III SA/Wr 444/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński, Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), Ewa Kamieniecka, Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Wydziału III Halina Rosłan, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 6 lipca 2017 r. sprawy ze skargi Gminy W. na czynność Zarządu Województwa D. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia I. stwierdza, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione i przekazuje sprawę do rozpatrzenia; II. zasądza od Zarządu Województwa D. na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych kosztów postępowania. Działając na podstawie art. 125 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, z późn. zm.) oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 9 ust. 2 pkt 2 oraz art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 217 z późn. zm.; zwana dalej w skrócie ustawą wdrożeniową lub ustawą), po analizie protestu wnioskodawcy – skarżącej Gminy W. - z dnia [...] r. od niewybrania projektu do dofinansowania nr [...], pn. "Przebudowa budynku skrzydła Pałacu K. we W." - Zarząd Województwa D. pełniący funkcję Instytucji Zarządzającej (IZ) Regionalnym Programem Operacyjnym dla Województwa D. (RPO WD) na lata 2014-2020 pozostawił protest bez rozpatrzenia ze względu na wyczerpanie kwoty przeznaczonej do dofinansowania. W uzasadnieniu swej informacji o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia IZ wskazała, że pismem Zastępcy Dyrektora Wydziału Wdrażania EFRR poinformowano wnioskodawcę o niewybraniu do dofinansowania zgłoszonego projektu. Wniosek spełnił kryteria wyboru projektów i uzyskał wymaganą liczbę punktów, jednakże kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie jest niewystarczająca do wybrania projektu do dofinansowania. Wnioskodawca pismem z dnia [...] r. złożył w terminie protest, który dnia [...] r. wpłynął do Zarządu Województwa D. - pełniącego funkcję Instytucji Zarządzającej RPO WD 2014-2020. IZ RPO WD zauważyła, że zgodnie z art. 66 ust. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2016r., poz. 217;zwanej dalej ustawą wdrożeniową lub ustawą), a dokładnie z art. 66 ust. 2 pkt 1: "W przypadku gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej wyczerpana zostanie kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania właściwa instytucja, do której wpłynął protest, pozostawia go bez rozpatrzenia, informując o tym na piśmie wnioskodawcę, pouczając jednocześnie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 61". Dalej podano, że instytucja rozpatrująca dany protest może wydać rozstrzygnięcie, o ile dysponuje kwotą wystarczającą na dofinansowanie projektu, którego dotyczy odwołanie. W sytuacji, gdy na jakimkolwiek etapie rozpatrywania protestu, w danym działaniu nie ma wystarczających środków finansowych na dofinansowanie danego projektu, którego dotyczy protest, należy uznać, że mamy do czynienia z wyczerpaniem kwoty, o którym mówi art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej. W odniesieniu do przedmiotowego projektu IZ wskazała na brak wystarczających środków finansowych na dofinansowanie danego projektu w ramach przedmiotowego działania. W związku z powyższym IZ RPO WD pozostawiła wniesiony protest bez rozpatrzenia, zgodnie z art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej. W skardze na tę czynność pozostawienia protestu bez rozpatrzenia skarżąca Gmina zarzuciła : 1. naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, poprzez brak rzetelnej i przejrzystej oceny wniosku, polegający na błędnej i niepełnej ocenie spełniania przez projekt kryteriów zgodności ze Strategią ZIT (Zintegrowanych Inwestycji Terytorialnych) tj. w zakresie oceny Kryterium 3 pkt. 3.2 (Czy projekt przyczynia się do zminimalizowania problemu dodatkowego wskazanego w Strategii ZIT WrOF?) oraz w zakresie oceny Kryterium 3 pkt. 3.4 (Skala oddziaływania projektu), 2. naruszenie art. 37 ust. 1 powołanej ustawy, poprzez brak rzetelnej i przejrzystej oceny wniosku pod kątem spełnienia kryteriów merytorycznych dziedzinowych, w zakresie kryterium punktowego dla oceny merytorycznej ogólnej tj. - nierzetelnej ocenie Kryterium 6 "Efektywność ekonomiczno-społeczna projektu", - nieprzejrzystym sformułowaniu Kryterium 12 "Wpływ realizacji projektu na zasadę promowania równości szans mężczyzn i kobiet", a także w zakresie kryterium punktowego dla oceny merytorycznej szczególnej tj. nierzetelnej ocenie Kryterium 5 "Oferta kulturalna/historyczna". 