III SA/Wr 481/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk Sędziowie: Sędzia NSA Anna Moskała Sędzia NSA Józef Kremis (sprawozdawca) Protokolant: Renata Pawlak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 listopada 2013 r. sprawy ze skargi D. C. na czynność Starosty G. z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu I. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności; II. zasądza od Starosty G. na rzecz skarżącego 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych kosztów postępowania. "Wniosek o stwierdzenie i zwrot nadpłaty opłaty za wydanie karty pojazdu", datowany przez skarżącego na dzień [...] listopada 2012 r., wpłynął do Starosty G. w dniu [...] grudnia 2012 r. Wnioskodawca (reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika) – powołując się na art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2 ze zm.) w zw. z postanowieniem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 10 grudnia 2007 r. (C-134/07) – zażądał zwrotu opłaty w kwocie 425 zł, a w przypadku samochodu wyprodukowanego przed 1 lipca 1999 r. w kwocie 500 zł, wraz z odsetkami od dnia uiszczenia opłaty do dnia [...] kwietnia 2008 r. za kartę pojazdu wydaną przy pierwszej rejestracji na terenie Rzeczypospolitej Polskiej (w Starostwie Powiatowym w G.) samochodów: [...], nr rej. [...];[...], nr rej. [...]. W uzasadnieniu wniosku zaakcentowano, że wspomniane postanowienie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości odnosi się do pełnej wysokości opłaty za kartę pojazdu w kwocie 500 zł, a nie tylko do różnicy 425 zł pomiędzy kwotami określonymi w rozporządzeniach z 2003 i 2006 r. Trybunał uznał bowiem za sprzeczną z prawem unijnym (wspólnotowym) opłatę nakładaną w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu samochodowego przywiezionego z innego państwa członkowskiego w sytuacji, w której opłata taka nie jest nakładana w związku z nabyciem w Polsce używanego pojazdu samochodowego, jeżeli jest on tam już zarejestrowany. Dlatego też w przypadku aut wyprodukowanych przed 1 lipca 1999 r. (data wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 21 czerwca 1999 r. w sprawie warunków i trybu wydawania kart pojazdów, wzoru karty pojazdu i jej opisu – Dz. U. Nr 59, poz. 634) – opłata za kartę pojazdu jest nienależna w pełnej kwocie – 500 zł, ponieważ samochód wyprodukowany przykładowo w 1997 r., który można byłoby zakupić w Polsce, nie miałby karty pojazdu i przy przerejestrowaniu nie trzeba byłoby płacić za ten dokument. Byłaby to dyskryminacja, naruszająca art. 25, art. 28 i art. 90 TWE. Wymienione wcześniej rozporządzenie zaczęło obowiązywać od 1 lipca 1999 r., tymczasem pojazdy mogły być sprowadzane do Polski przed tą datą. Kupując zatem podobny pojazd w Polsce, nie trzeba było wówczas płacić za ten dokument. Jeżeli więc samochód objęty wnioskiem został wyprodukowany przed 1 lipca 1999 r., to żądanie skarżącego dotyczy zwrotu pełnej kwoty – 500 zł. Zdaniem wnioskodawcy, prawo żądania odsetek wynika z unormowań zawartych w Ordynacji podatkowej (art. 74, art. 77 § 1 pkt 4, art. 78 § 5), do których odsyła ustawa o finansach publicznych. Ponieważ podstawą wniosku jest postanowienie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 10 grudnia 2007 r., to według wnioskodawczy odsetki należą się od dnia powstania nadpłaty, tj. od zapłaty kwoty 500 zł za kartę pojazdu, do dnia 7 kwietnia 2008 r., tj. do 30-go dnia od dnia publikacji sentencji tego postanowienia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (Dz. Urz. C 64 z dnia 8 marca 2008 r., s. 15), a więc do dnia 7 kwietnia 2008 r. Skarżący podkreślił, że żądanie zwrotu nadpłaty za kartę pojazdu wraz z odsetkami jest oparte bezpośrednio na podstawie art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, nie zaś na wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 stycznia 2006 r. (U 6/04 – Dz. U. z 2006 r. Nr 15, poz. 119), stwierdzającym że § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310) jest niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP. Złożony wniosek zmierzał zdaniem stronny do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia i zwrotu nadpłaty za karty pojazdu. Decyzją z [...] lutego 2013 r. (Nr [...]) Starosta G. – powołując się na art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, art. 104 i art. 105 k.p.a., art. 70, art. 79 Ordynacji podatkowej – umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia i zwrotu stronie nadpłaty za wydanie karty, uiszczonej 23 czerwca 2004 r. przy pierwszej rejestracji pojazdu. W uzasadnieniu organ ten wywiódł, że wniosek strony o zwrot nadpłaty został złożony [...] grudnia 2012 r., a więc po upływie 5-letniego okresu przedawnienia. Zaakcentował przy tym, że termin złożenia wniosku o nadpłatę (art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej) jest terminem materialno-prawnym, który nie może być ani odroczony, ani też przedłużony, a po jego upływie wniosek o stwierdzenia nadpłaty nie wszczyna postępowania, jeżeli zaś postępowanie było prowadzone, mimo że wniosek złożono po terminie, to takie postępowanie powinno być umorzone. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od rozstrzygnięcia Starosty G. – decyzją z dnia [...] marca 2013 r. ([...]) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Kolegium uznało, że sprawa z wniosku skarżącego powinna być załatwiona w drodze czynności materialno-technicznej, a nie w trybie decyzyjnym. Taki pogląd organ ten wyprowadził z faktu, że pobieranie opłaty za kartę pojazdu następowało bez wydania decyzji administracyjnej, żaden bowiem przepis prawa nie przewidywał (w dacie jej uiszczenia) decyzyjnej formy rozstrzygania w tym zakresie. Obowiązek uiszczenia opłaty wynikał wprost z art. 77 ust. 3 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, wysokość zaś opłaty określał akt wykonawczy wydany na podstawie art. 77 ust. 4 pkt 2 tej ustawy. Organ zauważył, że zarówno treść art. 77 ust. 3, jak i pozostałych przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, normujących tryb rejestracji pojazdu, nie zmieniła się istotnie i obowiązuje również obecnie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało także na aktualne orzecznictwo sądowe przyjmujące, że kwestie zwrotu kwoty nadpłaconej z tytułu opłaty za kartę pojazdu powinny być rozstrzygane przy zastosowaniu przepisów dotychczasowych (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2012 r., I OSK 2203/12, I OSK 2194/12, I OSK 2195/12 oraz z 19 grudnia 2012 r., I OSK 2116/12, I OSK 2117/12, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 22 stycznia 2013 r., II SA/Op 503/12). Organ ten uznał, że powoływane przez stronę na obowiązujące od [...] stycznia 2010 r. przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, dotyczące trybu rozstrzygania w zakresie niepodatkowych należności budżetowych, nie mogą mieć zastosowania do czynności dokonanych na gruncie poprzednio obowiązującego stanu prawnego, w tym także do czynności zwrotu opłaty pobranej przed wejściem w życie przepisów tej ustawy. W art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241 ze zm.) zawarto normę intertemporalną, według której do spraw dotyczących niepodatkowych należności budżetowych, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis ten nie ma jednak zdaniem Kolegium zastosowania w stanie faktycznym sprawy, gdyż dotyczy wyłącznie spraw "w toku", a nie spraw już zakończonych, dla których ustawodawca nie przewidywał decyzyjnego trybu załatwienia. Według organu odwoławczego, gdyby do zwrotu należności pobranej (jak w rozpatrywanej sprawie) pod rządami poprzednio obowiązujących przepisów z zakresu prawa administracyjnego, które nie przewidywały przedawnienia roszczeń w tym zakresie, stosować wprost przepisy nowej ustawy o finansach publicznych, wówczas postępowanie zostałoby poddane reżimowi unormowanemu w art. 61 i nast. ustawy o finansach