III SA/Wr 465/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk (sprawozdawca) Protokolant Katarzyna Dziok po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 24 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi T. M. na uchwałę Zarządu Powiatu Z. z dnia 5 czerwca 2006 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego na stanowisko zastępcy dyrektora Zakładu Opieki Zdrowotnej w Z., I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. określa, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu. Na przełomie 2005 i 2006 r. Rada oraz Zarząd Powiatu Z. (a także inne organizacje i instytucje) podjęły szereg uchwał i czynności przygotowawczych zmierzających do zorganizowania postępowania konkursowego mającego na celu wybór kandydata na stanowisko zastępcy dyrektora do spraw lecznictwa Zakładu Opieki Zdrowotnej w Z. Sama Rada Powiatu wytypowała przedstawicieli Powiatu do komisji konkursowej (uchwała z dnia 16 grudnia 2005 r., Nr [...]) oraz powołała członków Komisji Konkursowej (uchwała z dnia 20 stycznia 2006 r., Nr [...]). Natomiast w marcu 2006 r. Zarząd Powiatu ogłosił konkurs na opisane stanowisko. W konkursie udział wzięło dwóch kandydatów: T. M. i B. R. W toku posiedzenia Komisji Konkursowej, które odbyło się w dniu 20 kwietnia 2006 r., jej członkowie przeprowadzili aż trzy głosowania, w celu wyboru jednego z kandydatów. Ostatecznie, w trzecim głosowaniu, dokonano wyboru B. R., a o wynikach konkursu zawiadomiono obu kandydatów pismem z dnia 24 kwietnia 2006 r. Pismem z dnia 25 kwietnia 2006 r., kierowanym do Starosty Powiatu Z., T. M. wniósł o stwierdzenie przez ten organ nieważności postępowania konkursowego. Wnioskodawca zakwestionował zasadność powołania do składu Komisji Konkursowej jednego z jej członków oraz zarzucił bezprawne uniemożliwienie NSZZ "Solidarność" zmiany przedstawiciela tego związku zawodowego w Komisji. Starosta Powiatu Z. ustosunkował się do tych zarzutów w piśmie z dnia 10 maja 2006 r. W odpowiedzi z dnia 22 maja 2006 r., T. M. zażądał formalnego załatwienia jego wniosku o stwierdzenie nieważności postępowania konkursowego. W dniu 5 czerwca 2006 r. Zarząd Powiatu Z. podjął uchwałę Nr [...], w której – "po analizie" uznał wspomniany wniosek "za bezzasadny" (§ 1 tejże uchwały). W uchwale nie podano żadnych motywów takiej oceny. Na dzień 22 czerwca datowane jest pismo T. M., w którym wzywa on Zarząd Powiatu Z. do usunięcia naruszenia prawa powstałego wskutek podjęcia przez ten organ ostatnio wymienionej uchwały. W wezwaniu przywołano wcześniej już sformułowane zarzuty pod adresem postępowania konkursowego, zakończonego wyborem B. R. na kandydata do objęcia stanowiska zastępcy dyrektora ZOZ w Z. W odpowiedzi na to wezwanie Zarząd Powiatu Z. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uchwale z dnia 5 czerwca 2006 r., dając temu wyraz w § 1 uchwały z dnia 30 czerwca 200r r., nr [...]. Ze stanowiskiem tym nie zgodził się T. M., żądając – w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z powołaniem się na przepis art. 87 ustawy o samorządzie powiatowym – uchylenia obu zaskarżonych uchwał jako sprzecznych z prawem i nakazania przez Sąd Powiatowi Z. stwierdzenie nieważności sporego postępowania konkursowego. W uzasadnieniu skargi zainteresowany powołał się na tryb kwestionowania postępowania konkursowego, wynikający z § 6 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 19 sierpnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad przeprowadzania konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w publicznych zakładach opieki zdrowotnej, składu komisji konkursowej oraz ramowego regulaminu przeprowadzania konkursu. Skarżący uważa, że w niniejszym wypadku doszło do naruszenia prawa przy powoływaniu komisji konkursowej oraz w czasie jej działalności. W szczególności, w skład komisji wchodził bowiem – między innymi przedstawiciel Związku Zawodowego Lekarzy (P. S.), która to organizacja nie działa w ZOZ w Z. od 13 maja 2005 r., z uwagi na zmniejszenie liczby członków koła terenowego poniżej 10. W opinii skarżącego, doszło zatem do naruszenia § 9 pkt 1) lit. d) wcześniej przywołanego rozporządzenia MZiOS z dnia 19 sierpnia 1998 r., a głos bezprawnie powołanego członka komisji wypaczył przebieg dwóch pierwszych głosowań. Powołanie tej samej osoby nastąpiło ponadto z naruszeniem § 4 rozporządzenia, skoro w skład komisji konkursowej nie może być powołana – między innymi – osoba, która pozostaje w takim stosunku prawnym lub faktycznym z osobą, której dotyczy postępowanie konkursowe, że może to budzić uzasadnione wątpliwości, co do jej bezstronności. Tymczasem członek komisji, o którym mowa, jest podwładnym konkurenta strony skarżącej w kwestionowanym konkursie. W skardze zarzucono ponadto, iż organizator konkursu uniemożliwił zmianę przedstawiciela NSZZ "Solidarność" w komisji konkursowej, mimo stosownego wniosku złożonego w tym zakresie, w sytuacji, gdy pierwotnie wskazany przedstawiciel tego związku zawodowego z nadzwyczajnych i uzasadnionych powodów nie mógł wziąć udziału w pracach komisji. W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, uznając zarzuty skarżącego za nieuzasadnione, z następujących przyczyn: Ze znajdującego się w dokumentacji sprawy pisemnego oświadczenia Przewodniczącego Oddziału Terenowego Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Lekarzy w Z. z dnia 25 maja 2006 r. wynika, że Związek ten działa nadal, również na terenie ZOZ Z. Chybiony jest także zarzut podległości służbowej jednego z członków komisji konkursowemu przeciwnikowi skarżącego, gdyż obecnie taka podległość nie występuje, choć – zdaniem strony przeciwnej – ze względu na zmiany organizacyjne ZOZ w Z., pewien stopień braku całkowitej bezstronności może istnieć także wobec wszystkich innych członków komisji, którzy są pracownikami tegoż ZOZ. Wniosek o zmianę przedstawiciela NSZZ "Solidarność" w komisji konkursowej został zgłoszony już po ukonstytuowaniu się komisji w wymaganej liczbie. Ponowne jej powołanie wymagałoby zwołania sesji Rady Powiatu, co – przy przyjętym terminarzu postępowania konkursowego i ogłoszeniach prasowych – oznaczało znaczne przesunięcie w czasie całego postępowania. Zachowano natomiast skład ilościowy członków komisji, wymagany w § 10 rozporządzenia. W końcowym fragmencie odpowiedzi zakwestionowano ponadto dopuszczalność wniesienia skargi w niniejszej sprawie na podstawie art. 87 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. Nr 91, poz. 578 ze zm.). W świetle tego przepisu, zakwestionowana uchwała winna naruszać interes skarżącego "z zakresu administracji publicznej". Z interesem prawnym z zakresu administracji publicznej nie może być natomiast utożsamiany interes skarżącego z zakresu prawa pracy, tzn. nienawiązanie z nim stosunku pracy, poprzedzonego postępowaniem konkursowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, nie będące aktami prawa miejscowego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), w tym także na akty tego rodzaju podejmowane przez organy powiatów samorządowych. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu – między innymi – stwierdzenie nieważności uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Godzi się dodatkowo podkreślić, iż – stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. – rozstrzygając w granicach sprawy, sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględniając przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie mogła być utrzymana w obrocie prawnym, choć także z innych powodów, niż te, które naprowadzono w skardze. W pierwszej kolejności wymaga podkreślenia, że skarżący słusznie wywodzi swoje uprawnienie do wniesienia skargi w niniejszej sprawie z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (jednolity tekst: Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592 ze zm.), w następującym brzmieniu: "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego". W rozpoznawanym przypadku przedmiotem zaskarżenia stała się uchwała Zarządu Powiatu Z. z dnia 5 czerwca 2006 r. (Nr [...]), odmawiająca stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego przeprowadzonego w celu wyłonienia kandydata na stanowisko zastępcy dyrektora ZOZ w Z., która – w ocenie składu orzekającego Sądu – mieści się bez wątpienia w granicach "spraw z zakresu administracji publicznej" w rozumieniu