III SA/Wr 454/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Protokolant: specjalista Renata Pawlak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 listopada 2019 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w S. na rozstrzygnięcie D. Instytucji Pośredniczącej z dnia [...] września 2019 r., nr [...] w przedmiocie ponownej negatywnej oceny projektu RPO oddala skargę w całości. Pismem z [..] maja 2019 r. poinformowano stronę skarżącą – [..] Sp z.o.o. w [..] - iż wniosek o dofinansowanie realizacji projektu nr [...] pn. "[..]" został negatywnie oceniony przez Komisję Oceny Projektów. Projekt uzyskał 12 pkt, z tego w ramach kryteriów merytorycznych 4 pkt (wymagane minimum 1 pkt) oraz w ramach kryteriów specyficznych 8 pkt (wymagane minimum 8 pkt), jednak nie spełnił dwóch kryteriów obligatoryjnych: tj. "Zasadność i adekwatność wydatków" oraz "Logika interwencji projektu". Strona skarżąca w proteście wniosła o zweryfikowanie oceny tych dwóch ww. kryteriów obligatoryjnych. Protest ten został uwzględniony przez Zarząd Województwa [..] (uchwała z [..] r. nr [.]), który w uzasadnieniu do uchwały podniósł (w szczególności) - w zakresie kryterium "Zasadność i adekwatność wydatków" - iż jego ocena nie została przeprowadzona w sposób rzetelny. Zdaniem Zarządu Oceniający nie uzasadnili należycie, dlaczego uznają zakwestionowane wydatki za niezasadne. Ograniczenie się w ocenie do wskazania bliżej nieokreślonego podobieństwa z projektem, na który strona skarżąca uzyskała dofinansowanie w ramach naboru ogłoszonego przez ZIT AW jest, zdaniem Zarządu niewystarczające. Nie zostały bowiem określone żadne konkretne podobieństwa między projektami, które uzasadniałyby zakwestionowanie wydatków. Zarząd podkreślił, że I Oceniający w swojej ocenie wskazał, jakimi wydatkami objęty był wniosek o dofinansowanie [..] i zakwestionował zasadność wybranych wydatków w ramach przedmiotowego projektu. Aczkolwiek – jak podniósł Zarząd - nie są to nawet te same wydatki. Nie jest zatem – zdaniem Zarządu – jasne jakimi kryteriami kierowali się oceniający, uznając wymienione wcześniej wydatki za nieuzasadnione. W ocenie Zarządu, niezasadność lub nieadekwatność wydatku powinna być wyczerpująco uzasadniona w toku oceny merytorycznej. Tymczasem – w omawianym przypadku – takiej oceny zabrakło. Oceniający w ogóle nie odnieśli się do argumentacji przedstawionej przez stronę skarżącą, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że wnioski o dofinansowanie są w zasadzie takie same, aczkolwiek bez podania konkretnych podobieństw. Podobnie w zakresie drugiego z ocenianych kryteriów tj. "Logika interwencji projektu" Zarząd stwierdził, że jego ocena nie została przeprowadzona w sposób rzetelny. Uzasadnienie – nie jest zdaniem Zarządu – wystarczające, gdyż Oceniający nie przedstawili wyczerpująco podobieństw pomiędzy dwoma projektami, które miałyby przekonująco dyskwalifikować projekt złożony w ramach tego naboru. Projekty strony skarżącej – jak wskazał Zarząd – ograniczają się przecież tylko do stosowania rodzaju znieczulenia miejscowego lub ogólnego. A wskazanie tylko tej jednej różnicy – jest zdaniem Zarządu – uproszczeniem, bowiem wniosek o dofinansowanie złożony przez stronę skarżącą jest bardzo szeroki. Zawiera on szereg załączników, analiz i odwołań do literatury fachowej. Dlatego też, ograniczanie się tylko do jednego elementu, nie może być zdaniem Zarządu, uznane za wystarczające. W toku przeprowadzania oceny merytorycznej, Oceniający zarzucili obu wnioskom podobieństwa, nie konkretyzując ich. Zdaniem organu, nie są to zatem oceny rzetelne, gdyż generalizuje się oba projekty, bez wskazania konkretnych podobieństw. Pismem z [..] 2019 r. (Nr [..]) DIP poinformowała stronę skarżącą, iż Zarząd uwzględnił protest i skierował wniosek o dofinansowanie projektu do ponownej oceny merytorycznej. Wskazała nadto, że dokonała ponownej weryfikacji wniosku pod kątem spełnienia dwóch kryteriów obligatoryjnych: tj. "Zasadność i adekwatność wydatków" oraz "Logika interwencji projektu" uznając, że kryterium "Logika interwencji projektu" zostało spełnione, zaś kryterium "Zasadność i adekwatność wydatków" nie zostało spełnione. Tym samym - z powodu niespełnienia (jednego) kluczowego kryterium - wniosek strony skarżącej ponownie został negatywnie oceniony. Do oceny załączono karty zatytułowane jako "wyniki oceny merytorycznej wniosku nr [..]", dokonanej po wniesionym proteście. W ww. kartach w ramach Oceny I w punkcie 7. pn. "Zasadność i adekwatność wydatków" wskazano, że dokonując oceny przeanalizowano całość dokumentacji aplikacyjnej, poprzednie oceny merytorycznie, protest strony skarżącej wraz z odpowiadającym mu stanowiskiem DIP, jak i treść uchwały Zarządu. Analizując z jednej strony zapisy obu wniosków w zakresie deklaracji w zakresie innowacyjności, produktu, usług etc. i zestawiając te zapisy z elementem rzeczowym, czyli emanacją techniczną tych zapisów Oceniający nr 1 doszedł do przekonania, że tylko część wskazanych we wniosku jest nośnikiem tychże innowacji bądź nowych