III SA/Wr 46/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia NSA Marcin Miemiec, Sędzia WSA Anna Moskała, Magdalena Jankowska – Szostak (sprawozdawca), , Protokolant Halina Rosłan, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 maja 2010 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie złożonych zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. określa, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do dnia prawomocności wyroku. Dyrektor Izby Skarbowej we W. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. Nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela uznające za nieuzasadnione podniesione przez "A" S.A. z siedzibą w K. [...],[...] S. zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone przez N. D. U. S. we W. na podstawie tytułów wykonawczych nr: [...], obejmujące zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące odpowiednio: [...] i [...] r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że z powodu nieuregulowania w terminie przez pierwotnego dłużnika "B" sp. z o. o. wynikających ze złożonych deklaracji zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: [...] i [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O., działając jako wierzyciel, wystawił na "A" S.A., jako spółkę powstałą w wyniku wydzielenia ze Spółki "B" tytuły wykonawcze i skierował je do N. D. U. S. we W. jako organu egzekucyjnego, celem przymusowego ściągnięcia objętych nimi należności. Spółka Akcyjna "A" wniosła zarzuty na postępowania egzekucyjne prowadzone na podstawie powołanych tytułów wykonawczych. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w O., działając jako wierzyciel, zajął stanowisko w sprawie zgłoszonych przez spółkę "A" zarzutów, uznając je za bezzasadne. Postanowienie doręczono spółce w dniu [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej we W., po rozpoznaniu złożonego przez Spółkę Akcyjną "A" środka zaskarżenia uchylił postanowienie organu pierwszej instancji i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. po ponownym rozpoznaniu sprawy postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] uznał wniesione przez Stronę zarzuty za niezasadne. Postanowienie zostało spółce doręczono w dniu [...] r. Spółka Akcyjna "A" pismem z dnia [...] r. zakwestionowała treść powyższego rozstrzygnięcia, wnosząc o jego uchylenie i uznanie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne za zasadne. Wraz z tym środkiem zaskarżenia "A" S.A. zwróciła się z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia niniejszego zażalenia. W uzasadnieniu podania spółka podkreśliła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Zaznaczyła, iż "A" S.A. nie zatrudnia pracowników, a wszelkie obowiązki w postępowaniach administracyjnych wymagają obecnie osobistego działania prezesa zarządu przedsiębiorstwa P. M., gdyż zarząd Spółki jest jednoosobowy, nie powołano w niej prokurenta ani pełnomocnika, który działałby w imieniu tego organu. Natomiast od dnia [...] r. do dnia [...] r. prezes zarządu przebywał na zwolnieniu lekarskim, a termin do wniesienia zażalenia upływał z dniem [...] r. Do zażalenia i prośby o przywrócenie terminu dołączono kopie: odpisu z KRS-u stan na dzień [...] r. i zwolnienia lekarskiego z dnia [...] r. wystawione przez lekarza [...]. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej we W., z uzasadnienia prośby o przywrócenie terminu nie wynikało, aby po stronie zainteresowanej strony zaistniały przeszkody nie do przezwyciężenia, uniemożliwiające wniesienia zażalenia w wyznaczonym terminie. W szczególności zdaniem organu nie można uznać za uzasadnienie braku winy podniesiony przez zainteresowanego argument, że Prezes "A" S.A. był chory, gdyż powód ten nie wykluczał możliwości dokonania czynności procesowych przez niego, sporządzenia zażalenia oraz nadania pisma przez pocztę, osobiście lub za pośrednictwem osób trzecich. W opinii organu na możliwość dokonania czynności wniesienia zażalenia wskazuje treść przedłożonego zwolnienia, z której wynika, że prezes przedsiębiorstwa mógł chodzić, a więc nie był obłożnie chory. Powyższą tezę potwierdza, zdaniem organu okoliczność, że w dniu obowiązywania zwolnienia lekarskiego P. M. odebrał pismo skierowane do spółki przez organ egzekucyjny. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem P. M. – Prezes Zarządu Spółki Akcyjnej "A" zaskarżył postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W uzasadnieniu skargi przywołano stan faktyczny sprawy i wskazano, że niesłuszne jest przyjęcie przez organ, iż skarżący nie wykazał, aby charakter choroby uniemożliwiał - w okolicznościach sprawy - dotrzymanie terminu. Skarżący nie miał bowiem obowiązku dowodzenia, zaś na charakter choroby jasno wskazuje specjalność lekarza wystawiającego zwolnienie. W opinii skarżącego szczegółowe dowodzenie, jakiego rodzaju chorobą dotknięta była/jest osoba, odpowiedzialna za dotrzymanie terminu nie znajduje oparcia w przepisach, nadto, co wyraźnie zostało podkreślone w skardze, w przypadku schorzenia [...] musiałaby pociągać za sobą ujawnienie tajemnicy lekarskiej o charakterze szczególnym - w przypadku lekarza [...]