publicznych, przewidującemu decyzyjny tryb rozstrzygania spraw. Oznaczałoby to również, że zastosowanie miałyby odpowiednie przepisy działu III Ordynacji podatkowej, co powodowałoby konieczność zastosowania terminów przedawnienia wynikających z tej ustawy. Byłoby to sprzeczne z treścią przepisów obowiązujących w dacie pobrania opłaty, które nie obwarowały czynności zwrotu opłaty jakimkolwiek terminem przedawnienia, gdyż prowadziłoby do pogorszenia sytuacji strony. W konkluzji wywodów organ odwoławczy stwierdził, że konsekwencją przyjęto przez Kolegium stanowiska jest konieczność zachowania dotychczasowego trybu rozstrzygania przez organ o zwrotcie nadpłaty za kartę pojazdu w formie czynności, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego, a nie w drodze decyzji, jak to się stało w rozpatrywanej sprawie. Starosta G. – nawiązując do wniosku skarżącego o stwierdzenie i zwrot nadpłaty za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji w dniu [...] czerwca 2004 r. samochodu osobowego [...] nr rej. [...]– w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. ([...]) skierowanym do wnioskodawcy stwierdził, że nie uwzględnia żądania strony. Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. (wpł. [...] kwietnia 2013 r.) skarżący wezwał Starostę G. do usunięcia naruszenia prawa. Starosta – nawiązując do pisma strony z [...] kwietnia 2013 r., wzywającego ten organ do usunięcia naruszenia prawa – nie uwzględnił żądania strony, podtrzymując wcześniejsze stanowisko zajęte w piśmie z [...] kwietnia 2013 r.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący zarzucił podjętej przez Starostę czynności naruszenie: 1) prawa materialnego, tj. art. 90 akapit pierwszy (obecnie art. 110) oraz art. 25 i art. 28 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską – przez nieuwzględnienie tych przepisów w rozpatrywanej sprawie; 2) art. 60, art. 67 ustawy o finansach publicznych oraz art. 115 ustawy wprowadzającej ustawę o finansach publicznych, a co za tym idzie niezastosowanie w sprawie również przepisów k.p.a. oraz działu III Ordynacji podatkowej; 3) prawa materialnego – przez zastosowanie w sprawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, w sytuacji, w której powołany przepis był niezgodny z art. 90 akapit pierwszy (obecnie art. 110) Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności (aktu), 2) zasądzenie od Starosty G. na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów za czynności radcy prawnego w postępowaniu przed sądem administracyjnym według obowiązujących norm. W uzasadnieniu skargi przypomniano, że zarówno skarga, jak i wcześniejsze pisma do Starosty oparte są bezpośrednio na unormowaniu zawartym w art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zw. z postanowieniem ETS z 10 grudnia 2007 r. Wywiedziono przy tym, że postanowienia Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej są bezpośrednio stosowane i mają walor nadrzędności nad prawem krajowym państw członkowskich, co znajduje odzwierciedlenie w art. 87 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 3 i art. 91 Konstytucji RP oraz Traktatu akcesyjnego dotyczącego przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Według art. 2 Aktu o warunkach przystąpienia, stanowiącego część Traktatu, od dnia przystąpienia do Unii Europejskiej Polska jest związana postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny. Postanowienie Trybunału ma skutek ex tunc, a więc działa wstecz. W kontekście przywołanego postanowienia ETS, nakładanie opłaty za kartę pojazdu było sprzeczne z prawem unijnym i to od samego początku. To zaś oznacza, że skarżący nie był w ogóle zobowiązany do uiszczenia tej opłaty od dnia 1 maja 2004 r. Nie ma zatem żadnego znaczenia odroczenie obowiązywania przepisów rozporządzenia z 2003 r. o opłacie za wydanie karty pojazdu przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 17 stycznia 2006 r. (U 6/04). Skarżący zauważył przy tym, że