III SA/Wr 450/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie Sędzia WSA Marcin Miemiec Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk (sprawozdawca) Protokolant Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 listopada 2012 r. sprawy ze skargi "A" z siedzibą w L. na rozstrzygnięcie Marszałka Województwa D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia odwołania od negatywnej oceny formalnej projektu, oddala skargę. Pismem Zastępcy Dyrektora Wydziału Wdrażania RPO Urzędu Marszałkowskiego Województwa D. dnia [...] r. (Nr [...]) skarżąca Fundacja została poinformowana o negatywnym wyniku oceny formalnej projektu Nr [...] – "Stworzenie Innowacyjnego Systemu Informacji Turystycznej (ISIT) Województwa D. oraz przygotowanie do integracji z Regionalną Platformą Informacyjną (e-Dolny Śląsk)". Zdaniem oceniających: 1. wniosek nie spełniał kluczowego kryterium oceny formalnej Nr 2 "Kwalifikowalność wnioskodawcy" – podkryterium Nr 2c "Czy wnioskodawca jest wykluczony z możliwości otrzymania środków programu na podstawie rejestru podmiotów wykluczonych, o których mowa w ustawie o finansach publicznych?"; 2. wniosek nie spełniał kluczowego kryterium oceny formalnej Nr 5 "Zakaz podwójnego finansowania" – "Czy wydatki przewidziane w projekcie uzyskały dofinansowanie w ramach innego programu/projektu?"; 3. wniosek nie spełniał kluczowego kryterium oceny formalnej Nr 8 "Prawo zamówień publicznych" – "Czy w ramach realizacji projektu wnioskodawca stosuje lub planuje stosować ustawę Prawo zamówień publicznych?"; 4. wniosek nie spełniał ponadto kilku uzupełniających kryteriów oceny formalnej. Działający z upoważnienia Zarządu Województwa D. (jako Instytucji zarządzającej) Zastępca Dyrektora Departamentu Regionalnego Programu Operacyjnego nie uwzględnił odwołania zainteresowanej Fundacji. W uzasadnieniu takiego rozstrzygnięcia podkreślono, że zakwestionowane przez dokonujących oceny kryteria kluczowe weryfikowane są na podstawie oświadczeń samego aplikującego, stanowiących integralną część wniosku o dofinansowanie. W rozpatrywanym przypadku stwierdzono, że strona nie złożyła podpisu na formularzu wniosku, co zostało ocenione jako brak samych oświadczeń, o których mowa, a w konsekwencji – niespełnienie wymienionych wcześniej kryteriów kluczowych. Uznając taką ocenę za prawidłową, instytucja zarządzająca przytoczyła dwa zapisy figurujące na s. 2 (punkt 7) i s. 23 "Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie realizacji projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa Dolnośląskiego na lata 2007-2013" (dokument przytaczany będzie w dalszych wywodach jako "Instrukcja"), zwracając przy tym uwagę, że w formularzu wniosku wyraźnie wskazano miejsce, w którym osoby reprezentujące podmiot ubiegający się o dofinansowanie składają swoje podpisy oraz stosowne pieczęcie. Wszystkie te wskazówki nie pozostawiają miejsca na wątpliwości co do sposobu i miejsca podpisania wniosku o dofinansowanie. Ponadto, w związku z konkretnym zarzutem zgłoszonym w odwołaniu, przyznano, iż zainteresowany powinien korzystać z aktualnej wersji generatora wniosków dostępnej na stronie internetowej (wskazano adres tej strony), zastrzegając jednocześnie, że znajdujące się tam zapisy tyczące sposobu podpisywania wniosku aplikacyjnego nie uległy zmianie w kolejnych wersjach Instrukcji, w stosunku do wersji z dnia [...] r., aktualnej na dzień upublicznienia ogłoszenia o naborze [...], w ramach którego Fundacja zgłosiła swój projekt. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia odwoławczego wskazano też, iż odwołująca się strona nie odniosła się w ogóle do tych uzupełniających kryteriów oceny formalnej, które również nie zostały spełnione. Instytucja zarządzająca skonkludowała w podsumowaniu, iż brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania Fundacji. W związku z niespełnieniem trzech kluczowych kryteriów oceny formalnej (Nr 2 – podkryterium 2c, Nr 5 i Nr 8), projekt został zasadnie wyłączony z dalszej oceny i odrzucony. W skardze do tutejszego Sądu Fundacja wniosła o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą RPO WD, zarzucając rozstrzygnięciu odwołania naruszenie: 1) art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – poprzez dokonanie oceny wniosku strony skarżącej o dofinansowanie w taki sposób, który prowadzi do naruszenia równości beneficjentów w ramach programu operacyjnego; 2) postanowienia punktu 7 i punktu 23 "Instrukcji" – poprzez uznanie, iż złożony przez Fundację wniosek nie zawiera wymaganych podpisów i pieczęci, a przez to dokonanie błędnej oceny formalnej wniosku i przyjęcie, że projekt strony nie spełnia kluczowych kryteriów wyboru Nr 2c, 5 i 8, o których mowa w "Kryteriach wyboru operacji finansowych w ramach RPO WD". W uzasadnieniu skargi – po przedstawieniu podstawowych informacji dotyczących sprawy i podkreśleniu znaczenia kluczowych kryteriów oceny – zacytowano pkt 7 części I Instrukcji, wywodząc, iż trudno znaleźć w zawartym tam zaleceniu specjalnych reguł odnoszących się do nanoszenia stempli i podpisów na wygenerowanym formularzu wniosku, "poza wskazaniem, że wniosek powinien zasadniczo zawierać podpis i pieczęć osoby upoważnionej". Po przytoczeniu punktu (jak to określono w skardze) 23 Instrukcji, skarżąca Fundacja skonstatowała z kolei, iż brak jest "doprecyzowania w zakresie miejsca złożenia podpisu (przez wskazanie np. ‘pod każdym oświadczeniem’, ‘pod wszystkimi złożonymi oświadczeniami’, ‘na dole strony zawierającej treść oświadczenia’ itd.)". Zdaniem strony skarżącej, skoro każde składane oświadczenie jest jedynie fragmentem większej całości i nie może być interpretowane w oderwaniu od reszty, nie jest uzasadnione żądanie, aby złożone oświadczenia były opatrzone oddzielnym podpisem. Gdyby intencje twórców Instrukcji były inne, to należałoby oczekiwać wyraźnego sformułowania takiego obowiązku, na wzór postanowienia punktu 8 w I części, gdzie mowa o konieczności podpisania i opatrzenia imienną pieczątką każdego załącznika dołączonego do oryginału wniosku. Z powołaniem się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zajętego w wyroku z dnia [...]r. ([...]), skarżąca Fundacja wyraziła zapatrywanie, że wobec braku w Instrukcji specjalnych reguł wykładni, powinny mieć zastosowanie reguły obowiązujące w prawie powszechnym. W realiach tej konkretnej sprawy należałoby zwłaszcza wykorzystać przepisy art. 65 i art. 78 § 1 k.c. W ocenie autora skargi, w kontekście postanowień wskazanych przepisów, należałoby przyjąć, że wygenerowany wydruk wniosku, zawierający na s. 26-27 oświadczenia określonej treści, został objęty w całości podpisami umieszczonymi na s. 1 i na s. 31. Nieuprawniona wydaje się odmienna interpretacja, opierająca się na niewysłowionych w Instrukcji regułach kwalifikacji oświadczeń złożonych przez skarżącą. Strona 1 wniosku stanowi w istocie kartę przewodnią wniosku. Dalsza zawartość merytoryczna nawiązuje do treści tej strony i stanowi uszczegółowienie wniosku. Skoro zatem pierwsza strona została prawidłowo podpisana i opatrzona imienną pieczęcią, to rozciągają się one na treść całego wniosku. Podpis i pieczęcie znajdują się także na s. 31, będącej – według oznaczenia – jedną z kolejnych kart pod treścią złożonych oświadczeń. W końcowym fragmencie uzasadnienia skargi sformułowano dwie, następujące konkluzje: Po pierwsze, jeśli wszystkie strony wniosku, spięte i ponumerowane, stanowią nierozerwalną całość, nie można każdej z kart traktować oddzielnie, w oderwaniu od reszty zawartości. Opatrzenie wniosku wymaganymi pieczęciami i podpisami przesądza więc o spełnieniu kluczowych kryteriów Nr 2c, Nr 5 i Nr 8 i nie może stanowić podstawy do wykluczenia projekty Fundacji z dalszego postępowania. Po drugie, interpretacja zasad sporządzania wniosków zaprezentowana w toku oceny dokumentu aplikacyjnego strony skarżącej prowadzi do ograniczenia równości beneficjentów i narusza zasadę przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów, o której mowa w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Przywołana w skardze argumentacja dowodzi ponadto, że zbytni – nie mający oparcia w regulacjach stosowanych podczas oceny wniosków beneficjentów i przepisach powszechnie obowiązujących – formalizm skutkuje istotnym naruszeniem interesu strony. W odpowiedzi strona przeciwna podtrzymała swoje stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Kognicja Sądu wynika w niniejszej sprawie wprost z art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (jednolity tekst: Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", w związku z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przywoływanej w dalszych wywodach – skrótowo – jako "p.p.s.a." W przepisach art. 30c-30d samej ustawy przewidziano kilka rozwiązań autonomicznych, regulujących wybrane zagadnienia procesowe, w tym także kierunki rozstrzygnięć, jakie może podjąć sąd, załatwiając skargę (art. 30c ust. 3-5). Natomiast w zakresie nieuregulowanym w ustawie, w postępowaniu sądowoadministracyjnym odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy p.p.s.a. (określone dla aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4), z wyłączeniem jednak: art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a. (art. 30e ustawy). Przywołane postanowienia godzi się uzupełnić przypomnieniem, że – w myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy ustrojowej). Do kryterium legalności nawiązał zresztą ustawodawca również w art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, skoro w przepisie tym nakazał sądom uwzględnienie skargi, w wypadku stwierdzenia, że ocena konkretnego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo (celowe podkreślenie składu orzekającego), z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą (lub – pośredniczącą). Jak wynika z tej ostatniej dyspozycji, sąd administracyjny nie dysponuje zatem możliwością merytorycznej zmiany negatywnej oceny projektu. Stosując wszystkie dotychczas przedstawione zasady dokonywania sądowej oceny legalności w sprawach tego typu co rozpoznawana, skarga nie mogła być uwzględniona, z następujących powodów. Pierwszoplanowym zagadnieniem, które wymagało rozważenia przez Sąd, była kwestia znaczenia podpisów (i imiennych pieczęci) figurujących na 1 i 31 stronie wniosku Fundacji, oraz brak podpisu (i imiennej pieczęci) bezpośrednio po treścią tej części wniosku, w której aplikujący składa wymagane oświadczenia, na podstawie których weryfikowane są