III SA/Wr 462/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w Z na rozstrzygnięcie Marszałka Województwa D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie negatywnego wyniku oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej [...] zł ([...] złotych) wpisu sądowego. "A" sp. z o.o. w Z. (zwana dalej "stroną skarżącą") złożyła wniosek o dofinansowanie realizacji projektu w ramach priorytetu 1: Wzrost konkurencyjności d. przedsiębiorstw "Przedsiębiorstwa i innowacyjność", Działania 1.1 – Inwestycje dla przedsiębiorstw, Schematu 1.1.D1 – Dotacje inwestycyjne dla MŚP zwiększające atrakcyjność turystyczną regionu. W dniu [...] r. stronie skarżącej doręczono informację w przedmiocie nieprzyznania dotacji i wpisania jej projektu na listę projektów nierekomendowanych do udzielenia dofinansowania. Po rozpoznaniu odwołania strony, wniosek o dofinansowanie został przekazany do ponownej oceny merytorycznej. W dniu [...] r. stronie skarżącej doręczono informację o wpisaniu wniosku na listę projektów nierekomendowanych do udzielenia dotacji (listę wniosków odrzuconych). Na pismo to (informację), strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa D. podniósł, ze wnioskodawca wniósł skargę bezpośrednio po otrzymaniu informacji o negatywnej ocenie wniosku, podczas gdy zgodnie z obowiązującą procedurą odwoławczą w ramach RPO W[...], przysługują mu w pierwszej kolejności odwołanie i wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy - w przypadku nieuwzględnienia odwołania. Z odpowiedzi na skargę wynika również, że strona skarżąca równolegle ze skargą złożyła odwołanie od negatywnej oceny wniosku, które zostało przekazane do rozpoznania D. Instytucji Pośredniczącej w dniu [...] r. Z kolei z pisma skarżącej spółki z dnia [...] r. wynika, że odwołanie to nie zostało jeszcze rozpoznane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Przedmiotowy zakres sądowej kontroli wyznacza w niniejszej sprawie przede wszystkim norma art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), zgodnie z którym sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. W takich przypadkach sądy stosują środki przewidziane w owych ustawach szczególnych, do których odsyła art. 3 § 3 p.p.s.a. Takim szczególnym aktem normatywnym dopuszczającym kontrolę sądów administracyjnych jest – między innymi – znajdująca niewątpliwie zastosowanie w rozpoznawanej sprawie ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (jednolity tekst: Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm., przywoływana w dalszych wywodach jako "u.z.p.p.r."), co wynika zresztą wprost z art. 30c ust. 1 in fine tej ustawy. Procedura zaskarżania czynności jednostek zarządzających do sądów administracyjnych została określona zwłaszcza w art. 30b-30e ustawy. Wypada w pierwszej kolejności zwrócić uwagę na postanowienie art. 30e, stosownie do którego przepisy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, stosuje się jedynie w zakresie nieuregulowanym w ustawie i to z jednoznacznym zakazem stosowania: art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 p.p.s.a. Z takiego uregulowania wynika niezbicie, że rozwiązania przewidziane w ustawie stanowią lex specialis względem wchodzących w ogóle w rachubę przepisów p.p.s.a. Jako szczególne, przepisy ustawy muszą być zatem interpretowane ściśle. Niedopuszczalna jest więc ich rozszerzająca wykładnia. Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania uznać należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. stanowi, że po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze. zm.). Z treści tego przepisu wyraźnie wynika zatem, że dopiero po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego zaskarżalny do sądu administracyjnego jest jedynie akt wydany w trybie art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r., a zatem akt w postaci informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego. Wydając taki akt, zgodnie z ostatnio powołanym przepisem, właściwa instytucja informuje wnioskodawcę na piśmie o wynikach procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w art. 30c. Aktem takim nie jest natomiast informacja o pierwszej ocenie merytorycznej wniosku. Warunkiem bowiem koniecznym do wniesienia skargi do sądu, jest uprzednie wyczerpanie drogi instancyjnej przewidzianej w przepisach procedury administracyjnej – w rozpoznawanym przypadku odwołania i wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Skarga na taką informację musi zostać zatem uznana przez Sąd za przedwczesną i jako taka – za niedopuszczalną. Natomiast przepis art. 30e u.z.p.p.r. – co wymaga ponownego podkreślenia Sądu - stanowiący, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy, należy rozumieć w kontekście odesłania z art. 3 § 3 p.p.s.a. do przepisu szczególnego i treści takiego przepisu, tj. art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. Mianowicie do aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na zasadzie odpowiedniego stosowania, można się odwoływać w zakresie nieuregulowanym jedynie w przypadku aktu, na który przysługuje skarga, czyli czynności z art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r. rozpatrującej środek odwoławczy, a nie pierwszej informacji o ocenie wniosku. Tym samym nie można przyjmować dopuszczalności skargi na taką informację, bez wyczerpania kolejnych instancji administracyjnych. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skoro wniesiona skarga jest przedwczesna, w rozumieniu art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. w zw. z art. 3 § 3 p.p.s.a. – nie podlega zaskarżeniu – to jako taka winna zostać odrzucona stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z kolei orzeczenie w zakresie kosztów (pkt II sentencji) znajduje uzasadnienie w uregulowaniu art. 232 § 1 pkt. 1 p.p.s.a.