III SA/Wr 435/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała Sędziowie: Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Protokolant: Monika Mikołajczyk po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Uzasadnienie: W dniu 3 września 2001 r. w Oddziale Celnym w J. zgłoszony został do procedury tranzytu towar w postaci samochodu ciężarowego marki Volkswagen 2DXOAE, wyprodukowany w roku 2000, nr podwozia [...]. Towar ten objęty został procedurą celną na podstawie dokumentu SAD nr [...] z dnia 3 września 2001 r. z terminem dostarczenia do urzędu celnego przeznaczenia do dnia 6 września 2001 r. Głównym zobowiązanym w procedurze tranzytu wpisanym w polu 50 ww. zgłoszenia celnego był W. G. W związku z niedostarczeniem towaru do urzędu celnego przeznaczenia, po wszczęciu postępowania, Naczelnik Urzędu Celnego w Z. decyzją nr [...] z dnia 10 września 2002 r., skierowaną do głównego zobowiązanego, określił kwotę wynikającą z długu celnego oraz obliczył odsetki za zwłokę od dnia powstania długu celnego do dnia wydania przedmiotowej decyzji. Od powyższej decyzji W. G. złożył odwołanie, w którym podniósł, iż jego rola w niniejszej sprawie ograniczała się wyłącznie do dostarczenia pojazdu z miejsca zakupu do granicy oraz załatwienia formalności celnych na przejściu granicznym w J. Podniósł, iż nie był w stanie dokonać czynności związanych z nadaniem towarowi przeznaczenia celnego, ponieważ od momentu przekroczenia granicy nie posiada pojazdu oraz dokumentów tranzytowych, a towar znajduje się obecnie w posiadaniu G. M. oraz W. N. występujących w polu 8 dokumentu SAD jako odbiorcy pojazdu. Jednocześnie strona wniosła o uznanie wymienionych osób za dłużników zobowiązanych do uiszczenia należności celnych. W trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Celnej we Wrocławiu wezwał wobec tego stronę do nadesłania upoważnienia do dokonania zgłoszenia celnego nr [...] w imieniu odbiorców towaru oraz o nadesłanie dokumentu potwierdzającego przekazanie samochodu jego odbiorcom bezpośrednio na granicy. Odpowiadając na wezwanie organu celnego strona wyjaśniła, że nie posiada żadnego pokwitowania przekazania pojazdu jego właścicielom, ponieważ powyższa czynność została przeprowadzona w formie ustnej. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Dyrektor Izby Celnej we Wrocławiu w dniu 2 stycznia 2003 r. decyzją nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Z. W dniu 14 stycznia 2004 r. na wniosek strony wszczęte zostało postępowanie celne w sprawie stwierdzenia nieważności opisanej wyżej decyzji Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia 2 stycznia 2003 r. Wnioskodawca zarzucił, że wymieniona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 38 i 101 § la i § 2 Kodeksu celnego oraz została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, tj. do W. G. zamiast do Agencji Celnej A z siedzibą w Z. Prowadzone w pierwszej instancji przez Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu postępowanie zakończyło się wydaniem w dniu 26 marca 2004 r. decyzji nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z dnia 2 stycznia 2003 r. W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez W. G. odwołania - Dyrektor Izby Celnej we Wrocławiu utrzymał w mocy swą decyzję rozstrzygnięciem z dnia 28 maja 2004 r. Nr [...] nie stwierdzając w motywach żadnego naruszenia prawa. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy za niesłuszny uznał zarzut nie uwzględnienia przy analizie materiału dowodowego upoważnienia wystawionego w dniu 13 lipca 2001 r. dla Agencji Celnej A w Z. Bezspornie bowiem w polu 50 dokumentu SAD nr [...] jako główny zobowiązany wpisany został W. G. Zgłoszenie to dokonane zostało przez Agencję Celną A w Z., działającą w oparciu o upoważnienie W. G jako jego przedstawiciela bezpośredniego. Jak wywodził organ celny - Istotą 2 Sygn. akt: III SA/Wr 435/04 przedstawicielstwa bezpośredniego jest, zgodnie z art. 253 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego, działanie przedstawiciela w imieniu i na rzecz innej osoby. Tym samym czynności podjęte przez Agencję Celną skutkują odpowiedzialnością osoby udzielającej takiego upoważnienia. Przepis art. 254 § 4 Kodeksu celnego stwierdza, że czynności dokonane przez przedstawiciela w granicach upoważnienia pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla osoby, która ustanowiła przedstawiciela. Tak więc to W. G., jako główny zobowiązany, przejął wobec organów celnych odpowiedzialność za towar zgłoszony do procedury tranzytu przed organami celnymi i na nim spoczywało przestrzeganie obowiązków określonych w przepisach Kodeksu celnego. W ocenie organu treść udzielonego przez W. G w dniu 13 lipca 2001 r. upoważnienia nie budzi wątpliwości. W nagłówku dokumentu występuje wyraźne, wypisane wytłuszczonym drukiem i wielkimi literami, stwierdzenie, iż Agencja Celna A działa w formie przedstawicielstwa bezpośredniego, nie zgodziła się zatem działać w formie przedstawicielstwa pośredniego, a za bezcelowe organ odwoławczy uznał rozważania, dlaczego nie zechciała mocniej związać się ze swoim klientem. Dyrektor Izby Celnej we Wrocławiu nie znalazł też podstaw do przyjęcia, iż istnieją przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji ze względu na jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa i skierowaniem jej do osoby nie będącej stroną w sprawie, w kontekście odpowiedzialności za wykonanie obowiązków w procedurze tranzytu odbiorców towaru. Organ argumentował, że pismo odbiorcy towaru W. N. z dnia 27 marca 2003 r., w którym to piśmie przyznaje się do posiadania przedmiotowego towaru, wpłynęło do organu celnego dopiero w trakcie prowadzonego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji regulującej kwestie odpowiedzialności za dług celny i było nieznane organowi celnemu wydającemu decyzję, o której stwierdzenie nieważności strona występuje. W trybach nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznej organ związany jest treścią i zakresem wniosków złożonych przez stronę i złożony wniosek rozpatrywać może tylko na podstawie przepisów odnoszących się do trybu zawnioskowanego przez stronę. Niezależnie od merytorycznej oceny ujawnionego nowego w sprawie dowodu, ujawnienie tego dowodu po wydaniu rozstrzygnięcia nie może skutkować stwierdzeniem nieważności tego rozstrzygnięcia. Pismo skarżącego może ewentualnie stanowić przesłankę do rozważenia wznowienia postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Celnej we Wrocławiu nie zgodził się z próbą przerzucania przez W. G odpowiedzialności za dług celny z tytułu niedopełnienia obowiązków wynikających z tej procedury tranzytu na organy celne, przez wysuwanie zarzutu zaniechania podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu uregulowania sytuacji towaru usuniętego spod dozoru celnego, w szczególności poprzez nie ustalenie osób posiadających ten towar. Przewożony przez głównego zobowiązanego towar objęty był procedurą tranzytu, która jest procedurą zawieszającą. W razie powstania długu celnego w przywozie, w wypadku usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, osoba która zobowiązana jest do wykonania obowiązków wynikających ze stosowania procedury zawieszającej, staje się z mocy prawa dłużnikiem i za powstały dług celny ponosi odpowiedzialność na zasadzie ryzyka. Przepis art. 101 § 3 Kodeksu celnego stanowiący, iż "niezależnie od obowiązków głównego zobowiązanego, każda osoba przewożąca towar lub osoba przyjmująca go, jeśli wie o tym, że jest on objęty procedurą tranzytu, jest zobowiązana do przedstawienia tego towaru w urzędzie celnym przeznaczenia" nie oznacza zdjęcia odpowiedzialności z głównego zobowiązanego, jeżeli osoba głównego zobowiązanego