III SA/Wr 441/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska, , Protokolant Starszy specjalista Katarzyna Dziok, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 5 października 2023 r. nr SKO 4322.101.2023 w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu i unieważnienie wydanych oznaczeń oddala skargę w całości. Wnioskiem z dnia 19 września 2018 r. A. G. (dalej: skarżący, strona) wystąpił do Starosty Oławskiego (dalej: Starosta, organ I instancji) o rejestrację ww. pojazdu marki [...] o numerze identyfikacyjnym VIN: [...], załączając m. in. umowę sprzedaży tego pojazdu z dnia 14 września 2018 r. – w wyniku czego Starosta decyzją z dnia 19 września 2018 r. (KM.5410.13620.2018.AK) orzekł o czasowej rejestracji ww. pojazdu na rzecz strony i wydał pozwolenie czasowe seria nr [...], tablice rejestracyjne nr [...] zalegalizowane znakiem legalizacyjnym [...]. Następnie, decyzją z dnia 17 października 2018 r. (KM.5410.15101.2018.MK) orzekł o rejestracji wskazanego pojazdu na rzecz strony i wydał ponadto dowód rejestracyjny seria i numer [...] oraz nalepkę kontrolną i kartę pojazdu nr [...]. W związku z otrzymaniem postanowienia Centralnego Biura Śledczego Policji – Zarządu w Łodzi z dnia 17 marca 2022 r. w przedmiocie dowodów rzeczowych Starosta postanowieniem z 22 kwietnia 2022 r., działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, 147 i 149 § 1 k.p.a. wznowił z urzędu postępowanie zakończone ww. decyzją ostateczną tego organu z dnia 17 października 2018 r. nr KM.5410.15101.2018.MK, wskazując, że z treści otrzymanych materiałów wynikało, iż numer nadzwozia, znajdujący się na przedmiotowym pojeździe jest numerem niefabrycznym, zaś w toku podjętych przez uprawnione organy czynności stwierdzono w jego miejscu fragmenty blach poszycia pojazdu z innymi oznaczeniami identyfikacyjnymi. Decyzją z dnia 1 września 2023 r. (KM.5410.273.2022), Starosta) uchylił własną decyzję ostateczną z dnia 17 października 2018 r. (KM.5410.15101.2018.MK) o rejestracji pojazdu marki [...] nr rej. [...], nr VIN: [...] i odmówił rejestracji tego pojazdu oraz orzekł o unieważnieniu wydanych oznaczeń tj. dowodu rejestracyjnego seria i nr [...], znaku legalizacyjnego seria i nr [...] oraz tablic rejestracyjnych o wyróżniku [...]. W wyniku wniesionego przez stronę odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej: SKO, Kolegium, organ odwoławczy), decyzją z dnia 5 października 2023 r. (SKO 4322.101.2023), uchyliło opisaną decyzję w części dotyczącej unieważnienia wydanych oznaczeń tj. dowodu rejestracyjnego seria i nr [...], znaku legalizacyjnego seria i nr [...] oraz tablic rejestracyjnych o wyróżniku [...], zaś w pozostałym zakresie utrzymało w mocy tę decyzję. W uzasadnieniu powyższej decyzji Kolegium wskazało, że ze znajdującego się w aktach postanowienia Policji z 17 marca 2022 r. r. wynika, iż w toku prowadzonego postępowania przygotowawczego w sprawie prowadzonej przez Prokuraturę Krajową Podlaskiego Wydziału Zamiejscowego do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji w Białymstoku przeciwko określonym osobom, funkcjonariusze z Wydziału do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Ekonomicznej CBŚP Zarządu w Łodzi, w dniu 8 lipca 2021 r. zabezpieczyli od skarżącego ww. pojazd marki [...] oraz dokumenty dotyczące tego pojazdu, w tym, dowód rejestracyjny. W postanowieniu tym wskazano dalej, że w toku podjętych czynności powołano biegłych z zakresu badań mechanoskopijnych z Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu. Na podstawie badań opisanego pojazdu ustalono, że w miejscu usytuowania oznaczenia VIN trwale nabitego, przewidzianego przez producenta ujawniono dwa fragmenty blach poszycia pojazdu z oznaczeniami identyfikacyjnymi VIN o treściach: [...] oraz [...]. Na polu numerowym poszycia podłogi pojazdu, pod przedmiotowymi fragmentami blach ujawniono kolejne oznaczenie VIN, które zostało usunięte przez zeszlifowanie. Jak wskazano w postanowieniu, przeprowadzone badania pozwoliły jedynie na fragmentaryczne odczytanie usuniętego numeru identyfikacyjnego. Ponadto z urządzeń elektronicznych sprawdzanego pojazdu odczytano nr VIN o treści: [...]