III SA/Wr 462/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała Sędziowie Sędzia NSA Józef Kremis Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz (sprawozdawca) Protokolant Ewa Pąsiek po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 7 listopada 2012 r. sprawy ze skargi R. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2012r.Dyrektor Izby Skarbowej we W. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( t.j.Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 18, art.34§ 5 i art.33 pkt 3 i 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm. - dalej powoływanej jako: u.p.e.a.), po rozpatrzeniu zażalenia R. M., utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w L. z dnia [...] czerwca 2012r. w przedmiocie odmowy uznania złożonych zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń w L. - będąc w niniejszej sprawie jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym - prowadzi wobec R. M. ( dalej: zobowiązany, skarżący, strona ) postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o nr od [...] oraz [...] wystawionych w dniu [...] marca 2012 r. W dniu [...] marca 2012 r., poprzez doręczenie dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomień z dnia [...] marca 2012 r. o zajęciu innych wierzytelności pieniężnych, Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w L. wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku skarżącego, celem ściągnięcia zaległości jego spadkodawcy, określonych decyzją Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w L. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...]. Decyzją tą orzeczono, że R. M. jako spadkobierca zmarłego ojca ponosi solidarną odpowiedzialność z wdową i bratem za zobowiązania spadkodawcy z tytułu nieopłaconych składek w kwocie [...] zł.. Zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisami tytułów wykonawczych o nr od [...] do [...] oraz [...] zobowiązany odebrał w dniu [...] marca 2012 r. Dnia [...] marca 2012r.,skarżący złożył zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, kwestionując prowadzenie egzekucji do całego jego majątku, podczas, gdy przyjął spadek z dobrodziejstwem inwentarza w wysokości 1/3 części. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. oddalił wniesione zarzuty jako niezasługujące na uwzględnienie. Rozstrzygnięcie to na skutek odwołania zostało uchylone, a sprawa została przekazana przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. na mocy postanowienia z dnia [...] maja 2012 r. do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Wykonując wytyczne organu nadzoru pismem z dnia [...] maja 2012 r. organ I instancji zwrócił się do zobowiązanego o sprecyzowanie zarzutów wniesionych na prowadzone postępowanie egzekucyjne, informując o możliwych podstawach zarzutów, przewidzianych w art. 33 u.p.e.a. W odpowiedzi zobowiązany wskazał, że wnosi zarzuty, o których mowa w art. 33 pkt 3 i 6 u.p.e.a., ponownie wskazując w uzasadnieniu okoliczności dotyczące formy przyjęcia spadku. Organ I instancji po ponownym rozpoznaniu sprawy postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. wypowiedział się w sprawie zarzutu określenia" egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia (art. 33 pkt 3 u.p.e.a.) oraz zarzutu niedopuszczalności prowadzonej egzekucji (art. 33 pkt 6 u.p.e.a.), uznając te zarzuty za nieuzasadnione. Organ wskazał, że tytuły wykonawcze, w oparciu o które prowadzona jest egzekucja, obejmują zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenia zdrowotne oraz FP i FGŚP określone ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] i decyzja ta prawidłowo została wskazana jako podstawa prawna należności. Z kolei ustosunkowując się do zarzutu niedopuszczalności prowadzonej egzekucji organ I instancji wyjaśnił, że w przepisie tym chodzi o niedopuszczalność ze względów formalnych, a nie merytorycznych, a tym samym zarzut oparty na tej podstawie mógłby być skuteczny, gdyby np. właściwa była egzekucja sądowa, a nie administracyjna lub dłużnik korzystałby z immunitetu itp. Tymczasem wskazując ten zarzut strona wskazuje tylko na fakt przyjęcia spadku z dobrodziejstwem inwentarza, a okoliczność ta nie ma wpływu na źródło, czy też charakter składników majątkowych, z których prowadzone są czynności egzekucyjne. Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. zobowiązany wniósł zażalenie, w którym po raz kolejny podkreślił, że spadek po zmarłym ojcu R. M. przyjął z dobrodziejstwem inwentarza. Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] maja 2009 r. sygn. akt [...] nabył spadek w 1/3 części. W ocenie skarżącego prowadzona egzekucja z majątku osobistego jest bezprawna, a organ w sposób pokrętny próbuje przerzucić odpowiedzialność za długi spadkowe po zmarłym. Na potwierdzenie swojego stanowiska przytoczył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt III SA/G1 1233/09, w którym wskazano, że w razie przyjęcia spadku z dobrodziejstwem inwentarza, tj. z ograniczeniem odpowiedzialności za długi, spadkobierca ponosi odpowiedzialność za długi spadkowe z ograniczeniem, tylko do wartości ustalonego w inwentarzu stanu czynnego spadku. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, wskazując w uzasadnieniu, że zaległości ciążące na zobowiązanym podlegają egzekucji administracyjnej, dlatego mogą być dochodzone przez Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w trybie administracyjnego postępowania egzekucyjnego, podzielając tym samym stanowisko organu I instancji. Z kolei przy badaniu zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia (art. 33 pkt 3 u.p.e.a.),będąc związany stanowiskiem wierzyciela, organ odwoławczy wskazał, że zarzut ten nie mógł zostać uznany za zasadny, gdyż tytuły wykonawcze, w oparciu o które prowadzona jest egzekucja obejmują zaległości wynikające z ostatecznej decyzji, określającej obowiązek spadkobiercy za długi, która prawidłowo została wskazana jako podstawa prawna należności. Z powyższym postanowieniem nie zgodził się skarżący, który w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł o uchylenie w całości rozstrzygnięć organów obu instancji, zarzucając wydanemu rozstrzygnięciu: - naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy; - błędne zastosowanie prawa materialnego poprzez: a) oparcie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na przepisach art. 100-103 Ordynacji podatkowej z pominięciem art. 104 § 1 i § 3 tej ustawy, b) orzeczenie wbrew dyspozycji art. 100 § 1 Ordynacji podatkowej o zakresie odpowiedzialności poszczególnych spadkobierców; c) nieokreślenie w osnowach decyzji organów podatkowych I i II instancji charakteru odpowiedzialności ciążącej na skarżących, co doprowadziło do naruszenia art. 98 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 1034 k.c. Kwestionując zasadność stanowiska organu, skarżący ponowił w treści skargi argumenty przedstawiane w poprzednich pismach. Podkreślił, że spadek po zmarłym ojcu przyjął z dobrodziejstwem inwentarza w 1/3 części na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] maja 2009 r. Nie może odpowiadać za długi zmarłego ojca swoim majątkiem osobistym, skoro nie przyjął spadku wprost. Ponadto skarżący podniósł, że w jego sprawie doszło do naruszenia konstytucyjnej zasady równości i sprawiedliwości społecznej, których ideą jest wspieranie i stosowanie w granicach prawem przewidzianych ochrony jednostek słabszych na równi z podmiotami silniejszymi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżone akty administracyjne z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30.sierpnia.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako ppsa. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 ppsa. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym uregulowana w art. 33 u.p.e.a. służy w zasadzie ochronie prawa przysługującego zobowiązanemu. Przewidziana zaś w ramach tej instytucji wypowiedź wierzyciela odnośnie zgłoszonych zarzutów, której ustawodawca nadał sformalizowaną formę prawną, dzięki której stanowisko wierzyciela podlega kontroli sądowoadministracyjnej, ma na celu m. in. stworzenie możliwości rozstrzygnięcia w postępowaniu egzekucyjnym mogących powstać wątpliwości co do dopuszczalności wszczęcia i prowadzenia w danej sprawie egzekucji administracyjnej. Zarzuty, o których mowa w w/w przepisie są środkiem zaskarżenia, który przysługuje we wstępnej fazie postępowania egzekucyjnego, gdyż wnosi się je w terminie 7 dni, od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, co w praktyce oznacza, że nie można się nimi posłużyć w następnych stadiach tego postępowania. Ten swoisty środek zaskarżenia ma zatem na celu weryfikację prawidłowości wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a także weryfikację samego tytułu wykonawczego (zapisów zawartych w jego treści). Wnosząc zarzut zobowiązany, w zależności od wskazanych podstaw zapoczątkowuje spór o dopuszczalność egzekucji lub wymagalność obowiązku, zarzuca wierzycielowi lub organowi egzekucyjnemu istotne uchybienia proceduralne albo poddaje w wątpliwość celowość wszczęcia egzekucji lub zastosowania określonego środka egzekucyjnego. Z przedstawionych powodów okoliczności, które zaistnieją do momentu skutecznego wniesienia zarzutów przez zobowiązanego, a mogą mieć wpływ na dopuszczalność egzekucji, wymagalność obowiązku, prowadzenie egzekucji w sposób zgodny z przepisami proceduralnymi czy wreszcie na celowość jej wszczęcia i prowadzenia, muszą podlegać rozpatrzeniu (ocenie) w toku tego postępowania wszczętego na skutek ich wniesienia, i to zarówno przez organ egzekucyjny jak i przez wierzyciela. Istotą niniejszego postępowania było więc rozważenie przez Sąd orzekający czy zasadnym było wystawienie w dniu [...] marca 2012r. przez wierzyciela tytułu egzekucyjnego na podstawie prawomocnej decyzji z dnia [...] grudnia 2011r.,mocą której została orzeczona odpowiedzialność skarżącego jako spadkobiercy za długi – zobowiązania należności składkowych na ubezpieczenia społeczne spadkodawcy –zmarłego ojca i skierowania do egzekucji administracyjnej. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze zauważyć należy, że egzekucja administracyjna prowadzona jest w oparciu o przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i odpowiednio stosowane przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Do postępowania egzekucyjnego nie mają natomiast zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej, których naruszenie zarzuca skarżący. Postępowanie egzekucyjne jest postępowaniem odrębnym, prowadzonym w celu wykonania decyzji nakładającej obowiązek i w ramach tego postępowania organ egzekucyjny nie może merytorycznie ustosunkować się do zarzutów z zakresu zakończonego postępowania wymiarowego. Należy podzielić stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt II FSK 1302/05,że organ egzekucyjny prowadząc postępowanie egzekucyjne nie jest uprawniony do badania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji. W przedmiotowej sprawie strona wniosła zarzut, określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia (art. 33 pkt 3 u.p.e.a.) oraz zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej (art. 33 pkt 6 u.p.e.a.). W postępowaniu w sprawie zarzutów organ egzekucyjny zobligowany jest do stosowania procedury określonej w art. 34 u.p.e.a., z tym jednak wyjątkiem, że w sytuacji, gdy kompetencje wierzyciela i organu egzekucyjnego skupione zostają w jednym podmiocie, to bezprzedmiotowe jest wydawanie przez wierzyciela wszelkich postanowień w zakresie zgłoszonych zarzutów. Pogląd taki znajduje oparcie w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2007 r. I FPS 4/06, LEX 266785). W rozpatrywanej sprawie Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w L. jest jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, dlatego bezprzedmiotowym było zajęcie odrębnego stanowiska w sprawie zarzutów. Jednocześnie wyjaśnić należy, że pomimo braku odrębnego postanowienia wierzyciela wydanego na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. wypowiedź Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w L. (wydana na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a.), w sytuacji, gdy ten skupia w sobie jednocześnie kompetencje wierzyciela i organu egzekucyjnego, jest wiążąca dla Dyrektora Izby Skarbowej we W. ale w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a. Przesłanka wiążącej mocy stanowiska wierzyciela nie ogranicza jednak uprawnień organu nadzoru w zakresie weryfikacji zajętego przez organ egzekucyjny stanowiska pod kątem procesowym. Wyłączenie wynikające z treści art. 29 § 1 u.p.e.a. dotyczące braku możliwości badania przez organ egzekucyjny "zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym", jednoznacznie wskazuje, że badanie może mieć charakter jedynie formalny. W ocenie