cytowanego przepisu. O takim właśnie charakterze zaskarżonej uchwały przesądzają następujące względy: Materialnoprawną podstawę podjęcia uchwały kwestionowanej przez T. M. stanowiły rozwiązania normatywne przyjęte przez prawodawcę w § 6 rozporządzenia wykonawczego Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 19 sierpnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad przeprowadzania konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w publicznych zakładach opieki zdrowotnej, składu komisji konkursowej oraz ramowego regulaminu przeprowadzania konkursu (Dz. U. Nr 115, poz. 749 ze zm.), wydanego w granicach upoważnienia zawartego w art. 44a ust. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91, poz. 408 ze zm.). Rozwiązania te przewidują nieważność postępowania konkursowego w razie ujawnienia którejkolwiek z okoliczności wymienionych taksatywnie w ust. 1 (skarżący postawił zarzut uczestniczenia w pracach komisji osoby, którą – w jego ocenie – obejmuje zakaz określony w § 4 ust. 1 tego samego aktu prawnego, a więc okoliczność wymienioną w § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia). Stosownie do § 6 ust. 2: "Wniosek o stwierdzenie nieważności postępowania konkursowego zgłasza się do właściwego podmiotu, który ogłosił konkurs, w terminie 14 dni od dnia wybrania przez komisję konkursową kandydata na stanowisko objęte konkursem". W razie stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego, podmiot, który ogłosił konkurs, został ponadto zobligowany do ponownego ogłoszenia konkursu, przy czym "ponowne wszczęcie postępowania konkursowego powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego" (§ 6 ust. 3 rozporządzenia). Trzeba mieć także na uwadze, iż – według art. 44a ust. 5 ustawy o ZOZ – postępowanie konkursowe nie prowadzi automatycznie (w wypadku wyboru dokonanego przez komisję) do nawiązania stosunku pracy z wybranym konkursowo kandydatem. W odniesieniu do stanowiska zastępcy kierownika ZOZ (a takiego właśnie stanowiska dotyczyło postępowanie konkursowe zakwestionowane w rozpoznawanej sprawie), wynik takiego postępowania powinien w zasadzie skutkować nawiązaniem stosunku pracy – na podstawie umowy o pracę – z kandydatem wskazanym przez komisję konkursową. Niemniej i w takiej sytuacji prawodawca dopuścił możliwość nienawiązania stosunku pracy (§ 16 rozporządzenia MZiOS z 1998 r.). W świetle przedstawionych regulacji zachodzi oczywista potrzeba rozróżnienia poszczególnych etapów postępowania zmierzającego do zatrudnienia pracowników publicznych zakładów służby zdrowia na stanowiskach, na których zatrudnienie wymaga wcześniejszego przeprowadzenia procedury konkursowej. W szczególności, zasadne byłoby rozróżnienie co najmniej dwóch takich etapów: 1) wybór kandydata w trybie konkursowym oraz 2) nawiązanie stosunku pracy z wybranym kandydatem i realizacja uprawnień i obowiązków wynikających z tego stosunku. Zdaniem Sądu, nie powinna budzić żadnych wątpliwości odmienność prawnego charakteru obu wymienionych etapów. Wszystkie czynności związane z organizacją, przeprowadzeniem konkursu oraz ewentualnym stwierdzeniem jego nieważności muszą być zaliczone do władczej sfery szeroko rozumianego "administrowania" przez podmioty, w których kompetencji leży dokonanie wymienionych czynności. Nie bez powodu postępowanie konkursowe przewidziano bowiem w odniesieniu do wyłonienia kandydatów na wskazane w ustawie stanowiska w publicznych (podkreślenie składu orzekającego) zakładach opieki zdrowotnej. Chodziło o to, aby zwłaszcza w tego typu placówkach zagwarantować – w interesie ogółu potencjalnych recypientów usług świadczonych przez te placówki – optymalne warunki obsadzenia najważniejszych stanowisk, a więc przez osoby dające najlepszą z możliwych rękojmię należytego wykonywania obowiązków, których wykonywanie zostanie im powierzone. Realizacji tego celu niewątpliwie służy obowiązkowe postępowanie konkursowe, które już z tego choćby powodu należy zatem pomieścić w ogólnym pojęciu sprawy administracyjnej. Natomiast pozostałe czynności (należące do drugiego z wymienionych etapów) mieszczą się już w zakresie regulacji prawa prywatnego (a nie publicznego), a ściślej – w zakresie prawa pracy. Stanowisko strony przeciwnej, zgodnie z którym oba etapy dotyczą wyłącznie sfery prawopracowniczej, czyni w istocie iluzoryczną ochronę przewidzianą w postaci instytucji nieważności postępowania konkursowego, właśnie w sprawach podobnych do rozpoznawanej. W okolicznościach tej konkretnej sprawy (a także wszystkich innych spraw tego typu), uczestnik przegrywający konkurs nie miałby bowiem żadnej możliwości skutecznego dochodzenia swoich interesów, w wypadku ewidentnie nawet bezprawnej – w świetle § 6 rozporządzenia – odmowy stwierdzenia nieważności konkursu. Według strony przeciwnej, taka odmowa nie mogłaby być bowiem weryfikowana przez sądy administracyjne, a wobec braku roszczenia o nawiązanie stosunku pracy (skoro kandydat przegrał konkurs, którego nieważność nie została stwierdzona) nieskuteczne mogłoby się także okazać wszczęcie postępowania przed sądami powszechnymi (sądami pracy). Natomiast osoba wygrywająca konkurs nie byłaby zainteresowana – z oczywistych powodów – podważaniem dogodnego przecież dla niej wyniku postępowania konkursowego, nawet gdyby było ono dotknięte którąkolwiek z wadliwości wymienionych w § 6 ust. 1 rozporządzenia MZiOS z 1998 r. Konieczność zaliczenia – z dopiero co podanych powodów – do kręgu spraw administracyjnych wszystkich czynności związanych z postępowaniem konkursowym organizowanym w celu wyłonienia kandydata na stanowiska wymienionych w ustawie o zakładach opieki zdrowotnej, przesądza o dopuszczalności zaskarżenia do sądów administracyjnych (na podstawie art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym) uchwał organów powiatu podejmowanych w tych sprawach, w tym także uchwał stwierdzających nieważność postępowania konkursowego lub odmawiających stwierdzenia takiej nieważności, podejmowanych w trybie § 6 ust. 2 wielokrotnie już przywoływanego rozporządzenia MZiOS z 1998 r. W świetle obu tych przepisów jest oczywiste, że podmiotami, których interesu prawnego (a więc interesu chronionego normą prawa materialnego) dotyczą wspomniane uchwały, są przede wszystkim sami uczestnicy konkursu. Od przesądzenia kwestii zgodności z prawem uchwał podejmowanych w tym przedmiocie zależy bowiem prawidłowość samego wyboru kandydata na wspomniane stanowiska. W tej sytuacji należy przyjąć, że T. M. był legitymowany do zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchwały Zarządu Powiatu Z. z dnia 5 czerwca 2006 r. (Nr [...]) odmawiającej stwierdzenia nieważności spornego postępowania konkursowego. Sąd był z kolei zobowiązany do stwierdzenia nieważności tej uchwały jako wydanej z ewidentnym naruszeniem prawa (art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym), choć dające się stwierdzić uchybienia dotyczą przede wszystkim innych kwestii, niż te, na które powołał się skarżący. Z § 6 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego MZiOS z 1998 r. wynika jednoznacznie, że stwierdzenie (odmowa stwierdzenia) nieważności postępowań konkursowych należy do kompetencji "właściwego podmiotu, który ogłosił konkurs". Stosownie do § 1 pkt 3 rozporządzenia, przez "właściwy podmiot" należy zaś rozumieć "podmiot, który utworzył zakład, albo kierownika zakładu, o których mowa w art. 44a ust. 2 ustawy". W świetle cytowanych zapisów normatywnych za dyskusyjne można przede wszystkim uznać zagadnienie kompetencji konkretnego organu powiatu (w rozpoznawanej sprawie to Powiat Z. jest tzw. podmiotem założycielskim ZOZ) do ogłoszenia konkursu. Podstawowe czynności przygotowawcze (wytypowanie przedstawicieli Powiatu do Komisji Konkursowej oraz powołanie tej Komisji) podjęte wszak zostały przez Radę Powiatu wcześniej wymienionymi uchwałami tego organu z dnia 16 grudnia 2005 r., Nr [...] i z dnia 20 stycznia 2006 r., Nr [...]), w których Rada powołała przepis art. 12 pkt 11 ustawy o samorządzie powiatowym w związku z art. 44a ust. 1 pkt 2 ustawy o ZOZ-ach jako podstawę prawną podjęcia tych uchwał. Ogłoszenia o konkursie dokonał natomiast Zarząd Powiatu Z. Następnie zaś – rozpoznając wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności spornego postępowania konkursowego – wskazał na przepis art. 32 ust. 2 pkt 2 jako normatywną podstawę wydania zaskarżonej uchwały z dnia 5 czerwca 2006 r. (Nr [...]). Przepis ten stanowi, iż "Do zadań zarządu powiatu należy w szczególności: ... 