. Ustalono również, że pojazd z oznaczeniem identyfikacyjnym VIN [...] zgłoszono jako utracony. W sprawie przywłaszczenia pojazdu prowadzono postępowanie przygotowawcze przez Komendę Miejską Policji w Białymstoku. Również pojazd o oznaczeniu VIN nr [...], które ujawniono w pojeździe zabezpieczonym od skarżącego zgłoszono jako utracony. W tej sprawie prowadzono postępowanie przygotowawcze przez Komisariat Policji nr II w Białymstoku. W postanowieniu dodano również, że ustalenie faktycznie nabitego numeru pozwalającego na identyfikację przedmiotowego pojazdu marki [...] zabezpieczonego od strony umożliwi wskazanie osób, w których dyspozycji on pozostawał co może przyczynić się do dotarcia do sprawców odpowiedzialnych za usuwanie i przerobienie numerów identyfikacyjnych pojazdu. Następnie organ wyjaśnił, że świetle art. zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1047 ze zm.), rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie ściśle określonych dokumentów, w tym, dowodu własności pojazdu oraz dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany. Zgodnie z § 4 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, dowodem własności pojazdu jest m. in. umowa sprzedaży czy też prawomocne orzeczenie sądu rozstrzygające o prawie własności. Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 66 ust. 3a pkt 1 ustawy, pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta, z zastrzeżeniem art. 66a, cechy identyfikacyjne numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy. Co do zasady, cechy identyfikacyjne, o których mowa w art. 66 ust. 3a, nadaje i umieszcza producent (art. 66a ust. 1 ustawy). W okolicznościach niniejszej sprawy dokumenty przedłożone przez skarżącego, w tym umowa sprzedaży pojazdu, nie odzwierciedlały stanu faktycznego (numer VIN odmienny od oznaczeń identyfikacyjnych ujawnionych/ustalonych przez biegłych), przez co – jako niepotwierdzające własności pojazdu – nie mogły stanowić podstawy jego rejestracji. SKO, uchylając decyzję organu I instancji w zakresie unieważnienia wydanych oznaczeń t. dododu rejestracyjnego seria i nr [...], znaku legalizacyjnego seria i nr [...] oraz tablic rejestracyjnych o wyróżniku [...] uznało, że rozstrzygnięcie to nie znajduje podstawy prawnej. Nie zgadzając się rozstrzygnięciem SKO strona zaskarżyła powyższą decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Starosty z 1 września 2023 r. Podniosła zarzuty naruszenia: - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 12 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 35 § 3 k.p.a. przez uchylenie skarżonej decyzji w części i w tym zakresie umorzenie postępowania podczas gdy wszczęcie postępowania zakończonego decyzją ostateczną i ustaleniu, że istnieje jedna z przesłanek wznowieniowych, organ od nowa prowadzi postępowanie i obowiązują go wszystkie zasady prowadzenia sprawy przed I instancją. Zatem organ II instancji rozpatrując sprawę od nowa na skutek zaskarżenia przez stronę, winien oceniać decyzję organu I instancji przez pryzmat stosowania przez ten organ przepisów postępowania. Tymczasem organ II instancji bezpodstawnie przesądził, że nie naruszono wskazanych w odwołaniu przepisów postępowania, bowiem wznowienie postępowania nie wymaga stosowania wszystkich norm, które organ I instancji ma obowiązek stosować w "zwykłym" postępowaniu. Takie różnicowanie stosowania przepisów postępowania nie ma żadnego oparcia w prawie. Naruszenie przez organ I instancji zasady szybkości postępowania i terminów rozstrzygnięcia sprawy określonych we wskazanych wyżej przepisach aktualizuje się także w postępowaniu wznowieniowym. w sytuacji, gdy organ wszczął postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2022 r. nr. KM 5410.273.2022 postępowanie, mające za przedmiot wydanie decyzji, która jest przedmiotem niniejszego odwołania, posiadając już w trakcie wszczęcia postępowania informacje tożsame/identyczne, które były podstawą do wydania decyzji, co wynika z podstawy prawnej postanowienia oraz jego uzasadnienia, podstawy prawnej i uzasadnienia decyzji oraz akt sprawy od dnia wszczęcia postępowania wznowieniowego do dnia wydania decyzji. Wydanie decyzji po ponad 1,5 roku od daty wszczęcia postępowania, oprócz