III SA/Wr 431/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Marcin Miemiec po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2010 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi J. M., na czynności egzekucyjne Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. K., w przedmiocie zajęcia wierzytelności na poczet zaległości wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. J. M. (zwany dalej skarżącym) złożył skargę na – jak to ujął w skardze – "zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank" z dnia [...] r., Nr zawiadomienia [...] . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., zwanej dalej "p.u.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a) Należy tu zwrócić uwagę, że opisane w skardze zawiadomienie jest o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank, jest uzewnętrznieniem uprawnień organu egzekucyjnego należności pieniężnych, uprawnionego do stosowania środków przymusu państwowego, w celu dochodzenia należności. Zawiadomienie takie nie ma statusu aktu prawnego podlegającego kontroli sądu administracyjnego. Stanowi ono jedynie udokumentowanie zastosowanego środka egzekucyjnego o którym mowa w art. 1a pkt 12 lit. a Ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm. zwanej dalej u.p.e.a.). Prawidłowość zastosowanego środka egzekucyjnego można – w zależności od etapu prowadzonej egzekucji – weryfikować w drodze zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne (art. 33 u.p.e.a.), bądź też skargi na czynności egzekucyjne (art. 54 u.p.e.a.), przed organem egzekucyjnym lub organem nadzoru. Wojewódzki Sad Administracyjny może przeprowadzić kontrole zapadłych w tych sprawach rozstrzygnięć (postanowień organów), po wyczerpaniu przysługujących stronie środków odwoławczych. Skoro zakres skargi wykracza poza kognicję Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie powołanego na wstępie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.