kluczowe kryteria formalnej oceny wniosku (s. 26-27 aplikacji Fundacji). Rozważając tak ujętą istotę sporu sądowoadministracyjnego w rozpoznawanej sprawie trzeba zastrzec, że skład orzekający w pełni podziela przytoczony w skardze pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku tego Sądu z dnia [...] r. ([...]), zgodnie z którym postępowanie o udzielenie dofinansowania w ramach regionalnych programów operacyjnych ma szczególny charakter, co powoduje, że uregulowania tyczące tego postępowania powinny być tworzone i wykładane w zgodności z aktami prawa powszechnie obowiązującego odnoszącymi się do konkretnej działalności publicznoprawnej. Wbrew jednak odmiennemu zapatrywaniu wyrażonemu w skardze, w tej konkretnej sprawie, przyjęcie poglądu NSA nie prowadzi wcale do takich konkluzji, jakie sformułowała Fundacja. Na tle tych ogólnych uwag warte podkreślenia jest przede wszystkim precyzyjne – w ocenie Sądu – i nie budzące wątpliwości przesądzenie (w stosownych dokumentach szczegółowych, mających zastosowanie przy aplikowaniu o dofinansowanie w ramach RPO) kwestii podpisywania wniosków. W treści punktu "G" ogłoszenia o naborze Nr [...], w ramach którego strona skarżąca zgłosiła swój projekt, nałożono na wszystkie podmioty aplikujące między innymi powinność wypełnienia wniosku zgodnie z wielokrotnie już powoływaną Instrukcją. Z punktu 7 (s. 2) Instrukcji wynika dalej, że wygenerowany na podstawie stosownego formularza i wypełniony wniosek zobowiązane są podpisać (i opatrzyć imienną pieczęcią) osoby upoważnione do reprezentowania wnioskodawcy według zasad wynikających z regulaminu lub statutu. Wniosek może też podpisać pełnomocnik, jeśli posiada stosowne umocowanie osoby upoważnionej do zaciągania zobowiązań. W tej ostatniej sytuacji należy do wniosku dołączyć stosowne pełnomocnictwo. Na s. 23 Instrukcji zawarte jest natomiast następujące pouczenie, odnoszące się już bezpośrednio do oświadczenia wnioskodawcy: "Wnioskodawca powinien się zapoznać we wszystkimi oświadczeniami. Wnioskodawca składający wniosek jest zobowiązany do podania danych osoby upoważnionej do reprezentowania wnioskodawcy, zgodnie z dokumentami statutowymi/rejestrowymi. Ilość wpisywanych osób jest uzależniona od statutu danej jednostki składającej wniosek. Oświadczenie wnioskodawcy powinno być podpisane własnoręcznie przez osoby upoważnione i opatrzone imiennymi pieczęciami (kolejne, celowe podkreślenie Sądu) oraz pieczęciami wnioskodawcy." Wreszcie, dla rozwiania jakichkolwiek wątpliwości w tym zakresie, W elektronicznym generatorze wniosków (formularzu, którym posługują się podmioty aplikujące dla zgłoszenia swojego projektu do dofinansowania), bezpośrednio po tej części wniosku, która została zatytułowana "Oświadczenie wnioskodawcy" (pod tekstem wszystkich, konkretnych oświadczeń) znajduje się formalnie wyróżniona tabelka dla wskazania "DANYCH PERSONALNYCH OSOBY/OSÓB UPOWAŻNIONYCH DO ZACIĄGANIA ZOBOWIĄZAŃ ZGODNIE Z DOKUMENTAMI STATUTOWYMI (wraz z podpisem i pieczęcią imienną SKARBNIKA/GŁÓWNEGO KSIĘGOWEGO lub uprawnionego przedstawiciela służb finansowych zgodnie z regulacjami obowiązującymi u Wnioskodawcy)". Zważywszy na wszystkie przytoczone informacje, które zostały zresztą również zaakcentowane przez instytucję zarządzającą w uzasadnieniu zaskarżonego przez stronę, nie mogło być najmniejszych wątpliwości co do dwóch kwestii. Po pierwsze, że ta część – w której składane są oświadczenia podmiotu aplikacyjnego, stanowiące podstawę oceny, czy