sądu, Dyrektor Izby Skarbowej trafnie po przeprowadzeniu zakreślonego w opisany powyżej sposób badania, podzielił stanowisko występującego w podwójnej roli Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, który wskazał i uzasadnił w wydanym postanowieniu, że nie ma podstaw do uznania zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia - art. 33 pkt 3 u.p.e.a. oraz zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej - art. 33 pkt 6 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia prawidłowo zdaniem sądu wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że zarzut ten (art. 33 pkt 3 u.p.e.a.) ma na celu umożliwienie zobowiązanemu zakwestionowania dostrzeżonych rozbieżności pomiędzy treścią obowiązku opisanego w tytule wykonawczym, a treścią obowiązku określonego orzeczeniem stanowiącym podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Zarzut określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji nie mógł zostać uwzględniony, gdyż tytuły wykonawcze w oparciu o które prowadzona jest egzekucja obejmują zaległości wynikające z ostatecznej decyzji, która prawidłowo została wskazana jako podstawa prawna należności. Z załączonej do akt decyzji z dnia [...] grudnia 2011r. o orzeczeniu odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania spadkodawcy, kwoty należności wykazane w tej decyzji zostały następnie objęte tytułami wykonawczymi. Niezasadny jest zarzut skarżącego co do zakresu odpowiedzialności do wysokości zabezpieczonej przez komornika, ponieważ przyjął spadek z "dobrodziejstwem inwentarza". Zasadnie organ uznał, że w myśl art. 98 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa do odpowiedzialności za zobowiązania spadkodawcy stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego o przyjęciu i odrzuceniu spadku oraz o odpowiedzialności za długi spadkowe. Skarżący przyjął spadek z dobrodziejstwem inwentarza, więc zgodnie z treścią 1031 k.c. ponosi odpowiedzialność za długi spadkowe tylko do wartości ustalonego w inwentarzu stanu czynnego spadku. Zgodnie z protokołem spisu inwentarza z dnia [...] marca 2011 r. spisanym przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. stan czynny spadku po zmarłym został wyliczony na kwotę [...] zł, a zaległość z tytułu nieopłaconych składek po zmarłym wynosi [...] zł. Odpowiedzialność jest ograniczona do wysokości ustalonego w inwentarzu stanu czynnego spadku, co znalazło odzwierciedlenie w decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] grudnia 2011r., która stanowiła następnie podstawę do wystawienia tytułów wykonawczych, w oparciu o które prowadzona jest egzekucja w stosunku do skarżącego. Ograniczenie to nie ma jednak znaczenia przy określeniu czym spadkobierca odpowiada, z jakich składników majątku, bowiem od chwili przyjęcia spadku według art. 1030 k.c spadkobierca ponosi odpowiedzialność za te długi z całego swego majątku. Ograniczenie dotyczy więc wyłącznie tego, do jakiej wysokości zobowiązany odpowiada, a decyzja, na mocy której została orzeczona odpowiedzialność uwzględnia tę kwestię. Należności wynikające z decyzji zostały następnie objęte tytułami wykonawczymi, co przesądza o bezzasadności zarzutu zobowiązanego. Zwrócić uwagę należy, że skarżący jako spadkobierca ponosi solidarną odpowiedzialność za długi ojca z matką i bratem. Jeżeli dług jest solidarny, to każdy z dłużników odpowiada za całość długu, a wierzyciel może dochodzić całości długu od wszystkich dłużników łącznie lub od każdego z osobna. Z chwilą zaspokojenia wierzyciela przez jednego lub niektórych tylko dłużników wierzytelność wobec wszystkich wygasa. W treści skargi skarżący przywołał na potwierdzenie swojego stanowiska orzeczenia sądów administracyjnych dotyczące określenia zakresu odpowiedzialności za długi spadkowe, w tym długi podatkowe, m.in. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt III SA/G1 1233/09.Zdaniem Sądu, prawidłowo organ ocenił, że wyrok ten nie odnosi się bezpośrednio do postępowania egzekucyjnego, lecz związany jest z postępowaniem mającym na celu orzeczenie odpowiedzialności spadkobiercy. Sprawa dotyczy innego trybu postępowania. Postępowanie egzekucyjne musi być traktowane odrębnie, gdyż ma charakter wykonawczy i jego celem nie jest sprawdzanie zasadności decyzji w sprawie orzeczenia odpowiedzialności, lecz ma doprowadzić do wykonania obowiązku określonego orzeczeniem stanowiącym podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Skoro więc wystawione tytuły obejmują należności wynikające z ostatecznej decyzji i są prawidłowo wskazane, nie mógł zostać uwzględniony zarzut określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia. Kwestionowanie decyzji wymiarowej z [...] grudnia 2011r. w tym trybie nie jest możliwe. Prawidłowo według Sądu zastosowano także tryb postępowania przy rozpoznawaniu zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 33 pkt 6 u.p.e.a. Uzasadniając zarzut niedopuszczalności prowadzonej egzekucji skarżący podniósł, że próba ściągnięcia środków z majątku osobistego spadkobierców nie powinna mieć miejsca, gdyż całość środków pozostawionych przez zmarłego zabezpieczył Komornik, a jako spadkobierca przyjmujący spadek z dobrodziejstwem inwentarza odpowiada do wysokości zabezpieczonej przez Komornika. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, organ II instancji słusznie podzielił stanowisko organu I instancji, że przepis art.33 pkt 6 u.p.e.a. dotyczy niedopuszczalności ze względów formalnych, a nie merytorycznych, a tym samym zarzut oparty na tej podstawie mógłby być skuteczny, gdyby na przykład właściwa była egzekucja sądowa, a nie administracyjna, dłużnik korzystałaby z immunitetu itp., a taka sytuacja nie występuje w niniejszej sprawie. Powołanie się przez skarżącego na przyjęcie spadku z dobrodziejstwem inwentarza nie jest zasadne. Okoliczność ta nie ma wpływu na źródło, czy charakter składników majątkowych, z których prowadzona będzie egzekucja. Zaległości spadkodawcy, ciążące na skarżącym, podlegają egzekucji administracyjnej, dlatego mogą być dochodzone przez Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w trybie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. W ramach tego postępowania ustawa egzekucyjna dopuszcza stosowanie różnych środków egzekucyjnych, w tym egzekucję z wierzytelności pieniężnej. W orzecznictwie przyjmuje się, że art. 29 § 1 u.p.e.a., nie nakłada na organ egzekucyjny powinności zweryfikowania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji, gdyż badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej obejmuje ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie (vide:wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2006 r. II FSK 1302/05, LEX nr 280453). Sąd orzekający nie podziela także zarzutu skarżącego zawartego w treści skargi wskazującego na naruszenie zasady prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 7 k.p.a. nakładającej na organy administracji publicznej obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (przepis ten stanowi odpowiednik art. 122 Ordynacji podatkowej, którego naruszenie zarzuca skarżący). Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń -występujący w podwójnej roli: wierzyciela i organu egzekucyjnego, jak i organ rozpoznający zażalenie - Dyrektor Izby Skarbowej - dokonali oceny okoliczności sprawy w oparciu o cały zebrany uprzednio materiał dowodowy, a zajęte stanowisko zostało wyczerpująco wyjaśnione z przedstawieniem podstawy prawnej i przesłanek, którymi kierowano się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Za nietrafny należy także uznać zarzut dotyczący naruszenia konstytucyjnej zasady równości i sprawiedliwości społecznej, których ideą jest - jak zaznacza skarżący – wspieranie i stosowanie w granicach prawem przewidzianych ochrony jednostek słabszych na równi z podmiotami silniejszymi. Podnieść należy, że przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w szczegółowy sposób wyznaczają uprawnienia organu egzekucyjnego w ramach prowadzonej egzekucji, jak i przewidują dla zobowiązanego różne środki zaskarżenia w przypadku kwestionowania działań organu egzekucyjnego. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie przy rozpoznawaniu zgłoszonych zarzutów działania organu egzekucyjnego były zgodne z trybem przewidzianym w art. 34 u.p.e.a. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi nie są zasadne, gdyż organy w toku postępowania nie naruszyły prawa w zakresie, o jakim mowa na wstępie niniejszych wywodów. Dlatego na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona.