III SA/Wr 44/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2018 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi "A" Sp z.o.o. w L. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] grudnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, postanawia: odmówić przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. strona skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – wywiodła skargę na opisaną w sentencji postanowienia decyzję. Zarządzeniem Przewodniczącej wydziału III z dnia [...] stycznia 2018 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej lub jego uwierzytelnionego odpisu (z KRS), w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Z uwagi na okoliczność, że wyżej wskazane braki formalne skargi – w wyznaczonym terminie – nie zostały uzupełnione, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 27 lutego 2018 r. odrzucił skargę (pkt 1) i zwrócił na rzecz strony skarżącej kwotę 1.500 zł tytułem uiszczonego wpisu (pkt 2). Postanowienie to zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu [...] marca 2018 r., który pismem nadanym w dniu [...] marca 2018 r. wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Równocześnie z wnioskiem przedłożył pełnomocnictwo i odpis KRS- u. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że w "trakcie prowadzenia sprawy przez ARiMR we W. wykazane zostało umocowanie do prowadzenia tejże sprawy w tym także odpis KRS. Organ I instancji w toku prowadzonego postępowania nie kwestionował umocowania pełnomocnika do reprezentowania Spółki. Ponadto z ustawy o płatnościach bezpośrednich oraz z ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności wynika wprost kto jest uprawniony do reprezentowania Spółki w sprawie płatności. Z uwagi na powyższe, Sąd powinien mieć w aktach sprawy pełną dokumentację dotyczącą umocowania pełnomocnika i umocowania A. T. jako Prokurenta upoważnionego do składania oświadczeń woli jednoosobowo w imieniu Spółki "A". Dalej pełnomocnik podniósł, że skoro w aktach administracyjnych znajdują się dokumenty świadczące o prawidłowym umocowaniu do wniesienia skargi, to brak jest podstaw do uznania, ze skarga zawiera braki formalne. Ponadto, zdaniem pełnomocnika, w przypadku braku prawidłowego umocowania wezwanie do usunięcia braków winno być skierowane do strony skarżącej, albowiem biorąc pod uwagę stanowisko Sądu, pełnomocnik nie posiadał uprawienia w tej sprawie do odebrania wezwania do uzupełnienia braków. Skoro natomiast strona skarżąca nie otrzymała wezwania do uzupełnia braków, to wniosek o przywrócenie terminu jest złożony z ostrożności procesowej i skarga powinna zostać przyjęta do rozpoznania, bo strona skarżąca dopiero w dacie otrzymania postanowienia o odrzuceniu powzięła wiedzę o brakach skargi i uzupełnia ją w piśmie załączonym do niniejszego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a). Brak winy w uchybieniu terminu winien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Od strony postępowania można bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. Dopuszczenie się przez stronę choćby lekkiego niedbalstwa daje podstawę do przyjęcia jej zawinienia w uchybieniu terminu i odmowy przywrócenia terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05, Lex nr 192260). W ocenie Sądu, pełnomocnik strony skarżącej - wbrew treści art. 87 § 2 p.p.s.a. - nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy strony skarżącej w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, to jest aby po jej stronie wystąpiła przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie powyższego terminu. Pełnomocnik strony skarżącej de facto nie podał bowiem żadnej konkretnej przyczyny, która mogłaby stanowić podstawę do przyjęcia braku jej zawinienia w uchybieniu terminu i odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Pełnomocnik skarżącej podjął natomiast polemikę mającą na celu wykazania "nieprawidłowego" działania tutejszego Sądu. Jako nieprawidłowe ocenił bowiem po pierwsze wezwanie go do uzupełnienia braków formalnych skargi, w tym w szczególności do przedłożenia pełnomocnictwa skoro w "trakcie prowadzenia sprawy przez ARiMR we W. wykazane zostało umocowanie do prowadzenia tejże sprawy w tym także odpis KRS". Po wtóre skierowanie do niego, a nie wprost bezpośrednio do strony skarżącej wezwanie do usunięcia braków, skoro Sąd dopatrzył się braku prawidłowego umocowania pełnomocnika do reprezentowania skarżącej. Taka argumentacja winna jednak znaleźć się w zażaleniu od postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych (postanowienie tut. Sądu z dnia 27 lutego 2018 e.), a nie zaś we wniosku o przywrócenie terminu do ich uzupełnienia. We wniosku takim należy bowiem uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Art. 87 § 2 p.p.s.a. wyraźnie bowiem stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu. Tym samym Sąd bada (na podstawie złożonego wniosku) stopień zawinienia strony w uchybieniu terminowi i w sytuacji, gdy stwierdzi jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) stwierdza niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie. Tymczasem z treści wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w żaden sposób nie wynika, jakie to niezawinione od strony okoliczności spowodowały niewykonanie w terminie wezwania Sądu (do przedłożenia pełnomocnictwa i KRS – u). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznając w konsekwencji, że pełnomocnik strony skarżącej we wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi de facto w żaden sposób nie uprawdopodobnił braku winy strony skarżącej w uchybieniu terminowi, a zawarł w nim jedynie polemikę z zasadnością działań podjętych przez tutejszy Sąd, która winna znaleźć się (w ocenie Sądu) w zażaleniu od postanowienia kończącego postępowanie w sprawie (postanowienie tut. Sądu z dnia 27 lutego 2018 r.). Zresztą wynika to wyraźnie z treści samego wniosku, w którym pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że "skoro w aktach administracyjnych znajdują się dokumenty świadczące o prawidłowym umocowaniu do wniesienia skargi, to brak jest podstaw do uznania, ze skarga zawiera braki formalne". Tym samym Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.