3. niewłaściwe zastosowanie będące wynikiem błędnej wykładni art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej i uznanie, że sam fakt, że w danym działaniu nie ma wystarczających środków na dofinansowanie danego projektu, którego dotyczy protest jest podstawą do pozostawienia protestu bez rozpoznania w sytuacji, kiedy wyraźnie widać, że przepis daje właściwej instytucji możliwość pozostawienia protestu bez rozpoznania dopiero w momencie kiedy wyczerpana zostanie kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania, co należy interpretować jako całkowite wyczerpanie środków w danym działaniu w wyniku podpisania z innymi beneficjentami umów o dofinansowanie, W oparciu o tak sformułowane zarzuty, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 a i b ustawy o zasadach realizacji polityki spójności skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, Na poparcie skargi przytoczono szeroką argumentację w zakresie dokonanej przez dwóch oceniających ekspertów oceny merytorycznej projektu w zakresie wymienionych wyżej kryteriów, nadto zaznaczono, że skarżący nie zgadza się z zastosowaniem w niniejszej sprawie art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy. Zdaniem strony skarżącej Instytucja Zarządzająca niewłaściwie zastosowała art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wskutek dokonania błędnej wykładni tego przepisu. Z treści bowiem uzasadnienia informacji o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia wynika, że Instytucja Zarządzająca rozpatrująca dany protest może wydać rozstrzygnięcie o ile dysponuje kwotą wystarczającą na dofinansowanie projektu, którego dotyczy odwołanie. W sytuacji, gdy na jakimkolwiek etapie rozpatrywania protestu, w danym działaniu nie ma wystarczających środków na dofinansowanie danego projektu, którego dotyczy protest, należy uznać, że mamy do czynienia z wyczerpaniem kwoty, o którym mówi art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej. Strona skarżąca zauważyła, że art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy stanowi, że w przypadku gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej wyczerpana zostanie kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania właściwa instytucja, do której wpłynął protest, pozostawia go bez rozpatrzenia. Sformułowanie - "wyczerpana zostanie kwota przeznaczona na dofinansowanie w ramach działania" - nie jest zdefiniowane w ustawie o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 jak i żadnym innym akcie prawnym. Wykładnia językowa niniejszego przepisu, która powinna być stosowana jako podstawowa metoda wykładni, nakazuje zdaniem strony skarżącej wiązać pojęcie wyczerpania środków z ich finalnym wykorzystaniem, zużyciem w całości biorąc pod uwagę pulę określoną w danym działaniu. Jak podkreśla się w literaturze poziom kontraktacji jest zmienny, gdyż umowy o dofinansowanie podlegają zmianom w trakcie ich wykonywania (np. w wyniku dostosowania wartości dofinansowania do rzeczywiście wykorzystanych środków w przypadku oszczędności w projekcie). Umowy te, w przypadku nieprawidłowości w projekcie, ulegają również rozwiązaniu, a środki wykorzystane w sposób nienależny podlegają zwrotowi (zgodnie z art. 207 ust. 1 u.o.f.p. z 2009 r.). Relacja pomiędzy poziomem zakontraktowania a wysokością alokacji jest przy tym zmienna ze względu na zmienność kursu euro (w tej jednostce wyrażany jest w dokumentach programowych poziom alokacji) wobec złotego (w tej walucie wyraża się kwotę przyznanego w umowie dofinansowania). Wszystkie te okoliczności powodują, że wyczerpanie alokacji w końcowej fazie wdrażania danego działania nie jest stanem pewnym i ostatecznym. Do momentu zamknięcia wdrażania programu może ono bowiem ulegać zmianie z uwagi na pojawienie się wolnych środków na skutek wzrostu kursu euro czy rozwiązania umów o dofinasowanie (tak: Poździk Rafał (red.), Komentarz do ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 — 2020, System Informacji Prawnej LEX). Strona skarżąca dostrzegając nieprecyzyjność ustawodawcy w zakresie określenia momentu i podstawy do uznania, że nastąpiło wyczerpanie środków przeznaczonych na działanie jednak w żadnym wypadku nie zaaprobowała stanowiska Instytucji Zarządzającej, że o wyczerpaniu środków można mówić już w momencie kiedy Instytucja nie dysponuje kwotą wystarczającą na dofinansowanie projektu, którego dotyczy protest (pomimo istnienia dalszych środków w kwocie mniejszej niż dotyczącej danego projektu). Zdaniem strony skarżącej, o wyczerpaniu kwoty przeznaczonej na dofinansowanie można mówić co najmniej w momencie, którym dojdzie do podpisania umów o dofinansowanie z innym beneficjentami i wartość tych umów wyczerpie kwotę przeznaczoną na działanie. Oczywistym faktem jest przecież to, że dany beneficjent, którego projekt został wybrany do dofinansowania może w ostateczności nie podpisać umowy z Instytucją Zarządzającą przez co pula środków pozostanie odpowiednio większa. Błędna wykładnia art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej prowadząca do niewłaściwego zastosowania tego przepisu jest niedopuszczalna gdyż