. Skarżący podkreślił, że błędnie organ drugiej instancji uznał, iż dla sporządzenia i terminowego wniesienia środka zaskarżenia w skomplikowanej sprawie wystarczająca jest zdolność chodzenia. Skarżący przywołał okoliczności związane z załatwieniem tej sprawy przez organy administracji, które zdaniem skarżącego wprost wskazują na duży stopień trudności tego postępowania. Skarżący podkreślił, że wypracowanie własnego stanowiska przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O., pomimo wskazówek organu drugiej instancji i zasobów organizacyjnych urzędu, wymagało ponad [...] miesięcy. Skarżący nie zgadzał się z twierdzeniem organu jakoby fakt odebrania przesyłki pocztowej w dniu [...] r. w trakcie trwania zwolnienia lekarskiego uzasadniał ustalenia organu, ze skarżący w trakcie zwolnienia miał możliwość sporządzenia zażalenia i doręczenia go organowi. Skarżący wskazał, że orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w spornym postanowieniu odnoszą się do zupełnie odmiennych okoliczności faktycznych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie wnosząc o jej oddalenie i dodatkowo podkreślając, że stroną niniejszego postępowania jest Spółka "A" czyli osoba prawna. Struktura każdej osoby prawnej powinna być zorganizowana w taki sposób, aby umożliwić normalne i niezakłócone funkcjonowanie takiego podmiotu (w tym odbieranie i terminowe sporządzanie pism procesowych w toczących się postępowaniach) w całym okresie jego istnienia. Niedopuszczalnym jest natomiast, w opinii organu, gdy przyjęta w danej osobie prawnej struktura organizacji w pewnych okolicznościach (np. choroby jedynego reprezentanta - członka zarządu czy jego wyjazdu służbowego), uniemożliwi normalne funkcjonowanie podmiotu, zwłaszcza w warunkach, gdy taki podmiot ma wiedzę o toczącym się postępowaniu administracyjnym i świadomość tego, iż zostanie ono zakończone stosownym aktem administracyjnym, który będzie mógł podlegać zaskarżeniu we właściwym trybie. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej we W. w tym kontekście przywołana w prośbie o przywrócenie terminu choroba prezesa zarządu Spółki jako jedynego jej reprezentanta w czasie przypadającym na termin do wniesienia zażalenia, uniemożliwiająca prawidłowe i terminowe działanie osoby prawnej, świadczy jedynie o wadliwej organizacji pracy zarządzania i funkcjonowania Spółki, co stanowi dodatkowy argument, iż brak jest przesłanki, o której mowa w art. 58 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W trakcie rozprawy przed sądem administracyjnym skarżący odnosząc się do twierdzeń organu wskazujących na konieczność zapewnienia prawidłowego funkcjonowania osoby prawnej prowadzącej działalność gospodarczą poprzez zatrudnienie odpowiednich pracowników, wyjaśnił, że spółka powstała w celu realizacji projektu unijnego, który nie doszedł do skutku i w tej szczególnej sytuacji zatrudnienie personelu byłoby wyłącznie na potrzeby prowadzonego postępowania podatkowego. Podkreślił, że jest jedyną osobą zatrudnioną w spółce. Wojewódzki Sąd Administracyjny w rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy orzekł, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze. zm.) kompetencje sądów administracyjnych ograniczone zostały wyłącznie do kontroli działalności organów administracji publicznej, przy czy kontrola ta przeprowadzana jest jedynie pod względem zgodności z prawem. W granicach tak określonych kompetencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych ocenia prawidłowość zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego oraz trafność ich wykładni. Kontrola dokonywana przez Sąd nie może zatem opierać się na innych kryteriach, takich jak kryterium celowości, słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Akt administracyjny (decyzja lub postanowienie) jest zgodny z prawem jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i prawa procesowego. Dokonując powyższej kontroli sąd związany jest granicami sprawy, nie jest natomiast związany zarzutami i wnioskami zawartymi w skardze (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 przywołanej wyżej ustawy ustrojowej, umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno aktów uchybiających prawu materialnemu - jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a) jak też rozstrzygnięć dotkniętych wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b przywołanego przepisu), a także wydanych bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c ww. przepisu). O ile natomiast zachodzą przyczyny nieważności określone w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, sąd zobligowany jest do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub postanowienia ( art. 145 § 1 pkt 2 ustawy). Kierując się przedstawionymi wyżej kryteriami Wojewódzki Sąd Administracyjny, po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia, stwierdził konieczność zastosowania w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż podjęto je z naruszeniem przepisów prawa procesowego mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz prawa materialnego mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.. Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy organ prawidłowo uznał, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie złożonych zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne nastąpiło bez winy skarżącej spółki. Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), jeżeli przepisu ustawy nie stanowią inaczej w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Instytucja przywrócenia terminu została uregulowana w art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm. zwanej w skrócie "k.p.a."), podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi więc przepis art. 58 k.p.a. Określa on przesłanki przywrócenia terminu dla dokonania danej czynności procesowej stanowiąc, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu wnosi się zaś w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby konieczne jest dopełnienie czynności dla której określony był termin (§ 2). Jak zatem zasadnie wskazano w zaskarżonym postanowieniu, dla przywrócenia terminu konieczne jest łączne spełnienie czterech przesłanek: 1) uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku swojej winy w uchybieniu terminu; 2) wniesienia przez zainteresowanego prośby (wniosku) o przywrócenie terminu; 3) dochowanie nieprzywracalnego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu; 4) dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności dla której ustalony był uchybiony termin. W ocenie organu odwoławczego strona skarżąca nie spełniła pierwszej z ww. przesłanek tj nie uprawdopodobniła, że do uchybienia terminu doszło bez jej winy. Stanowisko to organ uzasadnił jednak w sposób lakoniczny. Organ administracji wskazał, że dysponowanie samym zwolnieniem lekarskim od pracy nie jest wystarczające do uznania braku winy, nie jest bowiem równoznaczne z niemożnością sporządzenia zażalenia przez stronę i nadania pisma przez pocztę, osobiście, za pośrednictwem domownika, lub przez inną osobę. Motywując swoje stanowisko Dyrektor Izby Skarbowej nie odniósł się wszakże do treści przedstawionego przez stronę zwolnienia lekarskiego, która wskazywała na jej problemy [...], konkretnie nie wiadomo jak zastała ona przez organ zinterpretowana. W tym miejscu uzasadnienia przywołania wymaga stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w uzasadnieniu postanowienia z dnia 24 września 1997 r., sygn. akt III RN 43/97, publ. OSN 6/98, poz. 172, gdzie Sąd powołał zasadę "in dubio pro adione", wynikającą między innymi z przepisu art. 6 ratyfikowanej przez Polskę Europejską Konwencję o Prawach Człowieka – zgodnie z którą w wypadkach wątpliwości należy wypowiadać się na rzecz otwarcia drogi do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez niezawisły sąd. Na podstawie lektury podania z dnia [...] r. trzeba stwierdzić, że strona jako przyczynę uchybienia terminu podała chorobę Prezesa Zarządu Spółki "A" trwającą od dnia [...] r. do dnia [...] r. , wyjaśniając, że spółka ta nie zatrudnia pracowników, nie powołano prokurenta, za jednoosobowy zarząd nie działa też pełnomocnik i dlatego wszelkie obowiązki w postępowaniach administracyjnych wymagają obecnie osobistego działania Prezesa Zarządu. Odnosząc tak skonstruowane podanie do treści art. 58 k.p.a. wskazać należy, że przepis ten jednoznacznie stanowi, iż zainteresowany powinien uprawdopodobnić – a nie udowodnić - brak winy w uchybieniu terminu. Wystarczy zatem uwiarygodnienie twierdzenia o danym fakcie, tu: zdarzenia stanowiącego przyczynę niedochowania terminu, bez winy zainteresowanego. W orzecznictwie podkreśla się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności jakiej należy wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Wiązać go więc należy, z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (por. wyrok NSA z dnia 20 maja 1998 r., I SA/Ka 1718/96).W doktrynie jako typowy przykład braku winy w uchybieniu terminu wymienia się chorobę zainteresowanego, która uniemożliwiła mu wyręczenie się osobami trzecimi. O braku winy można zatem mówić w sytuacjach niezależnych od zainteresowanego, w których nie miał on wpływu na zdarzenie (często losowe), stanowiące przeszkodę w dotrzymaniu terminu procesowego. Chodzi więc o sytuacje, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia czyli, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (tak B Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" CH. Beck 2004. s. 328). Uchybienie przez stronę terminowi do wniesienia zażalenia, spowodowane okolicznościami związanymi z osobą Prezesa skarżącej spółki, w pełni odnosi negatywne skutki wobec samej "A" S.A. Jednakże dokonując oceny istnienia przesłanki w postaci braku winy, trzeba oceniać zaistniałe okoliczności dotyczące osoby pełniącej funkcje Prezesa Zarządu "A" S.A., mając również na uwadze okoliczności związane z organizacją tej osoby prawnej. Brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Nie można jednak poczytać za winę niedopełnienie jakiegoś nadzwyczajnego wysiłku zagrażającego np.: zdrowiu, narażającego stronę na straty. W rozpatrywanej sprawie postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej w dniu [...] r. Termin do wniesienia zażalenia minął więc, zgodnie z art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w dniu [...] r. Od dnia [...] r. do dnia [...] r. chorował Prezes Zarządu Spółki Akcyjnej "A" będący jednocześnie jedynym działającym organem tej spółki. Spółka Akcyjna "A" została utworzona w celu realizacji programu unijnego, który nie doszedł do skutku i faktycznie spółka nie prowadziła działalności gospodarczej i nikogo nie zatrudniała. Do prośby o przywrócenie terminu skarżący dołączył kserokopie zwolnienia lekarskiego oraz aktualny odpis KRS. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w ocenie Sądu, choroba skarżącego jest typowym przykładem braku winy, o której mowa w art. 58 k.p.a. Jest to bowiem zdarzenie losowe, niezależne od zainteresowanego, który nie ma na nie wpływu. Sąd nie podziela stanowiska organu z którego wynika, że w przypadku choroby, w czasie której można chodzić, brak jest podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Prawdą jest, że samo zwolnienie lekarskie z pracy nie jest potwierdzeniem braku winy, jednak w niniejszej sprawie organ winien rozważyć przyczynę zwolnienia skarżącego i w oparciu o tę konkretną jednostkę chorobową rozstrzygnąć czy skarżący był w stanie sporządzić zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. w przedmiocie stanowiska wierzyciela uznające za nieuzasadnione podniesione przez "A" S.A. zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone przez N. D. U. S. we W. na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące odpowiednio: [...] i [...] r. i doręczyć je organowi. Takiej oceny w zaskarżonym postanowieniu zabrakło, co spowodowało dowolne przyjęcie przez Dyrektora Izby Skarbowej, że osoba cierpiąca na zaburzenia wymagające interwencji lekarza [...] w trakcie trwania zwolnienia jest w stanie sprawnie funkcjonować podejmując konkretne czynności procesowe w postępowaniu egzekucyjnym. W opinii Sądu sama okoliczność, że skarżący mógł chodzić w czasie choroby nie mogła stanowić podstawy do automatycznej odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia, tym bardziej że twierdzenia strony, że nie była w stanie tego dokonać wydają się bardzo prawdopodobne, a przedstawiony przez stronę dowód – w postaci zwolnienia lekarskiego nie został zakwestionowany przez orzekający organ. Fakt, że strona musi jedynie uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu powoduje, że w postępowaniu w którym wniosek o przywrócenie terminu jest rozpoznawany nie mają zastosowania zasady dotyczące przeprowadzenia dowodów (art. 75 k.p.a.). Również ciężar uprawdopodobnienia omawianej przesłanki spoczywa na wnioskodawcy. Zdaniem Sądu, powyższe nie zwalnia jednak organu z obowiązku stosowania w tym postępowaniu zasad postępowania administracyjnego zawartych w art.7, art. 8 i art. 9 k.p.a. i przede wszystkim art. 80 k.p.a. Strona składając odwołanie oraz wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia spełniła bowiem podstawowe wymogi do uruchomienia tego postępowania. Na marginesie podkreślenia wymaga, że przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nie zaś argumenty podnoszone przez ten organ w odpowiedzi na skargę. Sąd zgadza się jednak z twierdzeniem organu, że zarząd spółki jest obowiązany należycie organizować obsługę administracyjno – biurową przedsiębiorstwa. W rozpatrywanej sprawie organ powinien jednak dokonać oceny braku winy Prezesa "A" S.A. jako osoby legitymowanej do podejmowania czynności w jej imieniu biorąc pod uwagę okoliczności w jakich spółka działała, a nie z góry przyjmować, że przywrócenie terminu przedsiębiorcy, który nie zatrudnia pracowników nie jest możliwe. Podsumowując należy stwierdzić, że Dyrektor Izby Skarbowej oceniając okoliczności sprawy błędnie przyjął, że strona nie spełniła przesłanek z art. 58 k.p.a. naruszając ten przepis prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy, bowiem termin należało stronie przywrócić. Przy czym organ odwoławczy oceniając zebrany materiał dowodowy i okoliczności z niego wynikające przekroczył granicę swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 80 k.p.a. Błędnie przyjął, że skarżący, który przebywał na zwolnieniu lekarskim wystawionym przez lekarza [...] nie uprawdopodobnił, że nie mógł wnieść zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w trakcie trwania tego zwolnienia. Naruszenie tego przepisu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż mogło prowadzić do uwzględnienia wniosku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany jest uwzględnić wskazane powyżej uwagi. Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt a) i c) p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I uzasadnienia. Klauzula zawarta w pkt II wyroku wynika z obowiązku zastosowania przez Sąd przy orzekaniu w sposób uwzględniający skargę przepisu art. 152 p.p.s.a . Brak orzeczenia o kosztach wynika z treści art. 210 § 1 p.p.s.a.