III SA/Wr 465/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Sędzia WSA Maciej Guziński, Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), , Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Wydziału III Halina Rosłan, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 17 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi A.W. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę w całości. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n. Zaskarżonym postanowieniem, Dyrektor Oddziału Regionalnego (dalej: Dyrektor OR) Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) we W. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez A.W. (dalej: skarżący) odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego (dalej: Kierownik BP) ARiMR w S. z [...] kwietnia 2018 r. w sprawie przyznania płatności ONW na rok 2017, złożonego 28 maja 2018 r. Jako podstawę prawną postanowienia podał art. 134 w zw. z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. - dalej: K.p.a.). Z akt sprawy wynika, że - wydana dla skarżącego - w/w decyzja została wysłana listem poleconym, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, na adres podany przez skarżącego we wniosku o wpis do ewidencji producentów. Decyzję tę doręczono adresatowi 2 maja 2018 r. Termin do wniesienia odwołania upłynął 16 maja. Skarżący wniósł odwołanie 28 maja, tj. po terminie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Dyrektor OR - wydając skarżone postanowienie - stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Uzasadniał, że - zgodnie z art. 129 § 1 i 2 K.p.a. - odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Dowodził, że analiza akt sprawy potwierdza, że: 1) w/w decyzja została skutecznie doręczona skarżącemu 2 maja 2018 r.; 2) czternastodniowy termin do złożenia od niej odwołania upłynął 16 maja 2018 r.; 3) w dniu 28 maja 2018 r., skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej, dla której termin był określony i jednocześnie wniósł odwołanie. Uznał, że odwołanie zostało wniesione 12 dni po upływie wymaganego ustawową terminu. Zauważył, że skarżący wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, który to wniosek nie został jednak uwzględniony. Podkreślił, że - z uwagi na wniesienie odwołania z uchybieniem terminu - brak było możliwości merytorycznej oceny wartości skarżonej odwołaniem decyzji. W skardze, skarżący zarzucił naruszenie art. 134 K.p.a., polegające na błędnym stwierdzeniu przez organ, że nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji, w wyniku uznania, iż nie uprawdopodobnił on, że niewniesienie odwołania w terminie nastąpiło bez jego winy, podczas gdy wniósł on prośbę o przywrócenie terminu i wraz z prośbą dopełnił czynności, dla której przewidziany był termin, a także wykazał - potwierdzając ten fakt dokumentami medycznymi - że to poważna choroba onkologiczna uniemożliwiła mu terminowe złożenie odwołania. Tak stawiając zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie skarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący uzasadniał, że - aczkolwiek - złożył odwołanie z uchybieniem terminu do jego wniesienia, to jednak - wraz z prośbą o przywrócenie terminu - dokonał czynności, dla której przewidziany był termin, tj. wniósł odwołanie od decyzji Kierownika BP. Dowodził, że prosząc o przywrócenie terminu wyjaśnił powody niedotrzymania terminu, tj. chorobę [...] (przedłożył dokumenty medyczne potwierdzające bardzo zły stan swojego zdrowia), której objawów nie był w stanie przezwyciężyć i zająć się sprawami życia codziennego. Motywował, że w takiej sytuacji organ bezzasadnie odmówił mu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i bezzasadnie skorzystał z art. 134 K.p.a., stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor OR wniósł o jej oddalenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdził, że nie zaistniały podstawy do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w tym postanowieniu. Sąd uznał, że postanowienie to nie narusza przepisów prawa, co rodziłoby konieczność jego uchylenia. Z akt administracyjnych sprawy niewątpliwie wynika, że decyzja Kierownika BP z [...] kwietnia 2018 r. w sprawie przyznania płatności ONW na rok 2017 została prawidłowo i skutecznie doręczona skarżącemu 2 maja 2018 r. (na adres podany przez niego we wniosku o wpis do ewidencji producentów rolnych). Termin do wniesienia odwołania upłynął zatem 16 maja 2018 r. Skarżący wniósł odwołanie 28 maja 2018 r., tj. po terminie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Powyższego nie kwestionuje także skarżący. Zgodnie z art. 129 § 1 i § 2 K.p.a., odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. W myśl art. 134 K.p.a., organ odwoławczy ocenia, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w ustawowym terminie. W razie stwierdzenia, że odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu, organ odwoławczy ma bezwarunkowy obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu, które jest ostateczne. W ocenie Sądu, analiza akt sprawy potwierdza prawidłowość stanowiska organu odwoławczego (Dyrektora OR), że w sprawie wniesienie przez skarżącego odwołania nastąpiło z uchybieniem terminu przewidzianego w K.p.a. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, wyjaśnić trzeba, że wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania jest obowiązkiem organu odwoławczego, w każdym przypadku, gdy takie uchybienie miało miejsce. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jego stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości, niż wydanie postanowienia przewidzianego w art. 134 K.p.a. Wobec powyższego, stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego ale wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Gdy organ odwoławczy stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, lecz ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 K.p.a. Powyższe potwierdza, że powołane w skardze okoliczności, dotyczące przyczyn spóźnienia we wniesieniu odwołania, nie mogą być rozpatrywane w sprawie ze skargi na postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu, gdyż rozważanie przyczyn spóźnienia - w kontekście zawinienia bądź też niezawinienia strony - jest elementem innego postępowania niż obecnie kontrolowane, tj. postępowania o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej. Sąd zauważa, że ta - odrębna - sprawa była rozpoznawana przez Sąd równolegle i że - wyrokiem III SA/Wr 466/19 - tut. Sąd uchylił w całości postanowienie Dyrektora OR w sprawie odmowy przywrócenia terminu, którego stwierdzenie uchybienia było przedmiotem rozpoznawanej sprawy. Z tych wszystkich względów - stosownie do dyspozycji art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - skargę należało oddalić w całości i orzec jak w sentencji wyroku.