godzi ona w istotę procesu odwoławczego. Przyjęcie przez Instytucję Zarządzająca takiej wykładni powoduje de facto brak możliwości ponownej oceny projektu. Wnioskodawca nie może być obciążany wynikami tegoż błędu. W obecnej sytuacji trzeba stwierdzić, że błędy w ocenie projektu eliminują go z możliwości ubiegania się o dofinansowanie. Popełniając błąd Instytucja Zarządzająca nie odnosi się do tego zagadnienia wskazując w odpowiedzi na protest, iż nie oceni ponownie projektu, ponieważ nawet pozytywna ocena (eliminacja błędów oceny) uniemożliwia przyznanie dofinansowania. Jednakże zdaniem skarżącej tego typu błąd nie powinien i nie może obciążać wnioskodawców, a jedynie IZ. Odmowa przeprowadzenia ponownej oceny protestu przez Instytucję Zarządzającą i pozostawienie go bez rozpatrzenia pozbawia wnioskodawcę możliwości zweryfikowania rzeczywistego miejsca projektu na liście projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów i uzyskały kolejno największą liczbę punktów, z wyróżnieniem projektów wybranych do dofinansowania. Sprawą najistotniejszą dla wnioskodawcy jest rzetelne określenie wartości punktowej oceny, by móc w dalszej kolejności określić potencjalną możliwość uzyskania dofinansowania gdyby eksperci Instytucji Zarządzającej nie popełnili błędów w ocenie. Także to powinno potęgować opowiedzenie się za językową wykładnią wyczerpania środków a co za tym idzie sięganiem przez Instytucję Zarządzającą w ostateczności, po rzeczywistym wyczerpaniu środków po art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy. Obecna wykładnia (wygodna dla Instytucji Zarządzających) godzi bowiem w samą istotę procedury odwoławczej i pozbawia możliwości rozpoznania ich protestu nawet pomimo braku definitywnego wykorzystania środków w danym działaniu. Pisemnej odpowiedzi na skargę Instytucja Zarządzająca nie przedłożyła Sądowi. Obecny na rozprawie pełnomocnik Instytucji Zarządzającej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie oraz składając do akt kserokopię "Notatki wewnętrznej" z dnia [...] r. z załącznikiem w postaci tabeli – na okoliczność wyczerpania środków finansowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, która w myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), jest dokonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne orzekają ponadto w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują kontrolę sądową i stosują środki określone w tych przepisach, co wynika z art. 3 § 3 p.p.s.a. Taką regulację szczególną stanowi przepis art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r. poz. 217, z późn. zm., zwanej dalej ustawą). Zgodnie z tym przepisem, w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Według art. 66 ust. 2 ustawy, w przypadku gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej wyczerpana zostanie kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania: 1) właściwa instytucja, do której wpłynął protest, pozostawia go bez rozpatrzenia, informując o tym na piśmie wnioskodawcę, pouczając jednocześnie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 61; 2) sąd, uwzględniając skargę, stwierdza tylko, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, i nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia. Stosownie zaś do art. 61 ust. 8 ustawy, w wyniku rozpoznania skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe. Dokonując kontroli sądowej zaskarżonej czynności, której przedmiotem było – na podstawie zacytowanego art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy - pozostawienie protestu strony skarżącej bez rozpatrzenia z powodu wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach działania Sąd stwierdził, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, albowiem Instytucja Zarządzająca w ogóle nie wykazała zaistnienia faktu, na jaki się powołała. Wprawdzie informacja o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia nie stanowi decyzji administracyjnej podlegającej reżimowi Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem w art. 50 ustawy ustawodawca przesądził, że do postępowań w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów, to jednak nie oznacza, że czynności właściwych instytucji mogą być w ogóle pozbawione jakiegokolwiek wyjaśnienia, uzasadnienia stanowiska. W takim przypadku sądowa kontrola legalności omawianej czynności byłaby całkowicie iluzoryczna, stojąc w sprzeczności z ustrojowymi kompetencjami sądu administracyjnego i czyniąc również normę prawną z art. 62 ust. 1 in fine o możliwości w takiej sytuacji wniesienia skargi do sądu administracyjnego - zbędną. Tymczasem jedną z fundamentalnych zasad systemu prawa jest jawność działania organów władzy publicznej, która polega między innymi na przedstawieniu przesłanek, jakie legły u podstaw danej decyzji, aktu, czynności. Także norma przepisu art. 37 ustawy wprost ustanawia wymogi rzetelności i przejrzystości postępowania instytucji w procedurze wyłaniania projektów do dofinansowania, co dotyczy każdej fazy tej procedury. Bezsprzecznie wyczerpanie środków musi zostać stwierdzone w sposób niewątpliwy w postępowaniu konkursowym mającym na celu wyłonienie projektów do dofinansowania, gdyż fakt ten determinuje sposób załatwienia sprawy i w rezultacie – zakończenia postępowania. Należy zatem przyjąć, że w wydanej na podstawie art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej informacji o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia musi być zawarte uzasadnienie i nie może się ona ograniczać wyłącznie do konkluzji, że wyczerpano środki bez przytoczenia jakichkolwiek twierdzeń na poparcie, to znaczy bez przywołania okoliczności potwierdzających ten fakt i bez wskazania stosownych dokumentów (dowodów) na wykazanie istnienia tego faktu. W szczególności w uzasadnieniu takiej informacji powinno nastąpić podanie - wielkości kwoty przeznaczonej na dofinansowanie oraz jej rozdysponowanie na poszczególne projekty, z powołaniem się na dokumenty. Tymczasem trzeba podkreślić, że sporna informacja o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia nie została rzetelnie opracowana, nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia na wykazanie twierdzenia, że do wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach działania 4.3 "Dziedzictwo kulturowe" doszło, natomiast przedłożona na rozprawie - na okoliczność wyczerpania tej kwoty - kserokopia nieuwierzytelnionej "Notatki wewnętrznej" nie dość, że nie spełnia waloru dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 244 § 1 k.p.c., to jest w znacznej części mało czytelna (strony 1 i 2 załączonej tabeli) lub wręcz całkowicie nieczytelna (ostatnia strona tabeli). Tym samym zaskarżona czynność nie poddaje się w ogóle kontroli Sądu, który nie jest w stanie zweryfikować poprawności a przez to legalności działania Instytucji Zarządzającej w omawianej materii. W toku postępowania sądowoadministracyjnego brak także ustosunkowania się Instytucji Zarządzającej do zarzutów strony skarżącej w części argumentacji skargi kwestionującej wielkość kwoty wyczerpania środków przeznaczonych na dofinansowanie. W tym stanie rzeczy nie można uznać, że Instytucja Zarządzająca rzetelnie i przejrzyście wykazała, że doszło do wyczerpania tych środków, czyli że została spełniona przesłanka z art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy, przez co naruszyła prawo. Poprzez wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach działania należy rozumieć taką sytuację, w której wszystkie środki w ramach danego działania zostały rozdysponowane na projekty wybrane do dofinansowania, przy czym wypada zgodzić się ze stroną skarżącą, iż jedynie całkowite i ostateczne wyczerpanie środków na dane działanie uzasadnia zastosowanie rozwiązania prawnego, o jakim mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, gdyż w takim jedynie przypadku nie będzie możliwe zawarcie umowy o dofinansowanie realizacji projektu. W judykaturze oraz doktrynie dominuje pogląd, że wykazanie faktu wyczerpania alokacji na realizację działania przed sądem administracyjnym następuje wyłącznie na podstawie dokumentów w rozumieniu art. 244 § 1 k.p.c. (vide J. Jaśkiewicz, Zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. Komentarz do art. 66 LEX/el. 2014; np. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2017 r. II GSK 5592/16 publ. na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak już wyżej przytoczono - dokumentów takich Instytucja Zarządzająca nie przedłożyła Sądowi do dnia rozprawy. Sąd nie zajął stanowiska w przedmiocie oceny merytorycznej dotyczącej kryteriów wyboru projektów, albowiem byłoby to na tym etapie przedwczesne zważywszy na konieczność najpierw ustalenia, czy rzeczywiście doszło do wyczerpania środków. Z tych przyczyn na mocy art. 61 ust. 1 i ust. 8 pkt 1 lit. b ustawy Sąd orzekł, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, i przekazał sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję (pkt I sentencji). W ponownie prowadzonym postępowaniu Instytucja Zarządzająca uwzględni ocenę prawną Sądu i w szczególności ustali, czemu da wyraz w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia (informacji) ze wskazaniem na dokumenty urzędowe, czy i w jakiej dacie oraz wskutek jakich zdarzeń doszło do wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie działania oraz jaki był stan wykorzystania tej kwoty. O kosztach postępowania, na które składają się wpis od skargi w kwocie 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł i opłata za pełnomocnictwo w kwocie 17 zł, orzeczono w punkcie II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 ustawy p.p.s.a.