drastycznego naruszenia wskazanych wyżej przepisów, ma podłoże polityczne, a także motywowane jest faktem wniesienia przez skarżącego pozwu do Sądu Rejonowego w Oławie o wypłatę odszkodowania przez ubezpieczyciela PZU z powodu uniemożliwienia przez Prokuraturę władania legalnie zakupionym pojazdem jak właściciel, poprzez nakazanie jego wydania postanowieniem Prokuratury z dnia 30 czerwca 2021 r. wykonanym za pośrednictwem CBŚP oraz obawą skierowania przez ubezpieczyciela w przypadku zasądzenia odszkodowania, żądania regresu od Prokuratury - Skarbu Państwa. - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 10 § 1 w zw. z art. 6 k.p.a. i art. 7 k.p.a. przez uchylenie skarżonej decyzji w części i w tym zakresie umorzenie postępowania podczas gdy wszczęcie postępowania zakończonego decyzją ostateczną i wydanie nowej decyzji musi być poprzedzone zapewnieniem stronie przed jej wydaniem i doręczeniem, umożliwienie stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów. Wbrew SKO, art. 10 § k.p.a. nie jest nic nie znaczącym ozdobnikiem postępowania administracyjnego, ale pełni funkcję gwarancyjną dla strony wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zignorowanie przez organ II instancji zarzutu naruszenia wskazanych norm postępowania, nie jest rozpatrzeniem sprawy od nowa bowiem jak wskazano w pkt I zarzutu, organ I instancji w postępowaniu wznowieniowym stosuje wszystkie normy postępowania a nie wybiórczo tylko te, które są dla organu wygodne. Twierdzenie SKO, że postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2022 r. organ I instancji pouczył stronę o możliwości zapoznania się aktami przed wydaniem decyzji jest naigrywaniem się ze strony, bowiem strona nie jest jasnowidzem, który wie, kiedy organ pierwszej instancji ma zamiar wydać decyzję tym bardziej, że sprawę w I instancji prowadzono ponad 1,5 roku, a strona telefonicznie zwracała się do organu I instancji czy zaszły w sprawie jakieś nowe okoliczności, co kwitowano odpowiedziami, że ze strony CBŚP nie ma żadnych nowych dowodów, czym ewidentnie wprowadzano stronę w błąd, znając obecnie zawartość akt, który był ustalony już na etapie wszczęcia postępowania w dniu 22 kwietnia 2022 r. - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez uchylenie skarżonej decyzji w części i w tym zakresie umorzenie postępowania podczas gdy decyzja I instancji w swoim uzasadnieniu nie zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ II instancji sam stwierdził, że uzasadnienie decyzji nie zawiera w sposób wyczerpujący motywów rozstrzygnięcia sprawy, jednak nie ma to wpływu na wynik sprawy. Takiemu twierdzeniu należy przeciwstawić jeden z wielu wyroków sądów administracyjnych, tworzących ugruntowaną linię orzeczniczą - wyrok WSA w Kielcach z 10 listopada 2010 r., II SA/Ke 637/10. - "Uzasadnienie jest bowiem źródłem informacji dotyczącej sposobu rozumowania organu podejmującego decyzję, jak również przyjętych przez niego założeń stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Zawarte w nim motywy rozstrzygnięcia są istotne dla strony, która korzystając z przysługującego jej prawa zaskarżenia decyzji będzie mogła ocenić i ustosunkować się do argumentów organu wydającego decyzję" - art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 i w zw. z art. 66 ust. 3a ustawy Prawo o ruchu drogowym, przez wznowienie postępowania i wydanie decyzji z dnia 1 września 2023 r. na podstawie nowych okoliczności nieznanych organowi a istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej - postanowienia CBŚP z dnia 17 marca 2022 r., które wbrew organowi II instancji nie [...] i w żadnym stopniu nie przesądza, że strona nie jest właścicielem pojazdu, a badania mechanoskopijne nie wykazały, że nr VIN [...], który widnieje w dokumentach pojazdu, nie jest numerem fabrycznym. Wręcz przeciwnie, postanowienie, na którym oparto decyzję organu I instancji, nie rozstrzyga, że zarejestrowany pojazd [...] [...] nie spełniał wymagań przepisów prawa materialnego, wymienionych na wstępie zarzutu, a postanowienie CBŚP było przesłanką, która upoważniała do wszczęcia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i wydania decyzji w trybie art. 151 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. — Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) — dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., co oznacza, że jeżeli sąd administracyjny dostrzega naruszenie prawa w zaskarżonej decyzji, to niezależnie od argumentów skarżącego, sąd administracyjny uprawniony jest do uwzględnienia skargi. Biorąc pod uwagę zakres kontroli, jaką sprawuje wojewódzki sąd administracyjny stwierdzić należy, że skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Sąd uznał, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły i zastosowały przepisy prawa materialnego. Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku wznowienia postepowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną o rejestracji spornego pojazdu. Możliwość wznowienia postępowania została przewidziana w art. 145 k.p.a. i zastrzeżona pod warunkiem zaistnienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w § 1 tego przepisu oraz w 145a, art. 145aa i art. 145b k.p.a. W rozpoznawanej sprawie organ wydał decyzję powołując się na podstawę wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a, wedle którego, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Jak trafnie wyjaśnił organ w uzasadnieniu skarżonej decyzji, przez "nową okoliczność istotną" dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja, co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Chodzi zatem o okoliczności istotne w takim znaczeniu, że ich istnienie lub brak bezpośrednio wpływają na treść rozstrzygnięcia. Okoliczności te muszą więc być prawotwórcze, z punktu widzenia znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego. Równocześnie taka "nowa, istotna okoliczność" musi istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i nie być znana organowi, który wydał decyzję. Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a, organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Warunki wydania o decyzji o rejestracji pojazdu zostały natomiast określone w przepisach ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1047 ze zm.) – dalej: p.r.d., a także w wydanym na podstawie tej ustawy Ministra Infrastruktury z dnia 31 sierpnia 2022 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (Dz. U. z 2012 r. poz. 1847 z późn. zm.), wcześniej zaś w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2355) Zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 i 2 Prawa o ruchu drogowym dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, (...) jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. (...) Pojazdy określone w ust. 1 są dopuszczone do ruchu, jeżeli odpowiadają warunkom określonym w art. 66 oraz są zarejestrowane i zaopatrzone w zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne. Jednym z warunków dopuszczenia do ruchu jest posiadanie przez pojazd numeru VIN nadanego bądź przez producenta bądź nadanego na podstawie art. 66a (art. 66 ust. 3a Prawa o ruchu drogowym). W myśl zaś z art. 72 ust. 1 pkt 1 p.p.d., rejestracji dokonuje się między innymi na podstawie dowodu własności pojazdu. Z kolei § 4 ust. 1 w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (uprzednio § 6 ust. 1 poprzedniego rozporządzenia) określa, co może stanowić taki dowód. Mogą to być: umowa sprzedaży, umowa zamiany, umowa darowizny, umowa o dział spadku, umowa o zniesienie współwłasności, faktura potwierdzająca nabycie pojazdu, prawomocne orzeczenie sądu rozstrzygające o prawie własności, prawomocne postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku albo zarejestrowany akt poświadczenia dziedziczenia. Według art. 73 ust. 1 p.r.d. rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela pojazdu, starosta właściwy ze względu na miejsce jego stałego zamieszkania (siedzibę) lub czasowego zamieszkania, wydając decyzję o rejestracji pojazdu, dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice rejestracyjne. Natomiast organ rejestrujący wydaje decyzję o odmowie rejestracji pojazdu w przypadku braku pozytywnej weryfikacji dokumentów, o których mowa w art. 72 ust. 1 p.r.d. Słusznie zatem wskazywał organ w zaskarżonej decyzji, że w świetle powyższego zarejestrowany może być jedynie pojazd, który