usług/produktów, część natomiast jest powieleniem wydatków z wcześniejszego projektu i nie wnosi niczego nowego dla strony skarżącej poza zwiększeniem usprzętowienia pozwalającego na zwiększenie całkowitej ilości świadczonych usług bez znaczenia, czy będą one świadczone z owym innowacyjnym cennikiem, czy bez niego w przypadku zwykłych standardowych usług/produktów dentystycznych. W ocenie Oceniającego nr 1 powstało zatem pytanie, czy rozszerzenie katalogu wydatków o wydatki wnoszące tylko zwiększoną wydajność dla pracy strony skarżącej nie są, jak definiuje opis niniejszego kryterium wydatkami: "w bezpośrednim stopniu dążącymi do realizacji podstawowych celów projektu"? Na to pytanie Oceniający nr 1 odpowiedział twierdząco, podnosząc że są to wydatki, które nie są niezbędne by strona skarżąca mogła rozpocząć świadczenie nowej usługi, albowiem posiada już taki sprzęt, a nawet otrzymała na niego dofinansowanie. We wniosku znajduje się szereg zapisów odnoszących się do "obłożenia" dwoma pacjentami w ciągu dnia, konieczności czyszczenia sprzętu i ładowania w nim baterii uzasadnia się potrzebę zakupu kolejnego unitu i kolejnego skanera wewnątrzustnego. Pamiętać jednakże należy, że do wykonania zabiegu w znieczuleniu ogólnym potrzebny jest anestezjolog, który jak wynika z wniosku nie zostanie zatrudniony tylko będzie zatrudniony na zlecenie, a zatem też z uprzednim powiadomieniem tak jak anestezjologa jak i pacjenta. Odnośnie unitów stomatologicznych to strona skarżąca zgodnie z załącznikiem 12 - Ewidencja środków trwałych.pdf, posiada trzy sztuki, zatem kolejny unit nie jest – zdaniem Oceniającego nr 1 - niezbędny. Oczywiście, jak podkreślił Oceniający nr 1, można argumentować, że więcej sprzętu pozwoli optymalnie organizować pracę aczkolwiek, zdaniem Oceniającego, brak jest uzasadnienia ekonomicznego, by tę optymalizację finansować ze środków publicznych. Odnosząc się do skanera wewnątrzustnego Oceniający nr 1 wskazał, że jest to również wydatek sfinansowany ze środków publicznych we wcześniejszym projekcie i w tym świetle nie przyjęto argumentacji, że "podczas dnia pracy (8h) kiedy wykonuje się dwa zabiegi z punktu widzenia logistycznego nie ma możliwości wykonania dwóch zabiegów przy użyciu jednego skanera", albowiem skanowanie trwa jedynie kilka minut przed i po zabiegu, a urządzenie jest łatwe do transportu (na kółkach). Przemieszenie zatem skanera między gabinetami nie sprawia, aż takiego kłopotu i występuje przecież nie we wszystkich przypadkach by wydatkować ok. 130 tys. ze środków publicznych. Tym bardziej, że jak podkreślił Oceniający nr 1, w projekcie zaplanowano zakup nie jednego, a dwóch skanerów. Zatem ich całkowita ilość to 3 sztuki, a liczba wynikająca jedynie z chęci zaspokojenia potrzeby zwiększenia wydajności, a nie z możliwości świadczenia nowych usług. Reasumując zakup unitu oraz skanerów wewnątrzustnych nie jest – zdaniem Oceniającego nr 1 - nośnikiem innowacyjności w projekcie, a zatem nie może być uznany jako realizujący podstawowe cele projektu, co czyni te wydatki niezasadnymi. W zakresie oceny kryterium "Logika interwencji projektu" Oceniający nr 1 wskazał, że "Kryterium uznano za spełnione". W ramach Oceny II w punkcie 7 "Zasadność i adekwatność wydatków" również uznano kryterium za niespełnione. Oceniający nr 2 podniósł, że dokonując ocen tego kryterium wziął pod uwagę zapisy ocenianego wniosku o dofinansowanie, wniosku [..] złożonego w ramach naboru [..], treść protestu strony skarżącej oraz rozstrzygnięcia protestu [..] z których można wywieść konkluzję, że de facto oceniany projekt służy do osiągnięcia tego samego celu jak w projekcie [..], który jest już realizowany w wyniku dofinansowania otrzymanego w IPAW w [..], z tą różnicą, że w ramach ocenianego projektu pojawia się element zastosowania w procesie znieczulenia ogólnego. Oczywiście oba projekty różnią się częściowo zakresem rzeczowym, w kwestii planowanych do zakupu środków trwałych, jednakże ich zastosowanie ma za zadanie świadczenie tej samej kompleksowej usługi. Pozostałe elementy obu projektów, są jednak zdaniem Oceniającego nr 2, tożsame, może z tą różnicą, że w ocenianym projekcie zakres opisu projektu, sposobu świadczenia usługi, innowacyjności procesowej oraz produktowej jest znacznie rozbudowany w stosunku do projektu [..]. Odnosząc się jednak do samych wydatków, Oceniający nr 2 stwierdził, że niezasadne jest dofinansowanie, w kontekście wskazanej innowacyjności, zakupu unitu stomatologicznego oraz skanera wewnątrzustnego. Obydwa urządzenia są zakupywane w ramach projektu [..]