III SA/Wr 452/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Miemiec Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk Sędzia WSA Magdalena Jankowska - Szostak (sprawozdawca) Protokolant Monika Tarasiewicz po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 27 września 2013 r. sprawy ze skargi ze skargi A Sp. z o.o. w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie bezzasadności zarzutu dotyczącego nieistnienia obowiązku i wydania tytułu egzekucyjnego bez podstawy prawnej oraz uznania zasadności zarzutu dotyczącego prowadzenia egzekucji przez organ nieuprawniony oddala skargę. W dniu [...] maja 2012 r. Prezydent Miasta L., działając jako wierzyciel, wystawił, "A" Sp. z o.o. w G. ul. [...] (zwanej w dalszej części Spółką) tytuł wykonawczy nr [...] i przesłał go do organu egzekucyjnego Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G., celem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W części B "Dane dotyczące należności i odsetek" w pozycji 31, jako rodzaj zobowiązania pieniężnego wymagalnego i podlegającego egzekucji w trybie administracyjnym, wierzyciel wskazał opłatę za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania bez biletu w 2010 r. w kwocie 50 zł. Obowiązek uiszczenia tej kwoty powstał z mocy prawa (j/w poz. 30). Spółka wniosła zarzuty zaprzeczając istnieniu zobowiązania i zarzucając tytułowi egzekucyjnemu wydanie go bez podstawy prawnej przez nieuprawniony organ. Ponadto Spółka stwierdziła, że "A nie parkowała w L., a tytuł wykonawczy został sfałszowany przez organ administracyjny" i zażądała wskazania "podstawy prawnej działania w niniejszym postępowaniu Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. w imieniu Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G., który działa na zlecenie Prezydenta Miasta L.". Postanowieniem Zastępcy Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich, działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta L. z dnia [...] grudnia 2012 r. (nr [...]) uznano, że zarzuty są nieuzasadnione. Po rozpatrzeniu zażalenia od niniejszego rozstrzygnięcia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. (nr [...]) uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. (nr [...]) Prezydent Miasta L. zajął stanowisko w przedmiocie zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. i uznał, że: - zarzuty dotyczące nieistnienia obowiązku i wydania tytułu egzekucyjnego bez podstawy prawnej są niezasadne, - zarzut dotyczący prowadzenia egzekucji przez organ nieuprawniony jest zasadny. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że jedynie zarzut sprowadzający się do prowadzenia postępowania egzekucyjnego przez niewłaściwy organ zasługuje na uwzględnienie. Natomiast zarzuty sprowadzające się do nieistnienia zobowiązania i rażącego naruszenia prawa są niezasadne. W tym zakresie Kolegium podzieliło stanowisko Prezydenta Miasta L. wyrażone w zaskarżonym postanowieniu stwierdziło, iż należność, na którą został wystawiony tytuł wykonawczy powstała w dniu [...] czerwca 2010 r. na mocy art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 ze. zm.) oraz "uchwały nr [...] Rady Miejskiej L. z dnia [...] grudnia 2003 r. ze. zm.". W dniu [...] czerwca 2010 r. podczas kontroli miejsc parkingowych sporządzono dokumentację fotograficzną i wystawiono wezwanie do wniesienia opłaty dodatkowej na pojazd marki Toyota (nr rej. [...]). Pojazd ten był w tym czasie użytkowany przez firmę "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na podstawie umowy leasingowej z dnia [...] sierpnia 2007 r. (nr [...]). Do spółki wysłano, za potwierdzeniem odbioru, zawiadomienie o stwierdzeniu parkowania bez uiszczenia opłaty wraz z wezwaniem do zapłaty. Następnie wystawiono upomnienie (nr [...]), które z powodu nieuregulowania należności oraz braku wyjaśnień ze strony zobowiązanego było podstawą do wystawienia w dniu [...] maja 2012 r. tytułu wykonawczego. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, iż "zawiadomienie" sporządzane w przypadku stwierdzenia nieuiszczenia opłaty za postój dokumentuje fakt nieuiszczenia opłaty i informuje posiadacza pojazdu o powstałym obowiązku dokonania opłaty, lecz nie nakłada tego obowiązku. W ocenie organu obowiązujące przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych nie przewidują postępowania, w wyniku którego dokonywano by wymiaru opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania w trybie specjalnego i indywidualnego postępowania. Brak jest zatem przepisów prawnych zawierających procedury, które powodowałyby nadanie obowiązkowi zapłaty opłaty dodatkowej indywidualnego charakteru w drodze decyzji lub postanowienia przez właściwe organy administracji publicznej. Uznanie, że obowiązek ponoszenia opłaty dodatkowej wynika wprost z przepisów ustawy powoduje, iż w przypadku jej nieuiszczenia, przymusowe ściągnięcie następuje w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji na podstawie art. 40d ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że tryb postępowania wierzyciela w sprawie, a w szczególności wystawienie tytułu wykonawczego było zgodne z obowiązującym prawem. Posiadane przez wierzyciela dokumenty, a w szczególności dokumentacja fotograficzna zachowana w systemie dającym możliwość rzetelnego ustalenia daty parkowania pojazdu, nie budzi wątpliwości co do faktu, iż pojazd uwidoczniony na zdjęciach parkował w Strefie Płatnego Parkowania w L. w dniu [...] czerwca 2010 r. bez wniesienia stosownej opłaty. Zobowiązany miał natomiast możliwość kwestionowania obowiązku wniesienia opłaty dodatkowej przed wystawieniem tytułu egzekucyjnego, lecz tego nie uczynił. Po rozpatrzeniu zażalenia wywiedzionego od niniejszego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. (nr [...]) utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1960 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity z 2012 r. poz. 1015), zwanej w dalszej części u.p.e.a. (art. 33 i 34 u.p.e.a) i podniósł, że Spółka sformułowała zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej jako "nieistnienie przedmiotowego zobowiązania w trybie, którego nie przewiduje ani ordynacja podatkowa ani postępowanie egzekucyjne". Zarzut ten wypełnia przesłankę określoną w art. 33 pkt 1 u.p.e.a., określoną jako nieistnienie obowiązku. Ponadto Spółka zarzuciła prowadzenie egzekucji przez nieuprawniony organ (art. 33 pkt 9 ustawy). Odnośnie zarzutu dotyczącego prowadzenia postępowania przez "Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. w imieniu Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G., który działa na zlecenie Prezydenta Miasta L.", Kolegium już w swoim postanowieniu z dnia [...] stycznia 2013 r. wskazało, że zarzut ten, określony w cyt. art. 33 pkt 9, jest zasadny w świetle art. 19 ust. 2 u.p.e.a. Stanowisko to zostało uwzględnione przez Prezydenta Miasta Legnicy, który stwierdził, iż zarzut dotyczący prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny jest zasadny. Jako niezasadne uznane natomiast zostały zarzuty dotyczące nieistnienia obowiązku i wydania tytułu egzekucyjnego bez podstawy prawnej. W złożonym odwołaniu Spółka zarzuciła postanowieniu z dnia [...] lutego 2013 r. "rażące naruszenie prawa". Zarzut ten jako nieumotywowany sformułowany został również w toku poprzedniego postępowania przed organem odwoławczym, zakończonym postanowieniem Kolegium z dnia [...] stycznia 2013 r. Z przedstawionych przez organ I instancji akt nie wynika, aby okoliczności sprawy uległy zmianie. Nie uległ zmianie również stan prawny sprawy, dlatego aktualna pozostaje argumentacja zawarta w uzasadnieniu postanowienia Kolegium z dnia [...] stycznia 2013 r. W ocenie Kolegium w sprawie Prezydent Miasta L., będący wierzycielem, zasadnie sporządził tytuł wykonawczy obejmujący nieuiszczoną opłatę za parkowanie pojazdu samochodowego marki Toyota (nr rej. [...]), będącego w posiadaniu Spółki, na drodze publicznej w strefie płatnego parkowania. Opłata dodatkowa obejmuje nieopłacony postój tego pojazdu w dniu [...] czerwca 2010 r. Literatura akt sprawy wskazuje, iż w dniu [...] czerwca 2010 r. podczas kontroli miejsc parkingowych wystawiono wezwanie do wniesienia opłaty dodatkowej na pojazd marki Toyota (nr rej. [...]), który zgodnie z uzyskanymi danymi był w dacie użytkowany przez firmę "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na podstawie umowy leasingowej nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. Następnie do Spółki wysłano, za potwierdzeniem odbioru, zawiadomienie o stwierdzeniu parkowania bez uiszczenia opłaty wraz z wezwaniem do zapłaty. W związku z brakiem odpowiedzi Spółki zostało wystawione upomnienie. Wobec nieuregulowania przedmiotowej należności oraz braku wyjaśnień ze strony zobowiązanego wierzyciel wystawił w dniu [...] maja 2012 r. tytuł wykonawczy. Kolegium – przywołując przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze. zm.) - za niezasadne uznało natomiast zarzuty nieistnienia obowiązku oraz rażącego naruszenie prawa. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. (nr [...]) Naczelnik Drugiego S Urzędu Skarbowego w B. – po rozpatrzeniu zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] maja 2012 r. (nr [...]) przez Spółkę – umorzył postępowania w sprawie zarzutów z uwagi na bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że Spółka pismem z dnia [...] października 2012 r. złożyła zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] maja 2012 r. (nr [...]) wystawionego przez Prezydenta Miasta . zaś Naczelnik Drugiego S. Urzędu Skarbowego w B. na wniosek wierzyciela z dnia [...] kwietnia 2013 r. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. (nr [...]) umorzył prowadzone postępowanie egzekucyjne. Dokonane zaś czynności zostały uchylone. Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Spółka wywiodła skargę na postanowienie SKO w L. z dnia [...] marca 2013 r. ([...]) zarzucając mu obrazę przepisów art. 2 pkt 22 i 25 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym i art. 129b "kodeksu drogowego" oraz art. 140 kc. Uzasadniając szczegółowo swoje zarzuty Spółka wniosła "o uchylenie zaskarżonego postanowienia i "nakazanie" umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 1 cej w związku z § 2 pkt 1 i 2, 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."). Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia uchybiającego prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania. W tym ostatnim przypadku chodzi jednak wyłącznie o sytuacje, gdy uchybienie przepisom prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Uwzględniając powyższe regulacje należało przyjąć, że skarga jest niezasadna, Sąd nie dopatrzył się bowiem takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Materialnoprawną podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły m.in. przepisy ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. z 2012 r. poz. 1015), przy czym zgodnie z art. 18 ustawy - jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten pozwala traktować, jako pewną ciągłość postępowania z Kodeksu postępowania administracyjnego i postępowania wykonawczego unormowanego ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dlatego w przypadku, gdy jakaś kwestia nie jest uregulowana w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym, przepis ten pozwala na zastosowanie przepisów ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanego dalej - k.p.a. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Podstawą zarzutu mogą być tylko okoliczności taksatywnie wymienione w art. 33 ustawy. Zgodnie z treścią przepisu art. 33 ustawy podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Stosownie zaś do przepisu art. 26 § 1 ustawy organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (§ 4). Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (§ 5 pkt 1). Przepis art. 1a pkt 13 ustawy wskazuje, że przez pojęcie wierzyciela - rozumie się podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Natomiast w pkt 7 przywołanego przepisu określono, że pojęcie organu egzekucyjnego obejmuje - organ uprawniony do stosowania w całości lub w części określonych w ustawie środków służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub obowiązków o charakterze niepieniężnych oraz zabezpieczenia wykonania tych obowiązków. Zaś w pkt 14 tego przepisu wskazano, że przez właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego rozumie się odpowiednio wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę lub marszałka województwa. Przepis art. 2 ustawy określa jakie obowiązki podlegają egzekucji administracyjnej. Egzekucji administracyjnej podlegają m.in. - należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie innych ustaw (art. 2 pkt 5 ustawy). Natomiast art. 5 § 1 pkt 2 ustawy stanowi, że uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 jest organ lub instytucja bezpośrednio zainteresowana w wykonaniu przez zobowiązanego obowiązku albo powołana do czuwania nad wykonaniem obowiązku, a w przypadku braku takiej jednostki lub jej bezczynności - podmiot, na którego rzecz wydane zostało orzeczenie, lub którego interesy prawne zostały naruszone w wyniku niewykonania obowiązku. W świetle przywołanej powyżej regulacji nie ulega wątpliwości, że wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z uwzględnieniem powyższych przepisów, należy stwierdzić, że zarzuty Spółki podniesione w skardze okazały się niezasadne, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przy czym stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Dlatego ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. Przedmiotem skargi jest postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta L. w przedmiocie uznania zarzutów dotyczących nieistnienia obowiązku i wydania tytułu egzekucyjnego bez podstawy prawnej za niezasadne oraz uznanie za zasadnego zarzutu dotyczącego prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny bez podstawy prawnej w oparciu o tytuł wykonawczy wystawiony w związku z nieuregulowaniem przez Spółkę dodatkowej opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania. W niniejszej sprawie (zdaniem Spółki) spornym było istnienie obowiązku prawnego uiszczana dodatkowej opłat za parkowanie w strefie płatnego parkowania. Tymczasem z akt sprawy bezspornie wynika, że w dniu [...] czerwca 2010 r. podczas kontroli miejsc parkingowych wystawione zostało wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej nr. [...] na pojazd marki Toyota (nr rej [...]), który w tej dacie użytkowany był przez "A" Sp z.o.o. z siedzibą w G. (umowa leasingowa z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], pismo Europejskiego Funduszu Leasingowego we W. z dnia [...] listopada 2010 r.). Wezwanie wystawił kontroler zatrudniony w Biurze Strefy Płatnego Parkowania w L., który stwierdził fakt nieuiszczenia opłaty za postój. Następnie do Spółki wysłane zostało zawiadomienie o stwierdzeniu parkowania bez uiszczenia opłaty wraz z wezwaniem do zapłaty. Z uwagi na brak odpowiedzi Spółki w pierwszej kolejności wystawiono upomnienie ([...]), później zaś - z uwagi na brak uregulowania wskazanej należności, czy tez wyjaśnień spółki – wystawiono w dniu [...] maja 2012 r. tytuł wykonawczy obejmujący obowiązek uiszczenia dodatkowej opłaty za nieopłacony postój pojazdu w dniu [...] czerwca 2010 r. Sąd dokonując kontroli zaskarżonego w niniejszym postępowaniu postanowienia wydanego w toku postępowania egzekucyjnego, z uwzględnieniem wymogów procedury egzekucji administracyjnej, uznał, że nie budzi ono zastrzeżeń. Obowiązek wskazany w tytule wykonawczym istniał i podlegał egzekucji administracyjnej w egzekwowanej części. Tytuł wykonawczy zostały wystawiony przez organ po przeprowadzeniu prawidłowego postępowania. Doręczono dłużnikowi (Spółce) upomnienie, a następnie tytuły wykonawczy. Tytuł wykonawczy wystawiony przez organ egzekucyjny zawiera prawidłowo wskazaną podstawę prawną tj. ustawę o drogach publicznych oraz uchwałę Rady Miasta L. z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...], które nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego i obowiązywały w okresie wskazanym w tytule, wskazującą, że należność powstaje z mocy samego prawa. I już tylko z tego powodu zarzuty naruszenia przez organy wskazanych przez Spółkę przepisów "kodeksu drogowego" oraz kodeksu cywilnego – jako nieznajdujące w ogóle zastosowania w sprawie – nie mogły zostać uwzględnione przez Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Dalej wskazać należy, że generalnie obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa. Dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego. Inaczej rzecz ujmując, obowiązek zapłaty dodatkowej opłaty wynika z przepisów prawa i nie wymaga wydania decyzji administracyjnej, co słusznie zresztą zostało podniesione przez organy. Obowiązek poniesienia takich opłat został określony w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115, ze zm.). I tak, stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. W przepisie art. 13b ust. 2 ustawy o drogach publicznych ustawodawca wskazał na cel ustalania stref płatnego parkowania, stanowiąc, że: strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej. Strefę płatnego parkowania ustala rada gminy (rada miasta) - art. 13b ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się, jak to określa art.13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych, za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek ww. opłaty oraz określa sposób jej pobierania - art. 13b ust. 4 pkt 1) i 3) ustawy o drogach publicznych. Natomiast zgodnie z art. 13f ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych - za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania określa również rada gminy (rada miasta), przy czym jej wysokość nie może przekroczyć 50,00 zł. Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów, obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. z ww. przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miasta, stanowiącej – w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił. Obowiązek taki powinien być wykonany niezwłocznie po zaistnieniu określonego stanu faktycznego, z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek (zaparkowania w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej - nieuiszczenia opłaty parkingowej). Dla realizacji obowiązku uiszczenia takich opłat (opłaty parkingowej, opłaty dodatkowej) nie jest zatem koniecznym jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji (por. wyrok z dnia 11 stycznia 2005 r. WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 822/04, LEX nr 340505) i może być wykonany w drodze egzekucji administracyjnej. Sporządzane przez kontrolera zatrudnionego w Biurze Strefy Płatnego Parkowania w L. zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania - którego oryginał umieszczany jest za wycieraczką pojazdu - stanowi zatem dokument (dowód) potwierdzający nieuiszczenie opłaty, a zarazem stanowi ono dla korzystającego z drogi dodatkową informację o (powstałym z mocy prawa) obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej. Jak wynika z przytoczonych przepisów ustawy o drogach publicznych, czyniąc "korzystającego z drogi publicznej" zobowiązanym do ponoszenia opłat, m.in. za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, ustawa ta nie definiuje bliżej tego podmiotu, tj. nie określa, kogo uważa za korzystającego z drogi publicznej. Z istoty omawianych opłat wynika jednak, iż związane są one z korzystaniem w obrębie drogi z miejsca postoju pojazdu samochodowego i obowiązek ich ponoszenia związany jest z pozostawieniem tego pojazdu w strefie płatnego parkowania, a jego realizacja następuje zgodnie z przepisami uchwały Rady Miasta L. z dnia [...] grudnia 2003 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania pojazdów samochodowych na drogach publicznych w L. oraz ustalenia wysokości stawek opłat za parkowanie w strefie i sposobie ich pobierania (zwyczajowo poprzez wykupienie biletu). Wykazanie wykonania tego obowiązku następuje zatem "zwyczajowo" poprzez umieszczenie tych biletów w określonym miejscu wnętrza pojazdu samochodowego ("za przednią szybą"), widocznym dla kontrolerów. Bez znaczenia dla takiego sposobu realizacji obowiązku uiszczenia opłaty postojowej w strefie płatnego parkowania jest to (wbrew stanowisku Spółki), przez kogo obowiązek ten został wykonany i kim była osoba kierująca pojazdem samochodowym w strefie tej pozostawionym, istotne jest bowiem jedynie to, że opłata postojowa została w określony sposób wniesiona. Jak na to wskazuje konstrukcja przepisu oraz przypisywana mu funkcja, pojazd samochodowy jest ze swej istoty środkiem transportu drogowego, co oznacza, że uzyskując nad nim fizyczne władztwo osoba nabywająca go na własność lub użytkownik pojazdu użytkowanego w drodze umowy leasingu wyraża wolę poruszania się tego pojazdu po drogach publicznych i ponosi tego konsekwencje. Prawidłowo wreszcie organ uznał za zasadny zarzut Spółki odnoszący się do prowadzenia egzekucji przez organ nieuprawniony – szczegółowo uzasadniając swoje stanowisko. Powyższe zaś znalazło bezpośrednio odzwierciedlenie w treści postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] kwietnia 2013 r. (nr [...]), który umorzył prowadzone wobec Spółki postępowanie egzekucyjne. Dokonane zaś czynności zostały uchylone. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.