III SA/Wr 451/16

Wrocław dnia 8 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A.J. (dalej jako: skarżący) składając skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia z dnia [...] r., nr [...] wniósł jednocześnie o wstrzymanie wykonania tego aktu administracyjnego. W uzasadnieniu podniósł, że zaskarżona decyzja nakładająca na niego karę administracyjną jest wadliwa merytorycznie i jako taka nie powinna podlegać wykonaniu. Przywołał orzeczenia sądów administracyjnych uchylające decyzje w sprawach analogicznych do jego własnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2016 r., Dz. U. poz. 718, ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego przepisu, sąd może wstrzymać wykonanie takiej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do jej stanu pierwotnego. W szczególności trudnym do odwrócenia skutkiem będzie utrata rzeczy, która ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiona, bądź konieczność ogłoszenia upadłości przedsiębiorstwa połączonej z likwidacją jego majątku. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód z jego strony. Twierdzenia zawarte we wniosku powinny wyjaśniać na czym konkretnie polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji majątkowej. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że grozi jemu samemu bądź jego rodzinie znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Nie przedstawił żadnego materiału źródłowego a jego wywody miały charakter ogólny i nie odnosiły się w ogóle do aktualnej sytuacji majątkowej. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, Sąd orzekł jak na wstępie. Na koniec wskazać należy, że art. 61 § 3 p.p.s.a. nie wiąże udzielenia ochrony tymczasowej z oceną merytoryczną aktu, którego wykonanie ma być wstrzymane. W związku z tym zarzuty merytoryczne podnoszone wobec zaskarżonej decyzji nie miały znaczenia przy rozpoznawaniu wniosku skarżącego.