. Oceniający nr 2 wskazał, że powodem zakwestionowania tych wydatków jest fakt, iż co do zasady nie wpływają one na wdrożenie innowacyjności wskazanej we wniosku, a jedynie pozwalają na zwiększenie mocy usługowych strony skarżącej z jednego zabiegu dziennie do dwóch zabiegów, o czym pisze sama strona skarżąca w proteście. Po przywołaniu treści protestu Oceniający nr 2 podniósł, że stronie skarżącej chodzi o poszerzenie ilości zabiegów w ciągu dnia, a nie wdrożenie innowacyjności, gdyż ta usługa w firmie strony już istnieje i nie zmienia tego faktu kwestia dodania nieznacznej modyfikacji usługi polegającej na zastosowaniu znieczulenia ogólnego. Końcowo Oceniający nr 2 wskazał, że w związku z faktem, iż pierwotnie kryterium innowacyjności nie zostało zakwestionowane przez ekspertów nie ma możliwości jego negatywnej oceny w chwili obecnej. Nie zmienia to jednak faktu, iż ta innowacyjność w ocenianym projekcie jest wątpliwa, a wręcz nie istnieje. W związku z powyższą argumentacją, Oceniający nr 2 wskazał, że wartość zakwestionowanych wydatków wynosi: zakup unitu [..] zł, zakup skanera wewnątrzustnego [..] zł, czyli łącznie [..] zł. Kwota ta przekracza zatem dopuszczalną możliwą korektę o ponad 10% wartości kosztów kwalifikowalnych, a co za tym idzie powoduje niespełnienie omawianego kryterium oraz negatywną opinię całego projektu. W zakresie oceny kryterium "Logika interwencji projektu" Oceniający nr 2 wskazał, że "Kryterium uznano za spełnione. Zależność między zadaniami, produktami i rezultatami jest spójna i logiczna w kontekście omawianego projektu bez analizy jego powielenia z projektem zdefiniowanym we wniosku [..]". Pismem z [..] października 2019 r. strona skarżąca wywiodła na ww. rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we [..]. W skardze strona skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 58 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (zwanej dalej ustawą) poprzez nieuwzględnienie w treści informacji o wynikach ponownej oceny projektu uzasadnienia tej oceny odnoszącej się do argumentów podniesionych w proteście, w tym także uznanych za zasadne przez Zarząd Województwa [..], a poprzestanie jedynie na załączeniu do informacji niepodpisanych kart oceny projektu, które to pisma nie mogą być traktowane jako uzasadnienie negatywnej oceny dokonane przez właściwą instytucję. art. 37 ust. 1 ustawy poprzez przeprowadzenie wyboru projektów do dofinansowania z naruszeniem zasad przejrzystości i rzetelności, dowolną ocenę złożonego przez skarżącego wniosku, tak w kontekście ustalonych kryteriów wyboru jak i okoliczności przedstawionych przez stronę w złożonym proteście oraz brak dokonania wszechstronnej i wyczerpującej oceny materiału zgromadzonego w sprawie, a w konsekwencji uznanie, iż strona skarżąca nie spełniła kryterium "Zasadność i adekwatność wydatków"; § 31 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy polegające na tym, że przy ocenie projektu nie wzięto pod uwagę wymogów stawianych urządzeniom wykorzystywanym w działalności podmiotów wykonujących działalność leczniczą w zakresie utrzymania aseptyki oraz zasad ich dezynfekcji, co prowadziło do błędnego przyjęcia, że do wykonania celu projektu może być wykorzystany przez skarżącego posiadany skaner wewnątrz-ustny, bez wzięcia pod uwagę faktu, iż sprzęt ten wymaga bezpośredniego połączenia do komputera przenośnego, co obniża możliwość mycia tego zestawu i dezynfekcji, a fundusze uzyskane w ramach przedmiotowego projektu przeznaczone będą na zakup skanera wewnątrz-ustnego zintegrowanego z niskonapięciowym komputerem wyposażonym w ekran dotykowy, specjalnie przystosowanego do łatwego mycia i dezynfekcji, a co przez utrzymanie aseptyki jest szczególnie istotne przy zabiegach dokonywanych w znieczuleniu ogólnym. art. 37 ust. 1 ustawy polegające na bezpodstawnym pominięciu przy ocenie kryterium zasadności i adekwatności wydatków zasad utrzymania aseptyki urządzeń medycznych wykorzystywanych do zabiegów medycznych, określonych w art. 11 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi i bezpodstawne przyjęcie, że posiadany przez skarżącego skaner wewnątrzustny może być przemieszczany pomiędzy gabinetami dentystycznymi w taki sposób aby realizować zadania objęte niniejszym projektem, co pozostaje w sprzeczności z obowiązkiem osób udzielających świadczeń zdrowotnych podejmowania działań zapobiegających szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych. 5. art. 6 ust. 1 i 2 ustawy oraz art. 184 ust. 1 ustawy o finansach publicznych poprzez ich nieuwzględnienie i nie wzięcie pod uwagę przy ocenie projektu zasad wynikających z wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 wydanych przez Ministra Inwestycji i Rozwoju oraz postanowień umowy na dofinansowanie projektu nr [..] złożonego w ramach naboru [..], w tym okoliczności, że sprzęt zakupiony w ramach projektu, na który skarżący uzyskał wcześniej dofinansowanie nie może być wykorzystywany wyłącznie do celów realizacji tego projektu, a w konsekwencji uznanie, iż strona skarżąca nie spełniła kryterium "Zasadność i adekwatność wydatków"; 6. art. 71 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 poprzez jego niezastosowanie i nie wzięcie pod uwagę przy ocenie kryterium, że wykorzystanie sprzętu zakupionego w ramach projektu, na który skarżący uzyskał wcześniej dofinansowanie do celów innych niż realizacja projektu prowadziłoby do istotnej zmiany wpływającej na charakter operacji, jej cele lub warunki wdrażania, prowadzącej do naruszenia jej pierwotnych celów, co uniemożliwiało stronie skarżącej korzystanie z tych zasobów w ramach obecnego projektu, a w konsekwencji uznanie, iż nie spełniła ona kryterium "Zasadność i adekwatność wydatków", 7. art. 58 ust. 3 ustawy poprzez brak skrupulatnej i wszechstronnej ponownej oceny wniosku w zakresie wynikającym z uwzględnionego protestu, bez rozważenia zasadności argumentów wskazanych w rozstrzygnięciu protestu, jak i bez uwzględniania wytycznych Instytucji Zarządzającej w zakresie ponownej oceny projektu i spornych kryteriów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., Nr 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem. Na podstawie art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. zwanej p.p.s.a.), sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Takimi przepisami szczególnymi są przepisy ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 z dnia 11 lipca 2014 r. (Dz. U z 2017, poz. 1460 zwanej ustawą wdrożeniową), które określają między innymi sposób wyboru projektów do dofinansowania oraz procedurę odwoławczą w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków regionalnego programu operacyjnego. Jedynie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy p.p.s.a., o czym mowa w art. 64 ustawy wdrożeniowej. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a. W wyniku rozpatrzenia skargi, sąd może stosownie do art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1 a); orzec, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1 b); oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia (pkt 2); umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe (pkt 3). Stosownie do art. 9 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy wdrożeniowej, instytucja zarządzająca, którą w przypadku regionalnego programu operacyjnego jest zarząd województwa, została zobowiązana do przygotowania propozycji kryteriów wyboru projektów i wyboru projektów do dofinansowania. Zgodnie z art. 37 ust. 1 i 2 tej ustawy, wybór projektów do dofinansowania jest przeprowadzany przez właściwą instytucję w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący. Wybór projektów w trybie konkursowym następuje na podstawie regulaminu określonego przez właściwą instytucję. Regulamin określa zasady przeprowadzenia konkursu, zawierając w swej treści pozycje wymienione szczegółowo w art. 41 ust. 2 pkt 1-12 ustawy wdrożeniowej, w tym "kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia" (pkt 7). W sprawie bezspornym jest, że strona skarżąca w dniu [..] listopada 2018 r. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pt. ""[.].. Konkurs w rozpoznawanej sprawie został przeprowadzony na podstawie zapisów Szczegółowego Opisu Osi Priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [..] w ramach ogłoszonego naboru wniosków o dofinansowanie, Osi priorytetowej 1 Przedsiębiorstwo i innowacje, Działania 1.5. Rozwój produktów i usług w MŚP. Projekt ten został negatywnie oceniony przez Komisję Oceny Projektów. Projekt uzyskał 12 pkt, z tego w ramach kryteriów merytorycznych 4 pkt (wymagane minimum 1 pkt) oraz w ramach kryteriów specyficznych 8 pkt (wymagane minimum 8 pkt), jednak nie spełnił dwóch kryteriów obligatoryjnych tj. "Zasadność i adekwatność wydatków" oraz "Logika interwencji projektu". Zaskarżonym natomiast rozstrzygnięciem - DIP - po rozpatrzeniu przez IZ RPO WD protestu i przekazaniu wniosku strony skarżącej do ponownej oceny – dokonało weryfikacji wniosku pod kątem spełnienia dwóch obligatoryjnych kryteriów: "Zasadności i adekwatności wydatków", "Logiki interwencji problemu". Oceniający uznali wówczas (odmiennie niż dotychczas), iż strona skarżąca nie spełniła tylko jednego, z dwóch ocenianych kryteriów tj. kryterium "Zasadności i adekwatności wydatków", oceniając (już tylko z tego powodu) ponownie negatywnie wniosek strony skarżącej. Z treści skargi wynika jednak, że strona skarżąca zaskarżała ww. rozstrzygniecie w całości. Tym samym przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie była w zasadzie kwestia kontroli prawidłowości dokonanej oceny, dwóch ww. kryteriów, pomimo okoliczności, że tylko jedno z nich zostało uznane za niespełnione, i co stanowiło przecież - jedyną przyczynę - negatywnej ponownej oceny projektu. W pierwszej kolejności Sąd odniósł się do kryterium uznanego przez DIP za spełnione tj. kryterium "Logika interwencji projektu", w ramach, którego sprawdzeniu podlegało, czy zależność między zadaniami, produktami i rezultatami jest spójna i logiczna. Jak wynika z kart merytorycznych Oceniających załączonych do zaskarżonego rozstrzygnięcia Oceniający nr 1 i 2 wskazali, że "Kryterium uznano za spełnione". Oceniający nr 2 dodatkowo wskazał, że " (...) Zależność między zadaniami, produktami i rezultatami jest spójna i logiczna w kontekście omawianego projektu bez analizy jego powielenia z projektem zdefiniowanym we wniosku [..]". W ocenie strony skarżącej "ww. stwierdzeń nie można w żadnym razie uznać za uzasadnienie dokonanej oceny, gdyż abstrahując od tego, że nie stanowi ona stanowiska organu, to dodatkowo