dany wniosek spełnia kluczowe kryteria – powinna być osobno podpisana (z precyzyjnym wskazaniem miejsca złożenia podpisów, opatrzonych dodatkowo pieczęciami imiennymi). Po drugie, podpisy (wraz ze wspomnianymi pieczęciami) powinny złożyć wszystkie osoby, uprawnione do reprezentowania wnioskodawcy według zasad przyjętych w statucie (rejestrze). Niezwłocznej konstatacji wymaga, że wniosek strony skarżącej nie został w ogóle podpisany po oświadczeniach, o których dopiero co była mowa, w przewidzianym do tego miejscu (stosowna tabelka nie została wcale wypełniona). Wypełniono jedynie kolejną tabelkę, przeznaczoną – co wynika z jej tytułu – na wskazanie "DANYCH OSOBY DO KONTAKTÓW ROBOCZYCH W SPRAWACH PROJEKTU" i to jedynie poprzez podanie – pismem maszynowym – personaliów Prezesa Zarządu Fundacji, numerów (prawdopodobnie telefonu/faksu) oraz tzw. mail’a strony skarżącej, natomiast bez podpisu i imiennej pieczęci, czego wymaga się także w obecnie opisanej tabelce. Godzi się zauważyć, iż skoro ocena spełnienia kryteriów kluczowych ograniczona jest wyłącznie do "uwiarygodnienia" treści oświadczeń podpisami kompetentnych do tego reprezentantów podmiotu aplikującego (popartymi imiennymi pieczęciami tych osób), w pełni uprawnione było stanowisko organów oceniających, że w tym konkretnym przypadku Fundacja nie złożyła w istocie skutecznie wymaganych oświadczeń, a to wobec braku wymaganych podpisów, stanowiących ich integralną część. Tylko w tym zakresie, tzn. co do tego, że podpis jest elementem koniecznym każdego oświadczenia woli (niezależnie od charakteru tego oświadczenia), którego brak dyskwalifikuje samo oświadczenie, Sąd podziela w pełni stanowisko strony skarżącej. W ocenie składu rozpoznającego skargę Fundacji, braku podpisów (i imiennych pieczęci) nie może jednak sanować podpisanie 1 i 31 strony wniosku, jak uważa strona. Z następujących powodów. Po pierwsze, za co najmniej kontrowersyjną wypada uznać argumentację strony o konieczności zastosowania w tej konkretnej sprawie przepisów art. 65 i art. 78 § 1 k.c. Są to bowiem regulacje prywatnoprawne (prawo cywilne jest wszak częścią systemu, określaną mianem prawa prywatnego), podczas gdy nawet w wyroku z dnia [...] r. ([...]), na który powołano się w skardze, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje na potrzebę uwzględniania "aktów prawa powszechnie obowiązującego odnoszących się do konkretnej działalności publicznoprawnej" (dalsze, celowe podkreślenia Sądu). Tymczasem wniosek o dofinansowanie w ramach RPO jest czynnością innego typu, choć o dwojakim charakterze: formalno, ale i materialnoprawnym. Z jednej strony uruchamia on bowiem swoiste postępowanie, którego celem jest uzyskanie dofinansowania z funduszy publicznych, z drugiej zaś – formalną, wyodrębnioną przy tym częścią tego wniosku, są składane w jego ramach oświadczenia, mające charakter materialnoprawnych oświadczeń o publicznoprawnym charakterze, skoro wywierają skutek w tej części systemu prawa. Po drugie, zaprezentowane uregulowania, przyjęte w dokumentach odnoszących się do naboru, w ramach którego aplikowała Fundacja, miałyby i tak pierwszeństwo, jako reguły szczególne (co najmniej w dwóch aspektach: a) konieczności opatrzenia osobnym podpisem także tej części wniosku, w której podmiot aplikujący składa oświadczenia, na podstawie których weryfikowana jest kwestia spełnienia/ niespełnienia kluczowych kryteriów oceny; b) precyzyjnego wskazanego miejsca składania podpisów tyczących wspomnianych