III SA/Wr 434/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.J. na upomnienie Prezydenta W. – Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta Nr [...] w przedmiocie wezwania do uregulowania należności postanawia: odrzucić skargę. W skardze z [...] września 2019 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skarżący L. J., powołując się na przepisy art. 53 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, 1467, 1629, z 2019 r. poz. 11, 934; dalej: p.p.s.a.), wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i o zasądzenie od Prezydenta W.– Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta (dalej: organ) na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, a w szczególności przez uznanie, że materiał dowodowy wskazuje, że nie opłacił postoju na płatnym parkingu. W odpowiedzi na skargę Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta wniósł o jej oddalenie, o odmowę zasądzenia od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw i o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z 2019 r. poz. 125, 914) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Granice kognicji rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 p.p.s.a., jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Obejmują one między innymi skargi na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art. 3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z przepisem art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności ustalić więc należy, czy doręczone skarżącemu upomnienie o zapłatę należności z tytułu opłaty dodatkowej za postój pojazdu mieści się w granicach kontroli sądu administracyjnego. W ocenie Sądu taki stan nie zachodzi w niniejszej sprawie. Skierowane do skarżącego upomnienie zostało bowiem sporządzone na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 z późn. zm.), stanowiącym, że egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Upomnienie nie stanowi natomiast decyzji ani też postanowienia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Stanowi jedynie przypomnienie o obowiązku wpłacenia należności w nim wskazanych, których to należności obowiązek zapłaty powstał na skutek zdarzeń opisanych w prawie administracyjnym materialnym. Zatem w ocenie Sądu skarga wniesiona w niniejszej sprawie na wyżej wskazane upomnienie nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Nie dotyczy też spraw poddanych kontroli sądu administracyjnego na podstawie przepisów szczególnych. Nie ma bowiem przepisu szczególnego, który przewidywałby możliwość wniesienia skargi na wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej za postój pojazdu z tytułu jej niewniesienia oraz wydane w przypadku jej nieziszczenia upomnienie. Nie jest ono wydane w formie decyzji, postanowienia czy innego aktu, który podlegałby kontroli na drodze postępowania sądowego. Upomnienie, na podstawie przepisu art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi jedynie czynność wierzyciela, która poprzedza postępowanie egzekucyjne. Nie stanowi ono rozstrzygnięcia władczego. Jest jedynie przypomnieniem, że określony obowiązek istnieje i należy go zrealizować. Zresztą zgodnie z przywołanym przepisem postępowanie egzekucyjne, jak to już wyżej zostało wspomniane, może być wszczęte dopiero po upływie siedmiu dni od doręczenia upomnienia. Tym samym przedmiotowe upomnienie nie należy do żadnego z aktów lub czynności wymienionych w przepisach art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a., które podlegałyby kontroli sądu administracyjnego. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.