2) wykonywanie uchwał rady,". Rzecz w tym, że przedstawiona Sądowi dokumentacja sprawy nie zawiera uchwały Rady Powiatu, która mocowałyby Zarząd tej jednostki samorządu terytorialnego do ogłoszenia konkursu czy też do rozpatrzenia wniosku strony skarżącej o stwierdzenie nieważności spornego postępowania konkursowego. Zaskarżona uchwała nie mogła się jednak ostać w obrocie ze względu na o wiele istotniejsze naruszenie procedury konkursowej (nawet jeśli pominąć podniesione wątpliwości co do jej podjęcia przez właściwy podmiot Powiatu Z.). Zgodnie z § 10 in fine rozporządzenia MZiOS z 1998 r., w przypadku gdy postępowanie konkursowe dotyczy stanowiska zastępcy kierownika zakładu, w pracach komisji konkursowej powinno brać udział – oprócz przewodniczącego – co najmniej 8 osób powołanych w skład komisji. Uchwałą Nr [...] z dnia 20 stycznia 2006 r. Rada Powiatu Z. powołała Komisję Konkursową w 13-osobowym składzie (łącznie z przewodniczącą Komisji). Tymczasem z załączonej do dokumentacji sprawy listy obecności wynika, że w posiedzeniu Komisji z dnia 7 marca 2006 r. poświęconemu przyjęciu regulaminu konkursu i projektu ogłoszenia o konkursie uczestniczyło – oprócz przewodniczącej – jedynie 6 innych członków Komisji. W sumie 7 podpisów figuruje również na egzemplarzu przyjętego w tym dniu regulaminu przeprowadzenia konkursu. W konsekwencji braku quorum, wymaganego przepisem § 10 rozporządzenia, niedopuszczalne byłoby uznanie, że Komisja skutecznie (celowe podkreślenie Sądu) dokonała "opracowania i przyjęcia ... regulaminu konkursu, ... oraz projektu ogłoszenia o konkursie", a więc czynności wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. W myśl § 6 ust. 1 pkt 2 in principio tego samego aktu normatywnego, "niedokonanie jednej lub więcej czynności określonych w § 3 ust. 1" stanowi zaś jedną z wadliwości powodujących nieważność postępowania konkursowego. Zdaniem składu orzekającego wszystkie czynności wymienione w § 3 ust. 1 mogą być dokonanie skutecznie jedynie w wypadku, gdy podjął je liczbowo do tego umocowany skład komisji, określony w § 10 rozporządzenia. Ponieważ sytuacja taka nie miała miejsca w niniejszej sprawie, to – wbrew odmiennemu zapatrywaniu strony przeciwnej – istniała podstawa do stwierdzenia nieważności całego postępowania, wskazana w § 6 ust. 1 pkt 2. Odmawiając w przedstawionej sytuacji stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego zakwestionowanego przez T. M., Zarząd Powiatu Z. dopuścił się więc rażącego naruszenia wszystkich ostatnio wymienionych przepisów, co z kolei obligowało Sąd – na podstawie art. 147 § 1 w związku z art. 134 p.p.s.a. – do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały (pkt I wyroku). Rozstrzygnięcie pomieszczone w pkt. II znajduje natomiast oparcie w art. 152 tej samej ustawy. Wobec stwierdzonego przez Sąd, przedstawionego, istotnego naruszenia prawa, mniejszego znaczenia nabierają zarzuty podnoszone przez skarżącego. W tym zakresie należy więc jedynie marginalnie stwierdzić, iż zarzut niezgodnego z prawem powołania w skład komisji konkursowej P. S. nie poddaje się ocenie Sądu. Dokumentacja sprawy nie zawiera bowiem przekonywujących dowodów pozwalających przyjąć (lub wykluczyć) istnienie ewentualnej służbowej podległości tej osoby kandydatowi, który wygrał konkurs, ani też stwierdzić, czy na terenie ZOZ w Z. działa "zakładowa (a nie oddział terenowy ogólnopolskiego związku zawodowego – podkreślenie Sądu) organizacja związkowa", w rozumieniu § 9 pkt 1 lit. "d" rozporządzenia. Sąd stwierdza też, że ewentualne opóźnienie przebiegu organizacji konkursu wskutek zmiany przedstawiciela jednej z organizacji związkowej delegowanego pierwotnie do składu komisji, nie może być argumentem przeciwko dokonaniu takiej zmiany, wnioskowanej z przyczyn obiektywnych. To ostatnie uchybienie nie mieści się jednak w katalogu podstaw nieważności postępowania konkursowego, o których mowa w § 6 ust. 1 rozporządzenia. Z wszystkich przytoczonych powodów orzeczono, jak w osnowie.