nie obrazuje jakie były motywy tego rozstrzygnięcia". Przechodząc do analizy niniejszego zarzutu, wskazać należy, że choć rzeczywiście ocena tegoż kryterium jest co najmniej lakoniczna, to z uwagi na okoliczność, że kryterium to końcowo zostało uznane za spełnione i jako takie nie miało żadnego wpływu na ostateczną ponowną negatywną ocenę projektu, Sąd uznał ten zarzut za nieistotny, niewpływający na treść rozstrzygnięcia. Odnosząc się natomiast do drugiego kryterium "Zasadność i adekwatność wydatków", a zatem kryterium, którego niespełnienie przez stronę skarżącą przyczyniło się wprost do negatywnej ponownej oceny wniosku wskazać należy, że w jego ramach (na podstawie treści załącznika nr 3 do Regulaminu Konkursu zawierającego Kryteria wyboru projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa [..] 2014-2020) sprawdzaniu podlegało, czy wszystkie planowane wydatki kwalifikowane w ramach projektu są konieczne do osiągnięcia jego celów oraz czy proponowana wysokość wydatków jest adekwatna do wdrożenia zaplanowanych działań. KOP może rekomendować korektę kosztów kwalifikowalnych poszczególnych projektów do wysokości 10% ich łącznej wartości i dopiero pod tym warunkiem uznać kryterium "zasadność i adekwatność wydatków" za spełnione. Rekomendacja korekty kosztów kwalifikowalnych do wysokości 10% oznacza sytuację, w której członkowie KOP uznają, że określony wydatek nie jest wydatkiem koniecznym do osiągnięcia celów projektu, lub jego wysokość nie jest adekwatna do zaplanowanych działań. Powoduje to w przypadku zakwestionowania: a) zasadności wydatku, obniżenie wydatków kwalifikowanych o całkowitą wartość kwalifikowalną niezasadnego wydatku, b) adekwatności wydatków, obniżenie wydatku kwalifikowanego o nieadekwatną zakwestionowaną wartość wydatku. Korekta kosztów kwalifikowalnych poszczególnych projektów powyżej 10% ich łącznej wartości stanowi podstawę do uznania kryterium "zasadności i adekwatności wydatków" za niespełnione. Przy ocenie zasadności wydatków, należy natomiast sprawdzić czy charakter planowanych wydatków w uzasadniony sposób odpowiada celom projektu. Czy wydatki są niezbędne i związane wyłącznie z realizacją działań uznanych za kwalifikowalne w projekcie. Należy w szczególności przeanalizować czy poniesienie wydatków jest optymalne pod względem technicznym, ekonomicznym i funkcjonalnym i w bezpośrednim stopniu dąży do realizacji podstawowych celów projektu znajdując jednocześnie adekwatne odzwierciedlenie we wskaźnikach produktu i/lub realizacji rezultatu. Przy adekwatności wydatków w ramach tego kryterium ocenić należy również racjonalność wydatków tj. czy wysokość poszczególnych wydatków została prawidłowo i rzetelnie oszacowana (tj. czy wydatki nie zostały zawyżone). Adekwatność wydatków oznacza, że wysokość zaproponowanej ceny ma odzwierciedlenie w efektach jakie przyniesie projekt, a cel, który ma być osiągnięty za pomocą danego wydatku jest optymalnie pod względem kosztowym zaplanowany. Innymi słowy, w ramach tego kryterium ocenie podlegało zatem, czy: 1. korekta kosztów kwalifikowalnych nie przekracza 10% ich łącznej wartości; 2. charakter planowanych wydatków w uzasadniony sposób odpowiada celom projektu. Czy wydatki są niezbędne i związane wyłącznie z realizacją działań (zasadność wydatków); 3. wysokość poszczególnych wydatków została prawidłowo i rzetelnie oszacowana (adekwatność wydatków). I w ramach ponownej oceny projektu DIP – prawidłowo kierując się ww. przesłankami zgodnie z ich opisem - dołączyła do rozstrzygnięcia "karty oceny merytorycznej wniosku nr [..]" z których wynika, że po pierwsze wartość zakwestionowanych na zakup unitu ([..] zł), skanera wewnątrzustnego ([..] zł.), wyniosła łącznie [..] zł. Co zaś oznacza, że "kwota ta przekracza dopuszczalną możliwą korektę o ponad 10 % wartości kosztów kwalifikowalnych". Po wtóre zaś, że projekt "służy do osiągniecia tego samego celu jak w projekcie [..], który jest już realizowany w wyniku dofinansowania otrzymanego w IPAW w [..], z tą różnicą, iż w ramach omawianego projektu pojawia się element zastosowania w procesie znieczulenia ogólnego. Oczywiście oba projekty różnią się częściowo zakresem rzeczowym, w kwestii planowanych do zakupu środków trwałych, jednakże ich zastosowanie ma za zadanie tej samej kompleksowej usługi". Wskazano nadto, że wydatki co do zasady nie wpływają na wdrożenie innowacyjności wskazanej we wniosku, a jedynie pozwalają na zwiększenie efektywności usług strony skarżącej z jednego zabiegu dziennie do dwóch zabiegów. Powyższe spowodowało natomiast, że projekt nie spełnił omawianego kryterium. I w ocenie Sądu trudno nie zgodzić się - wbrew zarzutom skargi - z taką oceną. Jak wynika z "krótkiego opisu projektu" przedstawionego przez stronę skarżącą we wniosku o dofinansowanie projektu zatytułowanego "[..]