III SA/Wr 457/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca), Sędzia WSA Marcin Miemiec, Protokolant specjalista Katarzyna Jastrzębska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 października 2014 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...].02.2014 r. do Oddziału ZUS w W. wpłynął wniosek J. S. (dalej: skarżący) o umorzenie zadłużenia z tytułu nie opłaconych składek, (uzupełnieniowy pismem z dnia [...].03.2014 r.). Decyzją z dnia [...].04.2014 r. (nr [...]), ZUS odmówił umorzenia zadłużenia. Skarżący odebrał decyzje w dniu [...].04.2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru). Pismem z dnia [...].05.2014 r. (data wpływu do ZUS [...].05.2014 r). skarżący zwrócił się o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z [...].04.2014 r.), zarzucając naruszenie przepisów postepowania oraz prawa materialnego, w sposób wpływający na wynik postepowania. Odrębnym pismem z dnia [...].05.2014 r. (data wpływu do ZUS [...].05.2014 r). skarżący wystąpił o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy od powyższej decyzji z [...].04.2014 r. W uzasadnieniu przyznał, że uchybienie terminu nastąpiło, ale związane było z koniecznością zgromadzenia dokumentacji podważającej rozstrzygnięcie pierwszej instancji. W związku z powyższym w dniu [...].06. 2014 r. wydana została decyzja nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu odmowy przywrócenia terminu wskazano podstawy prawne rozstrzygnięcia, następnie podniesiono, że skarżący nie wskazał przeszkody umożliwiającej złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy w terminie, nie udokumentował, żeby tryb, czas związany z oczekiwaniem na uzyskanie ksero dokumentacji nie pozwolił na złożenie środka zaskarżenia w terminie. Skarżący złożył skargę na powyższą decyzje, zarzucając:. - nieistnienie decyzji z dnia [...].06.2014 r., z uwagi na brak skutecznego doręczenia ustanowionemu pełnomocnikowi; - nieważność decyzji, poprzez wydanie jej z naruszeniem przepisów o właściwości - art. 59 § 2 K.p.a.; - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wydaną decyzję przez: wadliwe przyjęcie stanu faktycznego oraz błędne przyjęcie i zastosowanie podstawy prawnej, w szczególności art. 83 ust. 4 in fine ustawy z dnia 13 października 1998 r., o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1442 ze zm.),- oraz art. 107 K.p.a; ' - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na: -naruszeniu art. 83b ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w zw. z art. 123 § 2 w zw. z art. 59 K.p.a., poprzez wydanie decyzji w kwestii wynikającej w toku postępowania tj. w przedmiocie, który nie kończy postępowania w sprawie - postępowanie incydentalne; -naruszeniu art. 40 § 2 w zw. z art. 109 § 1 K.p.a., które na mocy art. 123 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, w sprawach nieuregulowanych przez tą ustawę stosuje się odpowiednio, poprzez przyjęcie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W., iż decyzję wydaną w dniu [...] czerwca 2014 roku należy doręczyć stronie , a nie ustanowionemu w dniu [...]-05-2014 r. pełnomocnikowi strony; -naruszenie art. 58 §1 K.p.a., poprzez przyjęcie przez ZUS, że przepis ten przyznaje organowi uznanie, gdy tym czasem redakcja tego przepisu nie pozostawia możliwości interpretacyjnych i wskazuje na obowiązek przywrócenia terminu w sytuacji przewidzianej prawem; -braku zastosowania art. 83 ust. 4 in fine ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, w zw. z art. 58 w zw. z art. 59 § 1 zd. 2 K.p.a., poprzez wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji przy równoczesnym braku stosownego pouczenia o przysługującym uprawnieniu do zażalenia; -braku zastosowania art. 80 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, w zw. z art. 58 § 1 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie uprawdopodobnienia w postaci złożonych dokumentów przyczyn uchybienia terminu; -naruszeniu art. 7 i art. 9 K.p.a., w zw. z art. 83 ust. 4 in fine oraz art. 123 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego ora/ do załatwienia sprawy, mając na względzie słuszny interes obywateli, a co za tym idzie braku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; -naruszeniu art. 8 K.p.a., w zw. z art. 83 ust. 4 in fine oraz art. 123 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, przez brak prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestnika do władzy publicznej; Skarżący wniósł o: stwierdzenie nieistnienia zaskarżonej decyzji, albo stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, albo uchylenie decyzji w całości; o zasądzenie kosztów postępowania W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi. Podniósł, że w sprawie nie wystąpiło naruszenie wskazanych przepisów. Podkreślił, że stosownie do art. 83 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, określone w kodeksie postępowania administracyjnego. Natomiast w myśl art. 129 § 2 K.p.a. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wnosi się w terminie 14 dni od doręczenia stronie decyzji. W sprawie termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upływał w dniu [...].05.2014 r. Wniosek nadano w placówce pocztowej dnia [...].05.2014 r., tj. po upływie terminu przewidzianego w art. 129 § 2 K.p.a. Skarżący nie wskazał przeszkody uniemożliwiającej złożenie wymaganego wniosku w terminie. Rozstrzygnięcie doręczono skarżącemu, bo on wystąpił ze stosownym wnioskiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej "p.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, o czym bezspornie skarżący została prawidłowo pouczony w zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Wniesienie pisma zawierającego skargę do sądu zamiast do organu administracji publicznej skutkuje tym, że to sąd powinien ją przekazać, zgodnie z treścią art. 54 § 1 p.p.s.a., do właściwego organu administracji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym za ugruntowany należy uznać - podzielany przez skład orzekający w niniejszej sprawie - pogląd, zgodnie z którym "Wniesienie pisma zawierającego skargę do sądu zamiast do organu administracji publicznej skutkuje tym, że to sąd powinien ją przekazać, zgodnie z treścią art. 54 § 1 p.p.s.a., do właściwego organu administracji. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd (który w tym wypadku zastępuje działanie skarżącego) do właściwego organu administracji publicznej." (zob. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 248/07; podobnie tytułem przykładu: postanowienia NSA: z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1724/06; z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1418/10; z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 659/11; z dnia 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OZ 303/11; z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 24/13; dnia 14 maja 2014 r. II FSK 783/14 - treść orzeczeń dostępna w CBOSA). W niniejszej sprawie jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych organu zwrotnego potwierdzenia odbioru, skarżone rozstrzygnięcie z dnia [...].06.2014 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zostały doręczone skarżącemu w dniu [...].06.2014 r., a zatem trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upływał z dniem [...] lipca 2014 r. Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. skarżący złożył na przedmiotowe rozstrzygnięcia z dnia [...].06.2014r. zażalenie do Prezesa ZUS - za pośrednictwem Oddziału ZUS w W., które Oddział w W. przekazał jako skargę do WSA we Wrocławiu. Wezwany przez Sąd do wyjaśnienia (pismo z dnia [...] lipca 2014 r.), czy pismo nazwane zażalenie jest skargą skierowana do WSA, czy jest skierowane do Prezesa ZUS, skarżący oświadczył (pismo z dnia [...].08.2014 r.), że zażalenie z dnia [...].06.20014 r. jest skierowane do Prezesa ZUS, natomiast skargę na rozstrzygnięcia ZUS z dnia [...].06.2014 r. złożył w dniu [...] lipca 2014, a więc w terminie, do WSA. Jak wynika z akt sprawy, skarga datowana na dzień [...].07.2014 r., została nadana bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu a nie ZUS, wpłynęła do WSA w dniu [...].07 2014 r. Zostało przekazana przez Sąd do ZUS w dniu [...].07.2014 r., wróciła do Sądu w dniu [...].07.2014 r. Powyższe wskazuje, że zażalenie z dnia [...].06.2014r. nie było i nie jest skargą w sprawie, że skarga na przedmiotowe rozstrzygnięcia z dnia [...].06.2014 r. została sporządzona przez skarżącego w dniu [...].07.2014 r. Niemniej została nadana bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu a nie - zgodnie z pouczeniem zawartym w powyższych rozstrzygnięciach - za pośrednictwem ZUS. W świetle wskazanego wcześniej stanowiska nie może ulegać wątpliwości, że wniesienie skargi w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a. nastąpiło w niniejszej sprawie już po terminie do zaskarżenia, tj. w dniu [...].07.2014 r.., a więc w dacie przekazania przez wojewódzki sąd administracyjny do ZUS. Sam fakt sporządzenia skargi w dniu [...] lipca 2014 r., i wysłania je w tym dniu, jako czynność dokonana niezgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 54 § 1 p.p.s.a., nie świadczy o zachowaniu terminu do wniesienia skargi. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż skarga została wniesiona z uchybieniem terminu do jej wniesienia i stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skargę odrzucił.