stanowi przedmiot uregulowanego prawa własności. W tym miejscu podkreślić należy, że przytoczone na wstępie warunki rejestracji pojazdu, w tym dotyczące dokumentów, na podstawie których następuje rejestracja mają służyć temu, by zapisy w dokumencie rejestracyjnym potwierdzały rzeczywisty i nie budzący wątpliwości stan faktyczny. W orzecznictwie sadów administracyjnych wyrażano w związku z tym pogląd, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko, iż organy administracji dokonują rejestracji tylko na podstawie takich dokumentów, które potwierdzają niesporne stany w sferze stosunków własnościowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 1998, sygn.. akt II SA 1093/98, wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r., sygn.. akt I OSK 4206/18). Nieprzedstawienie przez stronę dokumentu, który bezspornie stanowi dowód własności pojazdu ( przez co należy rozumieć nie tylko dokument rodzajowo wymieniony w § 6 rozporządzenia z 11 grudnia 2017 r., ale musi być to także dokument wiarygodny i jednoznaczny w świetle oceny prawnej) upoważnia zatem organ do odmowy dokonania rejestracji. W rozpoznawanej sprawie podstawą rejestracji spornego pojazdu [...] była umowa sprzedaży z dnia 14 września 2018 r. Jednak dokument ten nie mógł być obecnie uznany przez organ za wiarygodny materialnie, skoro – co wynika wprost z powołanego postanowienia w przedmiocie dowodów rzeczowych – przeprowadzone badania mechanoskopijne ujawniły, że pojazd ten posiada inne numery VIN od podanych w dokumentach stanowiących podstawę zarejestrowania pojazdu. Co więcej w przypadku dwóch numerów VIN znajdujących się na częściach pojazdu (spośród trzech ujawnionych przez biegłych), były one numerami pojazdów zgłoszonych jako utracone. Powyższe niewątpliwie podważało wiarygodność przedłożonych przy rejestracji dokumentów i nie pozwalało uznać ich za dowód własności, o jakim mowa w art. 71 ust. 1 pkt 1 p.r.d. Podkreślenia wymaga, że jakkolwiek postanowienie w przedmiocie dowodów rzeczowych, którego otrzymane przyczyniło się do wznowienia postępowania w sprawie, zostało wydane już po dacie rejestracji pojazdu, to stwierdzone w nim okoliczności niewątpliwie dotyczyły stanu pojazdu w dacie jego rejestracji oraz nie były znane Staroście Oławskiemu – co wypełnia przesłankę z art., 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy prawidłowo więc uznały, że ujawnienie już po rejestracji pojazdu, że ma on nieprawidłowy numer VIN, co nie było znane organom wydającym decyzję w sprawie rejestracji, z powodowało konieczność zastosowania art. 151 w zw. z art. 145 k.p.a., czego konsekwencją było wznowienie postępowania, a w wyniku jego przeprowadzenia uchylenie decyzji o rejestracji pojazdu oraz orzeczenie o odmowie rejestracji. Pozostawienie w obrocie prawnym decyzji w przedmiocie zarejestrowania pojazdu na podstawie dokumentów budzących wątpliwości co do własności pojazdu pozostawałoby w sprzeczności z przepisami art. 72 i 73 p.r.d. Powyższe znajduje potwierdzenie w doktrynie oraz orzecznictwie (porównaj: M. Burtowy [w:] Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2023, art. 73 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 1998 r. sygn. akt II SA/1093/98). Wbrew przy tym temu co zarzuca skarżący, organy nie miały obowiązku prowadzić postępowania dowodowego pod kątem ustalenia który z ujawnionych przez biegłych numerów VIN był numerem producenckim, bowiem dla odmowy rejestracji wystarczające jest już samo istnienie opisanych niezgodności oraz fakt, że stwarzają one wątpliwość co do stanu własności pojazdu. Te zaś powstały w wyniku czynności biegłych, bez względu na dalszy bieg postepowania karnego, w którym czynności te zostały podjęte. Bez znaczenia dla konieczności wydania decyzji o odmowie rejestracji pozostaje też kwestia ewentualnej świadomości skarżącego czy tez przyczynienia się do zaistniałego stanu rzeczy, skoro nie wpływa ona na ocenę samej zgodności stanu pojazdu z przedstawionymi do rejestracji dokumentami oraz nie zmienia faktu że dokumenty te nie potwierdzały rzeczywistego stanu faktycznego. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał że decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.