." nr [..]) przedmiotem projektu było wdrożenie i upowszechnienie usługi usunięcia zębów z wypełnieniem zębodołu (powstałego w wyniku ekstrakcji) materiałami kościozastępczymi oraz czynnikami wzrostu pochodzenia własnego – wdrażana technologia wykorzystuje wyniki morfologii pacjenta do ustalenia indywidualnego wypełniania ubytku w znieczuleniu ogólnym – rozwiązanie dotychczas niestosowane w przypadku leczenia stomatologicznego (...)". Z treści natomiast przedłożonego przez stronę skarżącą na wezwanie Sądu (postanowienie wydane na rozprawie, która odbyła się przed tutejszym Sądem [..] listopada 2019 r.) wniosku o dofinansowanie projektu zatytułowanego "[...].". nr [..]) wynika, że przedmiotem projektu jest: "wdrożenie i upowszechnienie usługi usunięcia zębów z wypełnieniem zębodołu (powstałego w wyniku ekstrakcji) materiałami kościozastępczymi oraz czynnikami wzrostu pochodzenia własnego – wdrażana technologia wykorzystuje wyniki morfologii pacjenta do ustalenia indywidualnego wypełnienia ubytku – rozwiązania dotychczas niestosowane w przypadku leczenia stomatologicznego" (skrócony opis projektu). Tym samym dokonując porównania ww. wniosków, już chociażby w tym okrojonym zakresie, a bezspornie przecież wynikającym z opisów tych projektów, nie sposób oprzeć się wrażaniu, że są one co najmniej do siebie "podobne", czy "zbliżone". Elementem wyraźnie je odróżniającym, jest (słusznie wskazana przez DIP) okoliczność, iż w ocenianym projekcie ww. zabiegi będą wykonywane "w znieczuleniu ogólnym". I to tutaj właśnie strona skarżąca dopatruje się elementu innowacyjności projektu, co z kolei dowodzi faktu (jak zresztą wynika z treści opisu projektów), że w pozostałym zakresie projekty te zmierzają de facto do realizacji tegoż samego celu tj. "wdrożenia i upowszechnienia usługi usunięcia zębów z wypełnieniem zębodołu (powstałego w wyniku ekstrakcji) (...)". Co więcej (jak wynika z treści obu wniosków) do realizacji ww. projektów strona skarżąca wykazała niemalże tożsamy sprzęt medyczny, powielając tym samym wydatki na ich zakup w obu projektach. Z przedstawionej chociażby przez stronę skarżącą "ewidencji środków trwałych" wynika, że posiada ona już trzy kamery węwnątrzustane oraz trzy unity stomatologiczne. Tym samym trudno nie zgodzić się z DIP, że poniesienie wydatków (na sprzęt, którym strona skarżąca już dysponuje oraz na który uzyskała dofinansowanie w ramach wcześniejszego projektu) nie może być uznane za wydatki optymalne, ekonomiczne, czy też wreszcie zmierzające do realizacji podstawowego celu wnioskowanego projektu. Zresztą z treści samej skargi można wywieść wniosek, że wydatki w tym zakresie mają - wprost - zwiększyć usprzętowienie strony skarżącej oraz zwiększyć ilość, i efektywność wykonywanych już (i tak) zabiegów w ramach prowadzonej przez stronę skarżącą działalności. Strona skarżąca przyznała bowiem wprost, że "usługa, którą planuje realizować w ramach drugiego projektu jest innowacyjna (...), a dodatkowo dużo tańsza, niż metoda realizowana w ramach pierwszego projektu". Tym samym strona skarżąca sama przyznała się do "istnienia podobieństwa" pomiędzy zabiegami wykonywanymi w ramach obu projektów. Dodatkowo strona skarżąca podniosła, że "skaner, który ma zakupić w ramach pierwszego projektu, wykorzystany może być wyłącznie do celów realizacji wcześniejszego projektu (...) z uwagi na założoną w projekcie intensywność świadczonych usług ([...] zabiegów), która wyklucza dodatkowe jego wykorzystanie do innych zadań". Z powyższego stwierdzenia nie sposób zatem nie wywnioskować, że (w szczególności) zakup kolejnego skanera wewnatrzustanego oraz dodatkowych unitów stomatologicznych służyć będzie (wprost) po pierwsze: do zwiększenia ilości przeprowadzanych w ramach działalności zabiegów, a po wtóre do poszerzenia bazy osprzętowania niezbędnego do świadczenia przez stronę skarżącą usług (i to nie tylko w ramach danego projektu). A przede wszystkim ze stwierdzenia tego wynika, że strona skarżąca (choć odmiennie wywodziła w skardze powołując się na terminologię medyczną i na osobnicze parametry techniczne sprzętu wpływające na ich odmienną funkcjonalność str. 7-10 (wbrew stawianym zarzutom skargi pkt 5)) może jednak używać sprzętu zakupionego w ramach pierwszego projektu do wykonywania usług w ramach wnioskowanego projektu. Jedyną przeszkodą – na którą powołała się strona skarżąca - jest zbyt wysoka liczba świadczonych usług "uniemożliwiająca wykorzystanie sprzętu do realizacji innych zadań". I co najważniejsze zdaniem Sądu – DIP końcowo prawidłowo uznała – że przecież - nawet - przy pominięciu zakupu skanera wewnątrzustnego oraz dodatkowych unitów stomatologicznych kryterium "Zasadności i adekwatności wydatków" i tak nie mogłoby zostać uznane za spełnione, ponieważ doszłoby do korekty powyżej 10% ich łącznej wartości. Łączna wartość wnioskowanego projektu wynosiła bowiem [..] zł., natomiast koszt skanera wewnątrzustnego [..] zł, zaś zakup unitu [..] zł. (łącznie [..] zł). Tym samym Sąd nie dopatrzył się zarzucanych przez skarżącą naruszeń w zakresie oceny ww. kryteriów, w tym w szczególności rzekomej dowolności organu w jego ocenie, czy też naruszenia przywołanego przez stronę skarżącą w pkt 5 skargi. Z uwagi na powyższą okoliczność bez znaczenia w zasadzie pozostawały już dalsze