nie jest osobą fikcyjną została ustalona i w stosunku do tej osoby możliwe jest skuteczne prowadzenie postępowania celnego. Ustawodawca w powyższym przepisie wyraźnie zaznacza "niezależnie od obowiązków głównego zobowiązanego", co oznacza, że również inne osoby mogą odpowiadać za nie wywiązanie się z obowiązków wynikających z procedury 3 Sygn. akt: III SA/Wr 435/04 tranzytu, ale odpowiedzialność tych osób nie może wyłączać odpowiedzialności głównego zobowiązanego. Tym samym wywody strony odnoszące się do skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną postępowania są bezpodstawne. Zdaniem organu powyższe stanowisko oznacza, że nawet w przypadku ewentualnego udowodnienia w trakcie postępowania, że odbiorca towaru zobowiązał się wobec W. G do dostarczenia towaru do urzędu celnego odbiorczego i świadomie usunął towar spod dozoru celnego, W. G. nie może stracić przymiotu strony i dłużnika w toczącym się postępowaniu. Nie wyklucza to uprawnienia W. G do występowania na zasadach powództwa cywilnoprawnego z roszczeniami regresowymi wobec ustalonych odbiorców towaru. Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której W. G. - ponawiając w gruncie rzeczy zarzuty wskazane już w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. oraz w odwołaniu od wydanej w pierwszej instancji decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności - zarzucił organom celnym rażące naruszenie prawa i działanie na szkodę skarżącego przez: * nieformalne wznowienie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 2003-01-02, * bezpodstawną próbę wyegzekwowania należności celnych oraz bezpodstawną odmowę wstrzymania wykonania decyzji, * naruszenie art. 101 § la i § 2 oraz art. 258 § 1 Kodeksu celny, co wyczerpuje przesłanki określone w art. 247 § 1 pkt 3 i 5 Ordynacji podatkowej. Na poparcie skargi skarżący między innymi podważając prawidłowość doręczenia decyzji z dnia 2 stycznia 2003r,. bowiem w jego ocenie urząd pocztowy jedynie potwierdził awizowanie przesyłki, jednocześnie zarzucił, iż na odmowę stwierdzenia nieważności decyzji wpływ miał fakt, że organ celny jako wierzyciel zarazem wystąpił w charakterze organu egzekucyjnego. Zdaniem skarżącego także okoliczność żądania przez organ złożenia przez zabezpieczenia wobec wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji z 2 stycznia 2003r. w toku postępowania o stwierdzenie jej nieważności miało wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie. Zarzucił, że z zakresu udzielonego pełnomocnictwa dla Agencji Celnej A wynika, że została ona upoważniona także do występowania jako strona przed organami celnymi w imieniu skarżącego, a nadto do składania zabezpieczenia kwoty wynikającej z długu celnego oraz uiszczania należności celnych. Błędnie zdaniem strony skarżącej organ celny przyjął, iż pismo W. N. z 27 stycznia 2003 r., w którym przyznał okoliczność posiadania objętego tranzytem towaru, jest nowym dowodem w sprawie i nie może być brane pod uwagę, ponieważ skarżący powziął wiadomość o tym piśmie dopiero przeglądając akta sprawy w dniu 2 marca 2004 r. W konkluzji zarzucił również organom celnym brak bezstronności i naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów państwa. W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W art. 145 § 1 pkt 1 tej ustawy przewidziano między innymi możliwość 4 Sygn. akt: III SA/Wr 435/04 uchylenia decyzji zaskarżonej do sądu administracyjnego, jednakże tylko wtedy, gdy sąd ten stwierdzi, że została ona wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też z innym uchybieniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy. Badając legalność sąd administracyjny czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy nie dopuściły się żadnego z wymienionych naruszeń, w związku z czym nie było podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Przedmiotowa decyzja została wydana w trybie przewidzianym w art. 247 § 1 znajdującej w sprawie zastosowanie na podstawie art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks Celny (j.t. Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137 , poz. 926 ze zm.) - na wniosek skarżącego, który domagał się stwierdzenia nieważności wydanej w postępowaniu odwoławczym decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 2 stycznia 2003 r. Nr [...], zarzucając temu rozstrzygnięciu, że zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 101 § la) i § 2 oraz art. 258 § 1 Kodeksu Celnego, a także, że zostało skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie, co zdaniem skarżącego wyczerpuje przesłanki określone w art. 247 § 1 pkt 3 i 5 Ordynacji podatkowej. W stosunku do użytego w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej pojęcia "rażące naruszenie prawa" przeważa zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie pogląd, że rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Chodzi tu zatem nie o każde naruszenie prawa, lecz o jego przekroczenie w sposób niewątpliwy, jednoznaczny. Przechodząc do oceny słuszności zarzutów skarżącego w kontekście rażącego naruszenia prawa podnieść wypada, że w świetle art. 101 § 1 osobą uprawnioną do korzystania z procedury tranzytu jest główny zobowiązany, stosownie zaś do § la tego artykułu -głównym zobowiązanym może być agencja celna. Z zapisu § la nie można jednak, jak przyjmuje skarżący, wywodzić, iż z mocy prawa w każdej sytuacji agencja celna staje się głównym zobowiązanym w procedurze tranzytu z samego tylko faktu, że w nim uczestniczy. Ewidentnie należy to wnosić z użycia przez ustawodawcę słowa "może", co oznacza, że o tym czy w danym przypadku agencja celna ma status głównego zobowiązanego w procedurze tranzytu decydują okoliczności faktyczne sprawy. Głównym zobowiązanym jest bowiem osoba, która sama lub za pośrednictwem upoważnionego przedstawiciela, wyraziła wolę wykonania obowiązków przewidzianych procedurą tranzytu ( art. 99 § 1). W niniejszej zaś sprawie bezspornie w zakwestionowanym przez organy celne zgłoszeniu celnym to skarżący za pośrednictwem upoważnionej do działania w jego imieniu i na jego rzecz Agencji Celnej "A" Sp. z o.o. wystąpił w charakterze głównego zobowiązanego i tym samym przejął na siebie obowiązki wynikające z tego tytułu, określone w § 2 art. 101 Kodeksu Celnego i winien być z tej racji uznany za stronę postępowania. Agencja Celna "A" Sp. z o.o. dokonała zgłoszenia celnego w procedurze tranzytu w imieniu skarżącego działając jako jego przedstawiciel bezpośredni, co wynika ewidentnie z treści upoważnienia do działania w tej formie z dnia 13 lipca 2001 r., udzielonego tejże agencji celnej przez skarżącego. W tym miejscu wskazać wypada, iż Kodeks Celny przewiduje w art. 253 § 1 dwie formy przedstawicielstwa: bezpośrednie -jeżeli przedstawiciel działa w imieniu i na rzecz innej osoby ( pkt 1) oraz pośrednie -jeżeli przedstawiciel działa we własnym imieniu , lecz na rzecz innej osoby ( pkt 2). W świetle art. 254 § 1 czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego. Umocowanie do działania "w imieniu i na rzecz innej osoby" oznacza, że taki przedstawiciel działa ze 5 Sygn. akt: III SA/Wr 435/04 skutkami prawnymi bezpośrednio obciążającymi reprezentowanego, czyli tak jakby reprezentowany działał osobiście. Kodeks Celny jedynie z przedstawicielstwem pośrednim wiąże następstwa w zakresie posiadania statusu strony w postępowaniu, a to z racji przede wszystkim unormowania w art. 209 § 3 określającym zgłaszającego jako dłużnika w związku z art. 3 § 1 pkt 23, uznającego za zgłaszającego także osobę, która dokonuje zgłoszenia celnego we własnym imieniu na cudzą rzecz, co odpowiada zakresowi pełnomocnictwa dla agencji celnej przewidzianemu w art. 253 § 1 pkt 2. W odróżnieniu od przedstawicielstwa bezpośredniego - skutki czynności podejmowanych przez przedstawiciela pośredniego obciążają zatem nie tylko reprezentowanego, ale i przedstawiciela. Wobec powyższego, czynności wymienione w treści art. 256 § 1 Kodeksu Celnego i objęte zakresem przedmiotowego upoważnienia udzielonego przez skarżącego z dnia 13 lipca 200Ir. tj. w szczególności przygotowanie niezbędnych dokumentów i dokonywanie zgłoszenia celnego, składanie zabezpieczenia, uiszczanie należności celnych etc. - jeśli są podejmowane w ramach przedstawicielstwa bezpośredniego - wykonywane są przez agencję celną nie w imieniu własnym, lecz w imieniu i na rzecz mocodawcy, czyli w niniejszej sprawie - skarżącego. W tej sprawie zatem słusznie organ celny uznał, że agencja celna nie miała statusu głównego zobowiązanego i wobec posiadanego przez nią umocowania do działania wyłącznie w formie przedstawicielstwa bezpośredniego nie mogła być uznana za stronę prowadzonego postępowania celnego, a w konsekwencji za dłużnika. Analogicznie, w tym kontekście nie można również stwierdzać o jakimkolwiek naruszeniu w zaskarżonej decyzji regulacji zawartej w art. 258 Kodeksu Celnego stanowiącego o ponoszeniu przez osobę prowadzącą agencję celną pełnej odpowiedzialności majątkowej wobec organów celnych za pokrycie kwot długów celnych lub innych opłat, jakie postały na skutek nieprawidłowego lub nieterminowego dokonania albo niewykonania czynności, do których została upoważniona agencja celna. Przepis ten ma charakter ogólny i winien być interpretowany z uwzględnieniem zasad przedstawicielstwa oraz w korespondencji z pozostałymi normami Kodeksu Celnego, w tym szczególnie z art. 242 § 1 odnośnie pokrywania kwot długu celnego ze złożonego zabezpieczenia i nie określa w żadnym razie, kto jest stroną postępowania celnego - jak wywodzi skarżący. W sprawie nie można się również dopatrywać się rażącego uchybienia art. 101 § 2 Kodeksu Celnego, w myśl którego to przepisu niezależnie od obowiązków głównego zobowiązanego, każda osoba przewożąca towar lub osoba przyjmująca go, jeśli wie o tym , że jest on objęty procedurą tranzytu, jest zobowiązana do przedstawienia tego towaru w urzędzie celnym przeznaczenia, z zachowaniem wymogów, o których mowa w § 2, tzn. w nienaruszonym stanie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organ celny w celu zapewnienia tożsamości towaru oraz przestrzegania przepisów procedury tranzytu. W tej materii bowiem postępowanie dowodowe prowadzone przez organy celne nie wykazało, że wystąpiły jakiekolwiek przesłanki do zastosowania cytowanego artykułu skoro skarżący wezwany przez organ do nadesłania upoważnienia do dokonania zgłoszenia celnego w imieniu odbiorców towaru – G. M. i W. N. - oraz przedłożenia dokumentu potwierdzającego przekazanie im na granicy spornego samochodu oświadczył, iż dokumentów takich nie posiada , a wszelkie czynności w sprawie odbyły się w formie ustnej. Z braku dowodów na poparcie twierdzeń skarżącego organy celne miały pełne podstawy do przyjęcia w ramach zasady swobodnej oceny całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, iż w dacie podejmowania ostatecznej decyzji w przedmiocie określenia długu celnego (z dnia 2 stycznia 2003 r. Nr [...]) nie zaistniały okoliczności wskazujące w sposób oczywisty na możliwość zastosowania art. 101 § 2 Kodeksu Celnego. Poza tym, tryb stwierdzenia nieważności decyzji jest jednym tylko z nadzwyczajnych trybów postępowania, służącym do usuwania z obrotu prawnego decyzji i postanowień, dotkniętych najcięższymi wadami prawnymi, wymienionymi w art. 156 § 1 6 Sygn. akt: III SA/Wr 435/04 kpa, ale - jak się podkreśla zarówno w literaturze i w orzecznictwie sądowym - wady wymienione w tym przepisie mają charakter materialnoprawny. W tym zaś trybie nie można powoływać się na podstawy wznowienia postępowania. Zaistnienie podstawy do wznowienia