałek upoważnił jedynie jednego z Wicemarszałków do zastępstwa w razie swojej nieobecności (chodziło zatem o zastępowanie organu jednoosobowego, a nie kolegialnego), natomiast we wspomnianej uchwale (której treść ulegała zresztą zmianie) mowa wyłącznie o upoważnieniu do podpisywania między innymi decyzji wydawanych w przedmiocie środków podlegających zwrotowi. Z kolei w myśl art. 268a k.p.c., "Organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważnić pracownika kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń". Nawet gdyby dopuścić – teoretycznie (Sąd nie podziela takiego zapatrywania z powodów, o których będzie jeszcze mowa) – że derogacja przewidziana w cytowanym przepisie obejmuje także cedowanie uprawnień (również decyzyjnych) przez organy kolegialne, to przepis ten nie mógłby i tak znaleźć zastosowania w rozpoznawanej sprawie, co najmniej z dwóch przyczyn. Po pierwsze dlatego, że derogacja do wydawania decyzji musiałaby pochodzić w tym wypadku od Zarządu, a w sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że kompetencje decyzyjne Zarządu zostały scedowane na jedną tylko osobę, co już wykazano. Po wtóre z tego powodu, że nie można Wicemarszałka, a więc członka Zarządu (organu kolegialnego) utożsamiać z "pracownikiem" kierowanej przez Zarząd "jednostki organizacyjnej", w rozumieniu art. 268a k.p.a. Silnego zaakcentowania wymaga, że art. 46 ust. 2a u.s.w. powinien być traktowany jako lex specialis, w zakresie procedury wydawania i podpisywania decyzji mieszczących się w zakresie kompetencji zarządów województw samorządowych. O takim charakterze tego przepisu świadczy przede wszystkim właśnie postawiony przez ustawodawcę wymóg wymieniania imion i nazwisk członków zarządu, którzy brali udział w wydaniu decyzji przez ten organ. Byłby to przecież wymóg zbędny, gdyby legislator dopuszczał możliwość derogowania (cedowania) uprawnień decyzyjnych zarządów województw na pojedyncze osoby. Taka możliwość niweczyłaby zresztą zupełnie ideę podejmowania decyzji przez organ kolegialny, któremu powierzono przecież w tym właśnie celu proces załatwiania niektórych spraw w formie decyzyjnej. Na koniec przypomnieć też trzeba, że wyjątkowe przepisy – a do takich zaliczyć trzeba bez wątpienia wyjątek w procedurze ferowania i podpisywania decyzji, przewidziany w art. 46 ust. 2a u.s.w. – nie podlegają wykładni rozszerzającej. Jako podsumowanie tej części wywodów jawi się konstatacja, że wskutek podpisania decyzji z dnia [...] r. jedynie przez Wicemarszałka Województwa i brak wskazania pozostałych członków Zarządu, którzy brali udział w podejmowaniu tego rozstrzygnięcia, doszło (co najmniej!) do rażącego naruszenie prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. Dlatego też – działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w związku z art. 135 tej samej ustawy oraz art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. w związku z art. 46 ust. 2a u.s.w. należało stwierdzić nieważność tej decyzji (pkt II wyroku). Orzeczenie o kosztach (pkt III) znajduje natomiast uzasadnienie w przepisach art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. Zasądzona kwota obejmuje [...]zł tytułem zwrotu wpisu uiszczonego przez stronę skarżącą oraz 7.200 zł kosztów zastępstwa procesowego, uwzględniając postanowienia § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "a" w związku z § 6 pkt 6 i § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.). Zważywszy zawiłość sprawy i nakład pracy pełnomocnika strony skarżącej Sąd uznał przy tym za odpowiednie zastosowanie dwukrotności stawki.