III SA/Wr 437/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Maciej Guziński po rozpoznaniu w dniu 7 września 2010 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, w sprawie ze skargi "A" sp. z o.o. we W., na rozstrzygnięcie Marszałka Województwa D., z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie wpisania na listę rezerwową wniosku o dofinansowanie w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego, postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi. Pismem z dnia [...] r. "A" sp. z o.o. (zwana dalej stroną skarżącą) złożyła skargę na rozstrzygnięcie Marszałka Województwa D. z dnia [...] r. Nr [...], w przedmiocie wpisania na listę rezerwową wniosku o dofinansowanie w ramach Regionalnego Programu pt. "Budowa [...] "A" elementem rozwoju bazy noclegowej Wrocławia". Wraz ze skargą strona zwróciła się o przywrócenie terminu do jej wniesienia, powołując się na brak właściwego pouczenia co do środków odwoławczych oraz późniejsze, ustne wyjaśnienia o możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia Marszałka. Z przesłanej – na wezwanie Sądu – kopii potwierdzenia odbioru wynika, że strona skarżąca otrzymała zaskarżone rozstrzygnięcie w dniu [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Szczególnym aktem normatywnym dopuszczającym kontrolę sądów administracyjnych jest – znajdująca niewątpliwie zastosowanie w rozpoznawanej sprawie – ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (jednolity tekst: Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm., przywoływana w dalszych wywodach jako "u.z.p.p.r."), co wynika zresztą wprost z art. 30c ust. 1 in fine tej ustawy. Procedura zaskarżania czynności jednostek zarządzających do sądów administracyjnych została określona zwłaszcza w art. 30b-30e ustawy. Wypada w pierwszej kolejności zwrócić uwagę na treść art. 30e, stosownie do którego przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, stosuje się jedynie w zakresie nieuregulowanym w ustawie i to z jednoznacznym zakazem stosowania: art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 p.p.s.a. Z takiego uregulowania wynika niezbicie, że rozwiązania przewidziane w ustawie stanowią lex specialis względem wchodzących w ogóle w rachubę przepisów p.p.s.a. Z zakresu zastosowania przepisów p.p.s.a. ustawa nie wyłącza jednak uregulowań dotyczących możliwości przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Oznacza to, że przesłanki, tryb oraz sposób rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie terminu będą tożsame z tymi, które znajdują zastosowanie w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ogólnych. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 i 87 § 2 p.p.s.a. strona może wnosić o przywrócenie uchybionego terminu, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie to nie nastąpiło z jej winy. Jednocześnie art. 87 § 1 p.p.s.a. nakłada na stronę obowiązek złożenia wniosku w ciągu siedmiu dni, od dnia ustania przeszkody stanowiącej przyczynę uchybienia terminowi. Ponadto, w myśl art. 87 § 4 p.p.s.a. strona powinna równocześnie z wnioskiem dokonać czynności, której terminowi uchybiła. Przywróceniu podlegają tylko terminy procesowe. Nie podlegają przywróceniu terminy prawa materialnego, a także terminy instrukcyjne, które w większości wypadków przewidziane są dla czynności sądowych (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Zakamycze 2005 s. 213). Przesłanką pozytywną przywrócenia terminu, wspomnianą już we wcześniejszych wywodach, jest brak winy strony w uchybieniu terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (post. NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Konstrukcja normatywna przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. nakazuje sądowi przywrócenie terminu, jeżeli stwierdzi, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Ocena braku winy w uchybieniu terminu należy do sądu i powinna uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy. Omawiany zapis przemawia za tym, że sąd jest związany dokonaną oceną. W przedmiocie przywrócenia terminu Sąd nie działa z urzędu. Niezbędny jest zatem wniosek strony. Złożenie wniosku zawierającego informację potwierdzającą okoliczności usprawiedliwiające i niezawinione przez stronę, stanowi więc kolejną z pozytywnych przesłanek przywrócenia terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a wniosek taki musi zostać złożony w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i wnosi się go do sądu, w którym czynność miała być dokonana. Negatywną z kolei przesłanką uniemożliwiającą przywrócenie terminu jest ustalenie, że uchybienie nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Odnosząc powyższe uwagi do rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że przesłanki przywrócenia terminu do złożenia skargi zostały spełnione. Analiza akt administracyjnych, a w szczególności zaskarżonego rozstrzygnięcia Marszałka wykazała, że organ nie pouczył strony skarżącej o możliwości złożenia skargi na swoją czynność do sądu administracyjnego. Strona nie może zatem ponosić negatywnych skutków zaniechań organu. Co nie jest bez znaczenia dla oceny zawinienia strony, to specyficzny, różny od ogólnego, tryb oraz termin zaskarżenia rozstrzygnięć dysponenta funduszy strukturalnych, uregulowany w przepisach u.z.p.p.r. Jest on bowiem krótszy i wynosi jedynie czternaście dni, zaś skargę wnosi się bezpośrednio do sądu administracyjnego, z pominięciem organu. W kontekście przedstawionych okoliczności Sąd stanął na stanowisku, że stronie nie sposób przypisać winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, tym bardziej, że sam organ do niedawna nie miał świadomości co do tożsamości rozstrzygnięć o wpisaniu wniosków o dofinansowanie na tzw. listę rezerwową, a tym samym o możliwości ich zaskarżenia (ustawa dopuszcza sądową kontrolę jedynie negatywnych dla strony rozstrzygnięć). Jak oświadczyła strona skarżąca, o możliwości zaskarżenia czynności świadomość powzięła w dniu [...] r., zaś skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożono w dniu [...] r. Należy zatem przyjąć, że wniosek został złożony we właściwym terminie. Odnosząc się do ostatniej z przesłanek, jednoznacznie stwierdzić należy, że zgodnie z art. 30 c ust. 5 pkt 1 u.z.p.p.r. uchybienie terminowi do wniesienia skargi zaskutkuje pozostawieniem jej bez rozpoznania, co bezsprzecznie stanowi negatywny skutek dla strony skarżącej. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że strona skarżąca spełniła wymogi uzasadniające przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Tym samym w oparciu o art. 86 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 30 e u.z.p.p.r. należało przywrócić termin do wniesienia skargi.