postanowienie ETS odnosi się do pełnej wysokości opłaty za kartę pojazdu w kwocie 500 zł, a nie jedynie do różnicy 425 zł pomiędzy kwotami z rozporządzeń 2003 i 2006. Europejski Trybunał Sprawiedliwości uznał bowiem za sprzeczną z prawem unijnym (wspólnotowym) opłatę nakładaną w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu samochodowego przywiezionego z innego państwa członkowskiego w sytuacji, w której opłata taka nie jest nakładana w związku z nabyciem w Polsce używanego pojazdu, jeżeli jest on tam już zarejestrowany. Ponadto, w przypadku aut wyprodukowanych przed 1 lipca 1999 r. (data wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki z 21 czerwca 1999 r. w sprawie kart pojazdów) opłata ta jest nienależna w pełnej kwocie 500 zł, ponieważ samochód wyprodukowany przykładowo w 1992 r., który można było kupić i sprowadzić do Polski np. w 1997 r., nie posiadałby karty pojazdu i przy przerejestrowaniu (pierwszej rejestracji na terenie RP) nie trzeba by było płacić za ten dokument żadnej kwoty. Domaganie się więc jakiejkolwiek kwoty za taki pojazd jest dyskryminacją pozostającą w sprzeczności z art. 25, art. 28 i art. 90 TWE. Jeżeli samochód skarżącego został wyprodukowany przed 1 lipca 1999 r., to należy zwrócić pełną kwotę 500 zł. Zdaniem skarżącego, błędne jest stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzające brak podstaw do wszczynania w tej sprawie postępowania administracyjnego oraz jego prowadzenia na podstawie ustawy o finansach publicznych obowiązującej od 1 stycznia 2010 r. w zw. z przepisami Ordynacji podatkowej. Wskutek oparcia żądania bezpośrednio na art. 110 TFUE oraz na postanowieniu ETS z 10 grudnia 2007 r. a także w związku z faktem, że w tej sprawie mają zastosowanie przepisy działu III Ordynacji podatkowej, skarżący uważa, że odsetki od nadpłaty należą się jemu od dnia uiszczenia opłaty do dnia [...] kwietnia 2008 r. Skarżący wywiódł ponadto, że wprawdzie Sąd nie orzeka merytorycznie i w wyroku z 11 grudnia 2012 r. (III SA/Wr 124/12) przyjął, że należy się zwrot 425 zł, jednak stanowisko Sądu w sprawie domagania się zwrotu pełnej kwoty 500 zł co do samochodów wyprodukowanych przed 1 lipca 1999 r. oraz okresu, za który można domagać się odsetek w zw. z postanowieniem ETS, mogłoby znaleźć się w tej części uzasadnienia wyroku, w której Sąd daje wskazówki dotyczące dalszego postępowania w sprawie. W ten sposób Sąd wskazałby, czy prawidłowy jest tok rozumowania skarżącego w tej sprawie w kwestii domagania się zwrotu pełnej kwoty uiszczonej opłaty, co byłoby pomocne organom przy określeniu prawidłowej linii orzeczniczej, zwłaszcza że podobnych spraw jest bardzo dużo. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w piśmie z [...] kwietnia 2013 r. Podkreślił przy tym, że zarówno obowiązek wniesienia opłaty za kartę pojazdu, jak i jej wysokość w dniu pobrania, wynikały bezpośrednio z przepisów prawa. Także wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 17 stycznia 2006 r. (U 6/04) w części II stanowił, że § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłaty za kartę pojazdu traci moc obowiązującą z dniem 1 maja 2006 r. (odroczenie utraty mocy obowiązującej), co wskazuje, że do tego terminu organy powinny stosować ten przepis. Dopuszczając pobieranie opłat w dotychczasowej wysokości, Trybunał Konstytucyjny nie przewidywał możliwości ubiegania się o zwrot części opłaty za wydane wcześniej karty pojazdów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: I. Ocena zaskarżonej czynności według kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 i art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) nie pozwala utrzymać jej w zbiorze legalnych działań organów administracji publicznej. Sąd mógł przystąpić do takiej oceny, ponieważ wniesienie skargi nastąpiło z zachowaniem wymagań określonych w art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący – po otrzymaniu ([...] kwietnia 2013 r.) pisma organu