III SA/Wr 445/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. w przedmiocie zobowiązania komornika przez Gminę W. do eksmisji skarżącego, postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia czerwca 2004 r. złożonym osobiście w biurze podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu M. S. złożył skargę "na decyzję Gminy W.", którą - jak sam to określił - miałoby być "zobowiązanie Komornika Sądowego Rewiru II" do eksmisji skarżącego. Pismem z dnia 14 czerwca 2004 r. Sąd wezwał skarżącego do usunięcia braków skargi - w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi - przez sprecyzowanie przedmiotu skargi i nadesłanie odpisu decyzji, która została zaskarżona do Sądu. W piśmie z dnia 21 czerwca 2004 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu, M. S. oświadczył, że był w błędzie sądząc, iż zobowiązanie przed Gminę W. Komornika do eksmisji skarżącego jest decyzją. Poprosił też o skierowanie sprawy do właściwego sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny właściwy jest do kontroli działalności administracji publicznej oraz rozstrzygania sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zakres kognicji sądów administracyjnych regulują szczegółowo przepisy art. 3-5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153, poz. 1270), przywoływanej w dalszych wywodach - skrótowo -jako p.s.a. W szczególności, według art. 3 § 2 p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w punktach 1-4. Natomiast po myśli art. 3 § 3 p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczegół- Sygn. akt III SA/Wr 445/04 nych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Z treści skargi i dodatkowego pisma procesowego strony datowanego na dzień 21 czerwca 2004 r., a także z załączników dołączonych do skargi wynika, że przedmiotem zaskarżenia jest w istocie zawiadomienie o wszczęciu postępowania egzekucyjnego skierowane do M. S. przez Komornika Sądowego Rewiru II przy Sądzie Rejonowym dla W. Czynność ta podjęta została na wniosek wierzyciela Strony - Gminy W., dążącej w ten sposób do przymusowego wykonania wyroku eksmisyjnego, wydanego przez Sąd Rejonowy dla W. – Ś. w dniu 29 października 2002 r. (sygn. akt: I C 1206/02). Zarówno sama sprawa eksmisyjna, jak i postępowanie egzekucyjne są sprawami cywilnymi w rozumieniu art. 1 Kodeksu postępowania cywilnego, a nie sprawami sądowoadministracyjnymi, do rozpoznania których powołane są sądy administracyjne, stosownie do art. 2 p.s.a. Sporne zawiadomienie komornicze zawiera zresztą stosowne pouczenie o sposobie jego kwestionowania, zgodnie z którym - w myśl art. 767 k.p.c. - na każdą czynność dokonaną przez komornika przysługuje stronom skarga wniesiona w terminie 7 dni od daty dokonania tej czynności lub dowiedzenia się o niej, do Sądu Rejonowego dla W. – Ś. I Wydział Cywilny we W. W świetle dotychczasowych wywodów jest oczywiste, że sprawa, o której rozpoznanie zwrócił się M. S., kwestionujący wniosek wierzyciela (określony przez skarżącego jako "zobowiązanie Komornika") oraz czynność zawiadomienia podjętą (w wykonaniu tego wniosku) przez komornika, nie jest sprawą należącą do właściwości sądu administracyjnego, co - zważywszy na jednoznaczną dyspozycję zawartą w art. 58 § 1 pkt 1 p.s.a. - obligowało sąd do odrzucenia skargi. Na marginesie dodatkowej prośby skarżącego należy zauważyć, że w niniejszym przypadku brak podstaw prawnych do przekazania sprawy właściwemu sądowi. Przepis art. 59 § 1 p.s.a. przewiduje bowiem taki obowiązek jedynie w wypadku stwierdzenia przez jeden sąd administracyjny, że do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny. W niniejszej sprawie sam skarżący powinien był skorzystać z pouczenia zawartego w kwestionowanym zawiadomieniu i złożyć skargę na czynności komornika. Zważywszy powyższe, należało orzec, jak w sentencji postanowienia.