III SA/Wr 457/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Anna Moskała, Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk, , Protokolant Ewa Bogulak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi B. Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. określa, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do dnia prawomocności wyroku. Pismem z dnia [...] r., B.L.(skarżąca) powołując się na art. 59 § 1 pkt 3, 4, 7, 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., zwana także dalej u.p.e.a.) wniosła m.in. o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] r. Zarzuciła, że tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów art. 27 u.p.e.a. Podstawę prawną obowiązku podlegającego egzekucji podano bowiem wadliwie w tytule wykonawczym, a prowadzenie egzekucji jest sprzeczne z uregulowaniami wynikającymi z ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. na podstawie art. 17 § 1 i art. 59 u.p.e.a., postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej we W., po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia, postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, że wobec niestwierdzenia wadliwości tytułu wykonawczego brak było podstaw do uznania niedopuszczalności egzekucji i umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a. Organ II instancji odniósł się do stwierdzenia strony, że korespondencję należy kierować odrębnie do każdego z adresatów (strony i jej męża). Nie podzielił jej stanowiska. Tytuł wykonawczy został bowiem wystawiony na imię obojga małżonków. Obejmuje on ich wspólne zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za [...] r. Stroną postępowania i adresatem pism kierowanych przez organ prowadzący postępowanie egzekucyjne są więc oboje małżonkowie, zgodnie z art. 40 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), który ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie w związku z art. 18 u.p.e.a. Z tych względów organ egzekucyjny skierował jedno postanowienie do strony postępowania – obojga małżonków. Postanowienie to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wyrokiem z dnia [...] r., sygn. akt [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżone postanowienie. Uzasadnił to brakiem kompletnych akt sprawy co uniemożliwiło sądową kontrolę postanowienia. Po ponownym rozpoznaniu zażalenia skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej we W. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał okoliczności, z których wynikało uznanie doręczenia tytułu wykonawczego nr [...]. Stąd według organu bezzasadne jest kwestionowanie przez skarżącą faktu próby doręczenia jej tytułu wykonawczego w dniu [...] r. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu skargi podniosła, że tytuł wykonawczy nie został małżonkom doręczony prawidłowo, z poszanowaniem przepisów k.p.a. Zatem nie wywołuje skutków prawnych ani dla organu podatkowego, ani dla małżonka skarżącej, któremu nigdy nie próbowano doręczyć tytułu wykonawczego, a zapis widniejący na tytule jest sfałszowany. W odpowiedzi na skargę organ II instancji w kwestii zarzutów zawartych w skardze stwierdził, że argumentacja skarżących dotycząca prawidłowości wystawienia i doręczenia tytułu wykonawczego praktycznie nie odnosi się do prowadzonego postępowania, biorąc pod uwagę przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego określone treścią art. 59 § 1 i § 2. Nie wnosi to do sprawy nowych okoliczności, które mogłyby skutkować zmianą zaskarżonego rozstrzygnięcia, a zarzuty są bezzasadne. Organ nie zgodził się z zarzutem, że tytułu wykonawczego nie wystawiono na imię obojga małżonków. Według organu, przepisy prawa nie sprzeciwiają się ręcznemu dokonywaniu uzupełnień i poprawek na dokumentach urzędowych. Podkreślając, że nieprawidłowe wystawienie i doręczenie tytułu wykonawczego nie stanowi ustawowej przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego (wyłączając przypadek określony w art. 59 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), które w oparciu o ten tytuł zostało już zakończone, organ II instancji wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wyrokiem z dnia [...] r. (sygn. akt [...]) Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. uchylił wymienione postanowienie. W ocenie Sądu zasadny okazał się zarzut skargi pod adresem prowadzonego postępowania egzekucyjnego z uwagi na to, że nie mogło być ono prowadzone wobec skarżącej. Skarżąca zarzuciła bowiem w skardze, że wobec niej nie został w ogóle wystawiony tytuł wykonawczy i ten zarzut Sąd uznał za uzasadniony. Zasadą bowiem przyjętą w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym jest wystawianie tytułu wykonawczego na jednego zobowiązanego. Z art. 27c u.p.e.a., na który powołują się organy orzekające, wynika natomiast, że jeżeli egzekucja ma być prowadzona zarówno z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka, a także z ich majątków osobistych, tytuł wykonawczy wystawia się na oboje małżonków. Przepis ten został jednak dodany do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dopiero nowelą z dnia 6 września 2001r. (Dz.U. Nr 125, poz. 1268). Przepis ten nie miał zatem zastosowania do tytułu wykonawczego wystawionego w [...] r. Według Sądu, biorąc pod uwagę stan prawny z dnia [...] r., należało wystawić osobny tytuł wykonawczy na każdego ze zobowiązanych małżonków i doręczyć go każdemu z nich. W sprawie podjęto natomiast próbę doręczenia tylko wobec skarżącej i to tytułu wykonawczego wystawionego prawidłowo na małżonka skarżącej. W [...] r. art. 32 § 1 ustawy u.p.e.a. zawierał postanowienie, że organ egzekucyjny przystępując do czynności egzekucyjnych miał obowiązek doręczyć zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, zaopatrzony w klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej wraz z pouczeniem, że służy mu w terminie 7 dni prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Jak dalej przytoczono w motywach wyroku - odpis tytułu wykonawczego z dnia [...] r., wystawionego prawidłowo na zobowiązanego w osobie małżonka skarżącej, usiłowano doręczyć skarżącej dnia [...] r. Brak doręczenia skarżącej tytułu wykonawczego wystawionego na jej osobę oznacza, że egzekucja nie została wszczęta. W rezultacie brak jest podstaw prawnych do podejmowania jakichkolwiek działań, które mogą być podejmowane wyłącznie w toku postępowania egzekucyjnego (podobnie WSA w Warszawie w wyroku z 23.06.2004 r. w sprawie III SA 859/03). W konkluzji Sąd wskazał, że skoro w sprawie nie wystawiono tytułu wykonawczego na skarżącą, zasadne było jej żądanie umorzenia prowadzonego wobec niej postępowania egzekucyjnego. W ocenie Sądu organ powinien zbadać kwestię, czy w sprawie w ogóle toczyło się postępowanie egzekucyjne przeciwko skarżącej w sytuacji, gdy nie wystawiono wobec niej tytułu wykonawczego zgodnie z treścią decyzji stanowiącej podstawę jego wystawienia. Wyrok ten stał się prawomocny od dnia [...] r. Prowadząc ponownie postępowanie - Dyrektor Izby Skarbowej we W. postanowieniem z dnia [...] r. [...] umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu postanowienia wywodził, że postępowanie egzekucyjne ma swoje określone ramy czasowe. Data wszczęcia postępowania egzekucyjnego określana jest z uwzględnieniem regulacji zawartych w art. 26 § 5 u.p.e.a., stanowiącego, iż wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Termin zakończenia postępowania egzekucyjnego nie został natomiast w ustawie zdefiniowany, jednakże w ocenie organu przyjąć należy, iż postępowanie egzekucyjne zostaje zakończone z chwilą całkowitej realizacji dochodzonego obowiązku (w tym przypadku przepisy ustawy nie przewidują wydawania postanowień o zakończeniu postępowania). Postępowanie egzekucyjne – jak dalej wskazał organ - może zostać zakończone również poprzez jego umorzenie drogą postanowienia wydanego przez organ egzekucyjny, w warunkach stwierdzenia zaistnienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w treści art. 59 § 1 pkt 1-10 i art. 59 § 2 cyt. wyżej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Umorzenie postępowania egzekucyjnego jest konsekwencją stwierdzenia, że nie może ono być prowadzone i że przyczyny niedopuszczalności egzekucji mają trwały, a nie przejściowy charakter. Do umorzenia postępowania egzekucyjnego może dojść również wskutek oceny, że egzekucja należności pieniężnej nie będzie celowa, gdyż koszty egzekucyjne byłyby wyższe od kwoty możliwej do wyegzekwowania. W warunkach zatem stwierdzenia przez organ egzekucyjny, że objętej tytułem wykonawczym należności (całości lub jej pozostałej części) nie uda się wyegzekwować z uwagi na brak składników majątkowych zobowiązanego umożliwiających skuteczne prowadzenie egzekucji, organ egzekucyjny zwraca tytuł wykonawczy wierzycielowi z tzw. protokołem nieściągalności, umarzając - w drodze postanowienia - prowadzone postępowanie egzekucyjne. Z treści powyższego wynika, jak dalej podniósł organ, że ewentualnemu umorzeniu - poprzez wydanie postanowienia na podstawie przepisu art. 59 § 3 w związku z zaistnieniem przesłanek określonych w § 1 lub 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, podlega toczące się postępowanie egzekucyjne. W niniejszej sprawie wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego został złożony do organu egzekucyjnego tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. w dniu [...] r. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] organ egzekucyjny odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego, na co skarżąca wniosła w dniu [...] r. zażalenie. Wcześniej, w dniu [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego zakończył prowadzone przeciwko skarżącej i jej małżonkowi postępowanie egzekucyjne wobec całkowitej realizacji dochodzonej należności. Zdaniem organu - skoro z dniem [...] r. postępowanie egzekucyjne zostało zakończone i nie toczy się, bezprzedmiotowe jest rozstrzyganie wniosku skarżącej, żądającej umorzenia tego postępowania. Zważywszy, że postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stanowi jedną z form zakończenia postępowania egzekucyjnego (będącego przed jego wydaniem w toku), nie znajduje uzasadnienia w ocenie organu jego wydanie po zakończeniu postępowania egzekucyjnego. Postępowanie, które zostało bowiem już zakończone, nie może zostać zakończone po raz drugi poprzez jego umorzenie. W zaistniałej sytuacji, dla meritum przedmiotowej sprawy nie ma istotnego znaczenia, czy zakończone postępowanie egzekucyjne prowadzone było w sposób prawidłowy. Materiał dowodowy sprawy wskazuje na to, iż na imię skarżącej nie wystawiono odrębnego tytułu wykonawczego, a podstawą egzekucji prowadzonej wobec obojga małżonków był tytuł wykonawczy wystawiony na imię obojga małżonków. Tym niemniej - jak dalej wywiódł organ - nawet w warunkach stwierdzenia, iż od samego początku postępowanie było prowadzone z naruszeniem prawa, bądź przesłanka, skutkująca obligatoryjnym umorzeniem postępowania egzekucyjnego, zaistniała w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, w aktualnym stanie faktycznym (nieprowadzenia postępowania egzekucyjnego) nie jest możliwe wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, której przedmiotem byłoby umorzenie przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Pismem z dnia [...] r, skarżąca wniosła na niniejsze postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu podnosząc, że w uprzednio złożonej skardze z dnia [...] r. wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na fakt nieprawidłowego jego wystawienia i bezpodstawności egzekucji. Wyrokiem [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podzielił jej zarzuty stwierdzając, że postępowanie egzekucyjne jest dotknięte wadą określoną w art. 59 § 1 pkt. 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stwierdzając, że egzekucja nie została wszczęta. Dlatego też w ocenie skarżącej argument Dyrektora Izby Skarbowej, że postępowanie odwoławcze należało umorzyć z uwagi na fakt, ze w dniu [...] r. a więc niemal po upływie 2 miesięcy od złożenia przez nią skargi o umorzenie postępowania na mocy art. 59 § 1 pkt. 4 u.p.e.a. jest całkowicie chybiony, gdyż postępowanie egzekucyjne jeszcze trwało i należało je umorzyć z uwagi na fakt, że wobec jej osoby nie zostało ono nigdy wszczęte. Zaskarżone postanowienie jest sprzeczne z wyrokiem WSA we Wrocławiu w przedmiotowej sprawie, sprzeczne jest także z fundamentalnymi zasadami ogólnymi k.p.a., gdyż próbuje usankcjonować nieprawne działania urzędników skarbowych, a także skutki tych działań. W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Zauważył, że z dniem [...] r. nastąpiła zmiana stanu faktycznego sprawy, w związku z zakończeniem prowadzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na całkowitą realizację dochodzonego obowiązku. Kierując się faktem, iż wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego został złożony w czasie poprzedzającym termin zakończenia postępowania, w roku [...] ( postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] ) i w roku [...] (postanowienie tegoż organu z dnia [...] r. nr [...]), organ II instancji zgodnie z przeważającą linią orzeczniczą uznał, iż pomimo zakończenia postępowania egzekucyjnego, wniosek złożony przed jego zakończeniem podlegał merytorycznemu rozpoznaniu. Ponowna, szczegółowa analiza orzecznictwa, którą poprzedzone zostało wydanie aktualnie zaskarżonego do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu rozstrzygnięcia, posłużyła za kanwę przyjęcia przez niego stanowiska, iż należy uwzględnić aktualne warunki orzekania i gdy w dacie rozstrzygania postępowanie nie ma swojego przedmiotu, należy je umorzyć na podstawie przepisu art. 105 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. Należy przy tym zdaniem organu zauważyć, iż postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] r. odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego nie zostało przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylone. Zatem – w ocenie organu - zarzut podniesiony pod adresem "chybionego" argumentu Dyrektora Izby Skarbowej we W., że należało umorzyć postępowanie odwoławcze (w tym wypadku zażaleniowe ), wszczęte z datą otrzymania przez organ zażalenia skarżącej na postanowienie pierwszoinstancyjne z dnia [...] r., tj. w dniu [...] r. (13 dni po dacie zakończenia postępowania egzekucyjnego) nie ma podstaw prawnych, ani też nie znajduje oparcia w ustalonym stanie faktycznym. Jednocześnie organ wskazał, iż dłużnik jest chroniony prawem przed poniesieniem szkody powstałej wskutek niezgodnego z przepisami prawa wszczęcia lub prowadzenia egzekucji administracyjnej, o czym stanowi przepis art. 168b u.p.e.