postępowania nie może być uznane zarazem za wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Wobec czego, jak trafnie podkreślił organ celny - powoływanie się przez stronę skarżącą na okoliczność nielegalnego posiadania przez W. N. towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym w procedurze tranzytu, co zostało ujawnione już po wydaniu decyzji ostatecznej z dnia 2 stycznia 2003r., o stwierdzenie nieważności której skarżący wnosił - jest bezzasadne w tym postępowaniu . Należy podkreślić, iż na ocenę legalności decyzji podjętej w sprawie stwierdzenia nieważności - będącej przedmiotem niniejszego przez Sąd rozpoznania - tudzież decyzji z dnia 2 stycznia 2003 r. objętej postępowaniem o stwierdzenie jej nieważności - nie mają żadnego wpływu czynności egzekucyjne w wyniku podjęcia działań zmierzających do wykonania decyzji ani odmowa wstrzymania jej wykonania. Zarzuty w tej materii skarżący mógł podnosić skutecznie jedynie w ramach przysługujących mu środków zaskarżenia na wydane orzeczenia zapadłe na gruncie postępowania egzekucyjnego i w ramach rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W przedmiocie zarzutu skarżącego dotyczącego formalnego uchybienia w związku z wszczęciem postępowania zważenia wymaga, że w świetle obowiązujących reguł datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi, jak stanowi art. 165 § 3 Ordynacji. Jednak błędne wydanie przez organ celny postanowienia z dnia 27 stycznia 2004r.o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w sytuacji, gdy w istocie zostało ono zainicjowane przez złożenie wniosku przez skarżącego nie może być uznane za naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji, zwłaszcza jeśli uwzględnić, iż w osnowie przytoczonego postanowienia organ wszczął to postępowanie na żądanie strony, a nie z urzędu, potwierdził tym niejako tę czynność procesową strony skarżącej. Reasumując - Dyrektor Izby celnej prawidłowo przyjął, iż nie zaszły w sprawie przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji określone w art. art. 247 § 1 pkt 3 i 5 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się z kolei do zagadnienia związanego z podważaniem przez skarżącego skuteczności doręczenia decyzji odwoławczej i kwestionowaniem, jak zdaje się wynikać z twierdzeń skargi - faktu jej wprowadzenia do obrotu zauważyć należy, iż decyzja ta, co skarżący sam potwierdza przedkładając do skargi załącznik nr 13 w postaci pisma Naczelnika Urzędu Pocztowego, została doręczona zgodnie z regulacją zawartą w art. 150 § 1 pkt 1 i § 2 Ordynacji podatkowej przez zamieszczenie zawiadomienia ( awiza) na drzwiach mieszkania i zwrot decyzji do organu po przewidzianym w tym przepisie terminie odbioru. Unormowanie z art. 150 wprowadza tzw. fikcję doręczenia, zrównaną w skutkach procesowych z doręczeniem właściwym, następującym do rąk adresata i zastępczym, o którym mowa w art. 149 Ordynacji podatkowej. Z akt sprawy w zestawieniu z ogólnikowymi twierdzeniami skarżącego nie wynika by można było przyjąć, że normy powołanego art. 150 zostały naruszone, w szczególności, iż nie występowała pierwotnie - warunkująca stosowanie art. 150 - " niemożność doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 §1 lub art. 149". Wobec tego trzeba uznać, wbrew przekonaniu skarżącego, iż decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia 2 stycznia 2003 r. została skutecznie doręczona oraz wprowadzona do obrotu prawnego i stała się ostateczna, a zatem jej ewentualne wzruszenie mogło nastąpić wyłącznie w trybach nadzwyczajnych dla weryfikacji decyzji ostatecznych, w tym i w prowadzonym na żądanie skarżącego postępowaniu o stwierdzenie nieważności. 7 Sygn. akt: III SA/Wr 435/04 Biorąc pod uwagę powyższe należy przyjąć, iż brak jest przesłanek do uwzględnienia skargi, a w związku z tym podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.