zarzuty skargi, gdyż w żaden sposób nie rzutowały na treść rozstrzygnięcia, a w tym w szczególności: zarzut naruszenia § 31 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 marca 2019 r. w sprawie szczegółowych wymagań jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (pkt 3 skargi). Już bowiem tylko samo niespełnienie przez stronę skarżącą kryterium "zasadności i adekwatności wydatków" musiało bowiem skutkować negatywną ponowną oceną projektu, co zdaje się uszło uwadze strony skarżącej. Dalej – jako bezzasadny – Sąd uznał ogólnie sformułowany przez stronę skarżącą zarzut naruszenia art. 37 ustawy wdrożeniowej. Zdaniem strony skarżącej "przeprowadzenie wyboru projektów do dofinansowania z naruszeniem zasad przejrzystości i rzetelności, dowolną oceną złożonego wniosku, w kontekście ustalonych kryteriów wyboru jak i okoliczności przedstawionych w złożonym proteście oraz brak dokonania wszechstronnej i wyczerpującej oceny materiału zgromadzonego w sprawie (...) (pkt. 2 skargi)". Z takim twierdzeniem strony skarżącej nie sposób się jednak, zdaniem Sądu, zgodzić. DIP – wbrew skarżącej - uczyniła zadość sformułowanym w tym artykule ogólnym zasadom wyłaniania projektów do dofinansowania, takim jak przejrzystość, rzetelność, bezstronność wyboru projektów oraz równość wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. W tym miejscu podnieść należy, że zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny w stosunku do zasady równości, formułując wobec instytucji zarządzającej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów (wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 5464/16). Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru. Zasada bezstronności ustanawia zakaz wprowadzania preferencji dla określonych grup czy rodzajów wnioskodawców lub projektów (J. Jaśkiewicz "Komentarz do art. 37 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowania w perspektywie finansowej 2014 - 2020"). Mając powyższe na uwadze podkreślić zatem należy – odpierając jednocześnie zarzut strony skarżącej - że wszystkie ww. zasady przestrzegane były przez DIP. Zasady konkursu podane były do wiadomości wszystkim zainteresowanym w momencie przystępowania do konkursu. Były one jednakowe i nie zostały zmienione w trakcie konkursu. I co najważniejsze – jak już Sąd powyżej dowiódł - zasady te były jasne i czytelne. Sąd nie dopatrzył się również nieścisłości w opisie samych Kryteriów, w szczególności tych Kryteriów, z oceną których strona skarżąca się nie zgodziła. Sąd nie dostrzegł nadto żadnej dowolności w ich ocenie przez DIP. Sąd nie dopatrzył się nadto naruszenia przywołanego już wyżej art. 37 ustawy wdrożeniowej, aczkolwiek tym razem w kontekście "rzekomego" nieuwzględnienia przez DIP treści informacji o wynikach ponownej oceny projektu "uzasadnienia tej oceny odnoszącej się do argumentów podniesionych w proteście, w tym także uznanych za zasadne przez Zarząd Województwa [..], a poprzestanie jedynie na załączeniu do informacji niepodpisanych kart ocen projektu, które nie mogą być traktowane jako uzasadnienie negatywnej oceny dokonanej przez właściwą instytucję" oraz art. 58 ust. 3 tej ustawy poprzez "brak skrupulatnej i wszechstronnej ponownej oceny wniosku w zakresie wynikającym z uwzględnionego protestu, bez rozważenia zasadności argumentów wskazanych w rozstrzygnięciu protestu, jak i bez uwzględniania wytycznych Instytucji Zarządzającej w zakresie ponownej oceny projektu i spornych kryteriów" (pkt 7 skargi). W pierwszej kolejności podnieść należy, że zarzuty zmierzają w zasadzie do zakwestionowania okoliczności "zastosowania się przez DIP do wskazań określonych przez Zarząd Województwa (...) w rozstrzygnięciu uwzględniającym protest i przekazującym go do ponownej oceny". I taki zarzut należało zdaniem Sądu uznać za niezasadny. Instytucja dokonująca ponownej weryfikacji projektu nie jest bowiem związana poglądem prawnym wyrażonym przez organ rozpatrujący protest. Mający zastosowanie z mocy art. 22 ust. 8, art. 58 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej stanowi, że organ rozpatrujący protest może przekazać sprawę instytucji, o której mowa w art. 39 ust. 1, w celu przeprowadzenia ponownej oceny projektu, jeżeli stwierdzi, że doszło do naruszeń obowiązujących procedur i konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na wynik oceny, informując wnioskodawcę na piśmie o przekazaniu sprawy. Wskazuje on więc konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy. Po otrzymaniu sprawy organ konkursowy dokonuje ponownej oceny projektu, która polega na powtórnej weryfikacji projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy wdrożeniowej. Przepisy te nie wskazują zatem na związanie organu dokonującego ponownej weryfikacji projektu, mówią jedynie o ponownej weryfikacji. Z powyższego wynika zatem – wbrew twierdzeniom strony skarżącej - swoboda DIP przy dokonywaniu ponownej weryfikacji projektu. W sprawie nie doszło nadto - zdaniem Sądu - do naruszenia opisanego przez stronę skarżącą w pkt 1 skargi. Już tylko z kart merytorycznych wynika bowiem wprost, że dokonując ponownej oceny "przeanalizowano całość dokumentacji aplikacyjnej, poprzednie oceny merytorycznie, protest strony skarżącej wraz z odpowiadającym mu stanowiskiem DIP, jak i treść uchwały Zarządu". W dalszej kolejności strona skarżąca zmierzała do podważania zaskarżonego rozstrzygnięcia DIP z uwagi na nieprawidłowe jego uzasadnienie czyli poprzestanie "jedynie na załączeniu do informacji niepodpisanych kart ocen projektu, które nie mogą być traktowane jako uzasadnienie negatywnej oceny dokonanej przez właściwą instytucję". Sąd nie zgodził się jednak z tak sformułowanym zarzutem, podzielając przy tym w całości pogląd prezentowany w wyroku NSA z dnia 4 lipca 2013 r. sygn. akt II GSK 1051/13 (dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że informacja o negatywnej ocenie projektu nie jest decyzją administracyjną i nieuprawniony byłby wniosek, iż uzasadnienie takiej informacji powinno odpowiadać wymogom przewidzianym dla decyzji administracyjnej. Ustawa wdrożeniowa nie określa niezbędnych treści uzasadnienia negatywnej oceny projektu. W tej sytuacji trzeba przyjąć, że uzasadnienie takiej informacji musi zawierać taką treść, która pozwoli jej spełnić ustawową rolę tzn. umożliwić stronie wniesienie umotywowanego protestu od oceny, która jej nie satysfakcjonuje. Uzasadnienie musi zatem być zrozumiałe dla strony i wyraźnie, jednoznacznie wskazywać na przyczyny negatywnej oceny, a więc wymieniać uchybienia wraz z ich wyjaśnieniem. Strona powinna bowiem wiedzieć dokładnie dlaczego jej projekt został oceniony negatywnie. Jedynie gdy uzasadnienie zawiera taką treść i umożliwia stronie podjęcie polemiki z dokonaną oceną, można uznać je za odpowiadające prawu. Ponadto w orzecznictwie administracyjnym utrwalił się pogląd, że elementem takiego uzasadnienia mogą być załączone do rozstrzygnięcia wypełnione (wyczerpująco, jasno) karty oceny merytorycznej. I w tym miejscu podkreślenia wymaga, że jako bezzasadny należało uznać również zarzut strony skarżącej dotyczący braku podpisania tych kart merytorycznych. Obowiązek taki nie wynika bowiem wprost z ustawy wdrożeniowej. Co więcej pkt 4 rozdziału 4 zawierającego "Ogólne warunki wyboru projektów" Wytycznych w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014-2020 wydanych przez Ministra Inwestycji i Rozwoju wynika, że właściwa instytucja zapewnia wnioskodawcy dostęp do dokumentów dotyczących oceny jego projektu przy zachowaniu zasady anonimowości osób dokonujących oceny, chyba że w procedurze wyboru projektów przewidziano odstąpienie od tej zasady. Reasumując wskazać należy, że zaskarżone rozstrzygnięcie zdaje się spełniać ww. wymogi, skoro strona skarżąca prawidłowo wywiodła skargę, podejmując polemikę z zawartą w nim argumentacją. Końcowo Sąd – jako błędną – uznał interpretację strony skarżącej art. 71 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i rady (UE) Nr 1303/2013 z 17 grudnia 2013 r. (pkt 6 skargi). Podkreślania bowiem wymaga, że umowa zwarta z Instytucją Pośredniczącą [..] dotyczyła bezspornie projektu pn. "[..].". Natomiast przedmiotowy wniosek o dofinansowanie dotyczył "wdrożenia i upowszechnienia usługi usunięcia zębów z wypełnieniem zębodołu (powstałego w wyniku ekstrakcji) materiałami kościozastępczymi oraz czynnikami wzrostu". Tym samym nawet przy wykorzystaniu (ewentualnym) unitu, czy też skanera wewnątrzustnego w ramach zabiegów wykonywanych w wyniku obu projektów, nie doszłoby (wbrew twierdzeniom strony skarżącej) do "istotnej zmiany przeznaczenia niniejszego sprzętu", w wyniku której można by ewentualnie mówić o naruszeniu zasady trwałości wyrażonej w art. 71 ust. 1 rozporządzenia. Oba projekty dotyczą bowiem przecież specyficznych usług stomatologicznych. Dlatego też trudno zgodzić się ze stroną skarżącą, że ewentualne wykorzystanie posiadanego już przez nią sprzętu w ramach usług świadczonych z tytułu wdrożenia wnioskowanego projektu oznaczałoby automatycznie "wykorzystanie zakupionych środków trwałych do celów innych niż zakładał projekt". Tym bardziej, że jak wynika już z dwukrotnie przytoczonego opisu tych projektów, ich cel jest w zasadzie zbieżny. Końcowo podnieść należy, że to na wnioskodawcy ubiegającym się o dofinansowanie w ramach danego konkursu spoczywa obowiązek rzetelnego i wyczerpującego wypełnienia wniosku (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt II GSK 1500/11). Podkreślić należy także, że strona skarżąca przystępując do konkursu winna znać jego zasady, gdyż są one publikowane i dostępne dla wszystkich w jednakowy sposób. Każdy uczestnik konkursu wyraża akceptację dla zasad konkursu i w dalszych swych działaniach w postępowaniu konkursowym, chcąc uzyskać pomoc musi się do tych zasad precyzyjnie stosować. Obowiązek starannego przygotowania dokumentacji aplikacyjnej, zgodnie z wymogami konkursu, ciąży zawsze na wnioskodawcy, który winien również liczyć się z konsekwencjami, które mogą wynikać z negatywnej oceny projektu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej skargę oddalił.