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym kończące postępowanie w sprawie lub na które służy zażalenie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."). Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno rozstrzygnięcia uchybiającego prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Wniesiona skarga jest zasadna albowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa procesowego, w stopniu mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie postępowanie administracyjne toczyło się ponownie, a to wskutek zniesienia z obrotu prawnego poprzednio wydanego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...], mocą prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia [...] r., sygn. akt [...]. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przy czym mimo użytego w tym przepisie przez ustawodawcę pojęcia "orzeczenie" chodzi nie o sentencję, lecz o uzasadnienie orzeczenia, gdyż ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku (wyrok NSA z dnia 15.01.1998 r. sygn. II SA 1560/97 niepubl.). Przez ocenę prawną, należy rozumieć osąd nad prawną wartością sprawy. Ocena prawna może dotyczyć zarówno stanu faktycznego, jak i wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego. Organ administracji jest obowiązany zatem rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na np. odmienność poglądów prawnych wyrażonych w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, bądź nawet w razie niezgodności oceny Sądu z prawem obowiązującym, wyrażonej w motywach takiego orzeczenia. Obowiązek dostosowania się do oceny prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie oraz na sądzie administracyjnym rozpoznającym sprawę ponownie może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego po wydaniu wyroku (wyrok NSA z dnia 26.06.2000 r., I SA/Ka 2408/98). Naruszenie przez organy administracyjne postanowień art. 153 p.p.s.a. uzasadnia możliwość powtórnego zaskarżenia aktu lub czynności na tej podstawie i powoduje uchylenie ich przez sąd administracyjny. Stanowi to bowiem gwarancję przestrzegania przez te organy związania orzeczeniem tego sądu, w przeciwnym razie tą drogą dochodziłoby do podważania mocy prawomocnych orzeczeń sądowych. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 1999 r., I SA 1089/99, niepubl.). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy oznacza to, że organ rozpoznający ponownie sprawę związany był zarówno oceną prawną jak i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w powołanym orzeczeniu, gdyż nie doszło po wydaniu wyroku ani do zamiany stanu prawnego, ani do zmiany okoliczności faktycznych. Trzeba bowiem podkreślić, że ten element stanu faktycznego, na który organ się powołał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia – tzn. fakt zakończenia postępowania egzekucyjnego z dniem [...] r. - był okolicznością wiadomą w trakcie poprzednio trwającego postępowania, podnoszoną przez organ dwukrotnie podczas toczących postępowań przed tutejszym Sądem Administracyjnym, inicjowanych skargami strony skarżącej oraz był faktem znanym Sądowi przy wydawaniu wyroku z dnia [...] r., sygn. akt [...]. Wynika to bezsprzecznie z uzasadnienia faktycznego wyroku (str. 4 i 10). Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. orzekał zatem bezsprzecznie w kontekście stanu faktycznego zawierającego także ustalenie organu co do zakończenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Wyrok ten nie został zaskarżony i stał się prawomocny a jako taki – wiąże organ oraz Sąd w składzie obecnie orzekającym. W tej sytuacji nadal aktualna jest ocena prawna Sądu wyrażona w motywach orzeczenia, którą organ winien uwzględnić w dalszym postępowaniu tj., że: "Brak doręczenia skarżącej tytułu wykonawczego wystawionego na jej osobę oznacza, że egzekucja nie została wszczęta. W rezultacie brak jest podstaw prawnych do podejmowania jakichkolwiek działań, które mogą być podejmowane wyłącznie w toku postępowania egzekucyjnego (podobnie WSA w Warszawie w wyroku z 23.06.2004r w sprawie III SA 859/03). Skoro w sprawie nie wystawiono tytułu wykonawczego na skarżącą, zasadne było jej żądanie umorzenia prowadzonego wobec niej postępowania egzekucyjnego. W ocenie Sądu organ powinien zbadać kwestię, czy w sprawie w ogóle toczyło się postępowanie egzekucyjne przeciwko skarżącej w sytuacji, gdy nie wystawiono wobec niej tytułu wykonawczego zgodnie z treścią decyzji stanowiącej podstawę jego wystawienia." Sformułowanie przez organ odmiennego zapatrywania na tle niezmienionego stanu faktycznego sprawy stanowi naruszenie normy art. 153 p.p.s.a. Z tych względów zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. O wykonalności orzeczono na mocy art. 152 p.p.s.a.