III SA/Wr 472/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Guziński po rozpoznaniu w dniu 30 września 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi "A" Sp. z o.o. we W., na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., z dnia [...] maja 2015 r., Nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w związku z eksploatacją automatu do gier poza kasynem gry, wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. wymierzającą karę pieniężną w związku z eksploatacją automatu do gier poza kasynem gry. Jednocześnie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca uzasadniła ten wniosek okolicznościami wskazanymi w treści skargi, w szczególności takimi jak: brak jednolitego stanowiska w łonie Służby Celnej, co do charakteru gier na urządzeniu, różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależniania wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz istotne wątpliwości, co do waloru dowodowego opinii biegłych i braku kompetencji do rozstrzygania w sprawie w miejsce specjalistycznej jednostki badającej. Dodatkowo, strona skarżąca zwróciła uwagę na podobieństwo niniejszej sprawy do spraw rozpatrywanych przez inne sądy administracyjne, w których sądtem orzekł o zasadności skarg oraz uchylił zaskarżone decyzje. Ponadto wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca wskazała, że na dzień [...] kwietnia 2015 r. spółka "A" Polska Sp. z o.o. zapłaciła kary pieniężne w łącznej wysokości [...] zł., a toczą się jeszcze dalsze postepowania. Ta sytuacja, zdaniem strony skarżącej, uzasadnia przedmiotowy wniosek, w przeciwnym razie grozi spółce utrata płynności finansowej, co w konsekwencji skutkuje groźbą upadłości spółki. Podniesiono, że strona skarżący na dzień dzisiejszy ponosi duże straty, nie tylko nie osiągając planowanych zysków - co uniemożliwia jej zatrzymanie przedmiotowych urządzeń przez Urzędy Celne, ale także ponosi straty finansowe. Wskazano również na mnogość postępowań toczących się przeciwko spółce w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych. Na potwierdzenie podniesionych okoliczności załączono plik zapisów kasowych/bankowych dot. uiszczenia nałożonych kar za okres od [...].01.2012 r. do [...].12.2014 r., od [...].12.2014 r. do [...].12.2014 r., od [...].01.2015r. do [...].04.2015 r. Do wniosku został dołączony rachunek zysków i strat za okres od [...].01.2013 r. do [...].12.2013 r., a także oświadczenie Prezesa Spółki. Podniesiono dodatkowo, że art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej – skrótowo – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, nie wystarczy ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Wskazać należy, że w świetle przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą uzasadniać podnoszone w skardze zarzuty wskazujące na wydanie tej decyzji z naruszeniem prawa. Podkreślenia bowiem wymaga, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Przenosząc powyższe uwagi na grunt badanej sprawy wskazać trzeba, że strona uzasadniając swój wniosek, podniosła, że w przypadku wykonania decyzji może dojść do utraty płynności finansowej spółki i ostatecznie do jej upadłości. Dodatkowo podkreślono, że spółka ponosi duże straty, a uiszczenie kar pieniężnych, w sytuacji, gdy dokonanie czynu z art. 107 k.k.s. nie zostało udowodnione żadnym prawomocnym orzeczeniem, dodatkowo pogorszy sytuację finansową strony i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. Na poparcie powołanych twierdzeń przedłożono rachunek zysków i strat za okres od [...] stycznia 2013 r. do [...] grudnia 2013 r., listę zapisów kasowych/bankowych dotyczących nałożonych kar na łączną kwotę [...] zł za okres: od [...] stycznia 2012 r. do [...] grudnia 2014 r., od [...] grudnia 2014 r. do [...] grudnia 2014 r., od [...] stycznia 2015 r. do [...] kwietnia 2015 r. oraz oświadczenie Prezesa Spółki dotyczące wysokości uiszczonych dotychczas kar. W ocenie Sądu przedłożone przez stronę skarżąca dokumenty nie świadczą o utracie przez nią płynności finansowej. Z dołączonego do wniosku rachunku zysków i strat za 2013 r. wynika bowiem, że Spółka – pomimo twierdzeń o złej sytuacji ekonomicznej – w podanym okresie uzyskała przychód w kwocie [...] zł, ponosząc stratę w wysokości [...] zł. Odnosząc się przy tym do poniesionej przez stronę straty, wskazać należy, że strata powstaje wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych, czy też o utracie przez Spółkę płynności finansowej. Wskazać także należy, że poza rachunkiem zysków i strat za 2013 r. strona skarżąca nie przedłożyła żadnych innych dokumentów, które rzetelnie pozwoliłyby ocenić jej sytuację finansową. Odnosząc się do twierdzeń strony skarżącej, zgodnie z którymi podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może być także szkoda grożąca Skarbowi Państwa w związku z wypłatą pobranych kar w razie przegrania w Trybunale Konstytucyjnym, wskazać należy, że przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w stosunku do skarżącego, a nie innego podmiotu. W konsekwencji zatem potencjalna szkoda grożąca ewentualnie Skarbowi Państwa nie mogła stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku Spółki. Dodatkowo zauważyć należy, że rozpoznając niniejszy wniosek Sąd nie był związany rozstrzygnięciami wydanymi przez inne sądy administracyjne w tożsamych przedmiotowo sprawach. Reasumując stwierdzić należy, iż skoro strona skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "znaczną szkodę". Skarżąca nie podniosła również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji