III SA/Wr 454/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 22 sierpnia 2025 r. nr 0201-IEE2.7192.66.2025.2 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynności egzekucyjne postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 9 października 2025 r. J. J. (dalej: skarżący, strona skarżąca) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 22 sierpnia 2025 r. nr 0201-IEE2.7192.66.2025.2 utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Wałbrzychu z dnia 9 czerwca 2025 r. nr 430200.71.152.2025-RED-P w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynności egzekucyjne. Na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału III z 13 listopada 2025 r. wezwano stronę skarżącą do podania numeru PESEL strony skarżącej w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka zawierająca wezwanie była awizowana w dniu 20 listopada 2025 r., a pełnomocnik pocztowy skarżącego odebrał ją w dniu 5 grudnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi Sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, ustalając czy zachodzą wszystkie przesłanki dopuszczalności zaskarżenia, czyli wszystkie warunki wymagane przez przepisy prawa do skutecznego złożenia skargi jako pisma procesowego do sądu administracyjnego (T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, T. Woś (red.), Warszawa 2011, s. 399 i n.). Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 r. poz. 935 ze zm.) dalej – p.p.s.a., skarga powinna między innymi, czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Art. 46 § 2 pkt 1b stanowi, że pismo strony powinno zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie – numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd odrzuci skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Zgodnie natomiast z art. 73 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-68, art. 69 § 1 oraz art. 70-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (§ 1). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4). Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi. Wezwanie na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału III z 13 listopada 2025 r. zostało wysłane do skarżącego na adres wskazany w skardze w dniu 18 listopada 2025 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że 20 listopada 2025 r. przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej. Następnie została ona odebrana przez pełnomocnika pocztowego strony skarżącej w dniu 5 grudnia 2025 r. Podstawą ustalenia daty doręczenia zarządzenia w niniejszej sprawie jest przytoczony powyżej art. 73 p.p.s.a. Zgodnie z nim, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym, niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Doręczenie uważa się za dokonane w ostatnim dniu czternastodniowego okresu od złożenia pisma w placówce pocztowej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się, że odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się domniemanie doręczenia, nie zmienia skutków procesowych zaistniałego domniemania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26.06.2018 r. sygn. akt II FZ 174/18 i cytowane tam orzeczenia, CBOSA, https://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Nawet wówczas, jeżeli adresat odbierze przesyłkę już po upływie czternastu dni, art. 73 p.p.s.a., w dalszym ciągu będzie miał zastosowanie, a wynikające z tego przepisu domniemanie nie przestanie odnosić skutków prawnych. Wobec tego, zgodnie z treścią art. 73 § 1 i § 4 p.p.s.a., doręczenie w tym trybie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej nieudanej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia. Jeżeli w rozpoznawanej sprawie przesyłka została złożona w placówce pocztowej w dniu 20 listopada 2025 r., to czternastym dniem od tej daty jest 4 grudnia 2025 r. i dzień ten stanowił datę domniemania doręczenia. Siedmiodniowy termin do wykonania wezwania upłynął więc bezskutecznie wraz z dniem 11 grudnia 2025 r., bowiem pismo stanowiące odpowiedź na wezwanie zostało nadane w placówce pocztowej 12 grudnia 2025 r., zatem po upływie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.