oświadczeń) względem zasad określonych w kodeksie cywilnym. Zdaniem składu orzekającego, przesądzające znaczenie miała jednak w rozpoznawanej sprawie jeszcze inna okoliczność. Nawet przy założeniu formalnej poprawności stanowiska Fundacji, że w sprawie należało wykorzystać reguły wykładni cywilistycznych oświadczeń woli oraz zasad podpisywania takich oświadczeń (przewidziane w art. 65 i art. 78 k.c.), to i tak całego wniosku złożonego przez stronę nie mogą sanować podpisy (i imienne pieczęcie) widniejące na stronie pierwszej i trzydziestej pierwszej. Z prostego powodu. Na każdej z wymienionych stron figuruje wyłącznie podpis Prezesa Zarządu Fundacji (i jego imienna pieczątka). Tymczasem w Statucie przyjęta została zasada reprezentacji łącznej (jeszcze jedno celowe podkreślenie składu rozpoznającego niniejszą sprawę). Wedle bowiem stosownego zapisu w Dziale 2 Rubryka 1 KRS ("Organ uprawniony do reprezentacji podmiotu"), "OŚWIADCZENIA WOLI W IMIENIU FUNDACJI SKŁADAJĄ ŁĄCZNIE DWAJ CZŁONKOWIE ZARZĄDU." Wśród sześciu wyjątków od tej zasady nie mieści się z pewnością składanie oświadczeń woli w sprawach o dofinansowanie zamierzeń Fundacji z funduszy publicznych. Dlatego też, zgodnie z treścią ogłoszenia o naborze, w ramach którego aplikowała strona skarżąca, oraz wytycznych Instrukcji, oświadczenia mające wpływ na ocenę spełnienia (niespełnienia) kryteriów kluczowych powinny być podpisane przez dwóch członków Zarządu Fundacji, niezależnie od spornej w sprawie kwestii miejsca złożenia tych podpisów. Nie można przy tym uwzględnić tłumaczenia Prezesa Zarządu, iż uzyskał on umocowanie Wiceprezesa do podpisania wniosku (pełnomocnictwo w aktach administracyjnych sprawy). Także w takiej sytuacji, sam wniosek (oraz składane w jego treści oświadczenia, stanowiące istotę sporu sądowoadministracyjnego w tej sprawie) powinien powiem zawierać dwa podpisy (ostatnie już celowe podkreślenie Sądu). Mogą to być podpisy tej samej osoby, która jednak występuje w każdym wypadku w odmiennej roli: raz – jako członek Zarządu, w drugim przypadku – jako pełnomocnik drugiego członka tego organu (skoro w punkcie 7 Instrukcji – na s. 2 – dopuszczono możliwość posłużenia się pełnomocnikiem). Podpisanie wniosku (oraz wielokrotnie już przywoływanych oświadczeń) przez jedną tylko osobę, łamie – w ewidentny sposób – zasadę reprezentacji łącznej. Nie po to Fundacja zadekretowała taką właśnie zasadę reprezentacji w Statucie, aby w praktyce podmiot ten mógł obchodzić to postanowienie, poprzez jednoosobowe w istocie składanie oświadczeń woli. Przypomnienia wypada, że Statut dopuszcza co prawda – wyjątkowo tylko – jednoosobową reprezentację strony skarżącej, ale taksatywnie wymienione tam wyjątki, nie uprawniają do jednoosobowego występowania w imieniu tego podmiotu w sprawach tego rodzaju, co rozpoznawana. Wszystkie do tej pory naprowadzone okoliczności skłaniają do ostatecznej konkluzji, że odrzucenie wniosku było prawidłowym następstwem niespełnienia przez wniosek Fundacji wszystkich trzech kluczowych kryteriów oceny formalnej. Jak przyznano w samej skardze, taki charakter uchybień wykluczał możliwość wezwania strony zainteresowanej do ich usunięcia, a następnie – skierowania wniosku do ponownej oceny. Ponieważ Sąd nie stwierdził naruszenia prawa przez jednostkę pośredniczącą i instytucję zarządzającą przy dokonywaniu oceny aplikacji Fundacji, przeto – zobligowany do tego dyspozycją art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – skargę oddalił.