III SA/Wr 442/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Magdalena Jankowska-Szostak po rozpoznaniu w dniu 6 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. R. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 19 czerwca 2020 r. nr 470000/71/222458/2020/RDZ w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r. postanawia: odrzucić skargę. R. R. (dalej: skarżący) wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS, organ) z wnioskiem o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za marzec-maj 2020 r. Po rozpatrzeniu wniosku decyzją z dnia 19 czerwca 2020 r. nr 470000/71/222458/2020/RDZ ZUS odmówił prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za wskazany okres. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia 21 sierpnia 2020 r. organ utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji. Pismem z dnia 17 września 2020 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na "decyzję Oddziału ZUS we Wrocławiu znak sprawy 470000/71/222458/2020/RDZ". W wykonaniu zarządzenia Sądu z dnia 15 lipca 2021 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez: a) wskazanie daty zaskarżonej decyzji; b) podanie numeru PESEL strony wnoszącej pismo. W odpowiedzi w piśmie z dnia 30 lipca 2021 r. skarżący podał numer PESEL oraz wskazał, że przedmiotem skargi jest decyzja nr 470000/71/222458/2020/RDZ z dnia 19 czerwca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Środkiem zaskarżenia przysługującym od decyzji ZUS (wydanej jako decyzja I instancji) jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednakże przepis art. 52 § 3 p.p.s.a (w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2017 r.) pozwala na wniesienie na taką decyzję skargi do sądu administracyjnego z pominięciem wniosku. Stanowi bowiem, iż "jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa". Nowelizując art. 52 § 3 p.p.s.a. ustawodawca wprowadził możliwość wyboru przez stronę sposobu zaskarżenia aktu wydanego w I instancji przez organ nie mający nad sobą organu wyższego stopnia. Można to więc zrobić albo poprzez złożenie do organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy albo poprzez wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Treść tego przepisu nie pozostawia też wątpliwości, że chociaż do strony należy decyzja, jaką drogę zaskarżenia wybrać, to jednak skorzystanie z jednego trybu zaskarżenia danego aktu wyklucza możliwość skorzystania z drugiego trybu. Niedopuszczalna jest więc sytuacja, że to samo rozstrzygnięcie strona skarży zarówno w drodze postępowania przed organem administracji, jak i w drodze postępowania przed sądem administracyjnym. Strona musi bowiem dokonać wyboru między dwiema wykluczającymi się możliwościami. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, iż niedopuszczalne jest wszczęcie i prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego mającego za przedmiot decyzję ZUS z dnia 19 czerwca 2020 r. nr 470000/71/222458/2020/RDZ. Skoro bowiem skarżący skorzystał ze środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, to niestety nie mógł następnie wnieść skargi do sądu administracyjnego na ten sam akt. Wymaga przy tym zaznaczenia, że treść pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji potwierdza, iż organ prawidłowo poinstruował skarżącego o przysługujących mu alternatywnie środkach zaskarżenia. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuci skargę jeżeli z przyczyn inne niż określone w pkt 1-5a jej wniesienie jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność wniesienia skargi ma miejsce m.in. wówczas, gdy ustawodawca uczynił z niej jeden z wzajemnie wykluczających się środków zaskarżenia, a strona ze środka alternatywnego już skorzystała. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.