dotyczącego wniosku strony – wezwał tenże organ w terminie 14 dni od dowiedzenia się o czynności organu organ do usunięcia naruszenia prawa (pismo z [...] kwietnia 2013 r., wpłynęło do organu [...] kwietnia 2013 r.). Wobec nieuwzględnienia przez organ zarzutów zawartych w wezwaniu (pismo organu z [...] kwietnia 2013 r., doręczone stronie [...] kwietnia 2013 r.) skarżący wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zachowując trzydziestodniowy termin do zaskarżenia czynności (skarga opatrzona datą [...] maja 2013 r. wpłynęła do organu [...] maja 2013 r., co potwierdził organ w piśmie z [...] czerwca 2013 r. – k. 14 akt sądowych). II. Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej czynności, trzeba przede wszystkim zauważyć, że od dnia złożenia wniosku skarżący konsekwentnie domagał się od Starosty G. zwrotu nienależnie jego zdaniem pobranej pełnej kwoty 500 zł za kartę pojazdu, wskazując niedwuznacznie podstawy prawne swego żądania, tj. art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, z jednoczesnym powołaniem się na postanowienie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 10 grudnia 2007 r. (C-134/07). Starosta G. nie rozpatrzył tymczasem tak sformułowanego żądania i nie odniósł się do niego ani w decyzji z [...] lutego 2013 r., ani w piśmie z [...] kwietnia 2013 r., sporządzonym już po decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z [...] kwietnia 2013 r., wskazującej Staroście G. bezdecyzyjny tryb postępowania w tej kwestii. W objętej skargą czynności, uzewnętrznionej w skierowanym do wnioskodawcy piśmie z [...] kwietnia 2013 r., Starosta G. poprzestał na przedstawieniu swego stanowiska wyłącznie w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 stycznia 2006 r. (U 6/04) i § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, w którym Trybunał Konstytucyjny uznał ten przepis za niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP, określając utratę mocy obowiązującej tego unormowania z dniem 1 maja 2006 r. (OTK-A 2006, nr 1 poz. 3). W takiej sytuacji nie sposób uznać, że żądanie skarżącego nie dotyczące – jak podkreślono zarówno we wniosku, jak i w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – zwrotu jedynie 425 zł, lecz całej 500 zł opłaty za kartę pojazdu, a przy tym oparte na innych podstawach prawnych i faktycznych, doczekało się należytego rozważenia. Wskazane zaniechanie Starosty G. stanowi dostateczną okoliczność do zastosowania dyspozycji art. 146 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc stwierdzenia bezskuteczności czynności objętej skargą (punkt I sentencji wyroku), by umożliwić organowi rozpatrzenie i ocenę żądania skarżącego według treści wniosku (zwrotu 500 zł opłaty uiszczonej w dniu [...] czerwca 2004 r. za kartę pojazdu przy rejestracji samochodu osobowego [...], nr rej. [...]). III. Odnosząc się do zawartej w skardze sugestii, by Sąd zajął stanowisko w sprawie możliwości zwrotu pełnej kwoty 500 zł co do samochodów wyprodukowanych przed 1 lipca 1999 r. oraz okresu, za który można domagać się odsetek, w związku z postanowieniem ETS z 10 grudnia 2007 r., nie można nie zauważyć, że wobec braku jakiegokolwiek rozważenia tej kwestii przez organ, stanowisko Sądu byłoby nie tylko przedwczesne, ale – co istotne – Sąd, powołany do oceny legalności działań aktów organów administracji publicznej, zastępowałby w takiej sytuacji organy, wkraczając bezpodstawnie w sferę ich kompetencji, zanim te wypowiedziały się w sprawie objętej wnioskiem strony. W przypadku zaistniałym w sprawie Sąd musiał zatem ograniczyć się do wskazań zawartych w punkcie III uzasadnienia (art. 141 § 4 zd. drugie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). IV. Z tych względów – stosownie do dyspozycji art. 146 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – należało orzec jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono według art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 490).