III SA/Wr 482/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska – Szostak po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. C., W.C., reprezentowanego przez opiekuna prawnego – H. C. oraz I. C. na pismo Dyrektora (...) Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia (...) czerwca 2021 r., znak: (...), w przedmiocie czynności w zakresie procedowania skierowań na leczenie uzdrowiskowe postanawia: odrzucić skargę. W dniu 27 lipca 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęło pismo zatytułowane "skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora (...) Oddziału Wojewódzkiego NFZ we W. z dnia 01.06.2021 r., doręczonej Skarżącemu w dniu 08.06.2021 r.". W nagłówku skargi jako skarżący zostali wskazani H. C., W. C., T.C., natomiast pod skargą podpis złożył H. C.. W podstawie prawnej skargi powołano się m. in. na art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.). Strony skarżące zarzuciły organowi administracji naruszenie przepisów mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1285) oraz § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 lipca 2011 r. w sprawie kierowania na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową (Dz. U. z 2021 r., poz. 111). Z uwagi na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie rozstrzygnięcia, nakazanie wydania rozstrzygnięcia zgodnego z prawem, względnie zastąpienie go orzeczeniem Sądu oraz zasądzenie kosztów postępowania od organu. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali na dowolne, niezgodne z zaleceniem lekarza kierującego, wyznaczenie przez Narodowy Fundusz Zdrowia miejsca realizacji leczenia uzdrowiskowego. W odpowiedzi na powyższą skargę Dyrektor (...) Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, reprezentowany przez r. pr. K. S., wniósł o jej odrzucenie (pismo z dnia 26 lipca 2021 r., doręczone Sądowi w dniu 27 lipca 2021 r.). W wykonaniu zarządzenia z dnia 18 listopada 2021 r., pismem z 19 listopada 2021 r., wezwano T.C. do uzupełnienia braków formalnych skargi w przedmiocie procedowania skierowań na leczenie uzdrowiskowe przez podpisanie skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia. Pismem z tego samego dnia wezwano Dyrektora (...) Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia do nadesłania, w terminie 7 dni, akt administracyjnych sprawy, w tym pisma z dnia (...) czerwca 2021 r., znak: (...). W wykonaniu powyższego wezwania Dyrektor (...) Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, reprezentowany przez r. pr. K.S., nadesłał pismo organu z dnia (...) czerwca 2021 r., znak: (...), oraz poinformował, że nie posiada akt administracyjnych, ponieważ w sprawie nie było prowadzone postępowanie administracyjne z uwagi na fakt, że przedmiot sprawy nie dotyczył ustalenia prawa do świadczeń ubezpieczenia zdrowotnego. W dniu 6 maja 2022 r. w siedzibie Sądu pod skargą z dnia 21 czerwca 2021 r. własnoręcznie podpisała się I. C., która wniosła zarazem o wpisanie do akt sprawy jej prawidłowego imienia: I. zamiast T.. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi jest wymóg, by zaskarżona forma działania administracji publicznej należała do kategorii takich aktów lub czynności, które są kontrolowane przez sąd administracyjny. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W myśl art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Zgodnie z art. 58 § 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W orzecznictwie i literaturze przyjmuje się, że o akcie lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na który może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, można mówić wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07). Zaskarżone pismo Dyrektora (...) Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia (...) czerwca 2021 r., znak: (...), nie podlega kognicji Sądu na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Z dokumentów nadesłanych przez skarżących dokumentów wynika, że skarżący w oparciu o potwierdzone skierowanie na leczenie uzdrowiskowe otrzymali skierowanie na leczenie uzdrowiskowe w uzdrowisku C. w okresie od (...) czerwca 2021 r. do dnia (...) czerwca 2021 r. Zaskarżonym pismem z dnia (...) czerwca 2021 r., znak: (...), Dyrektor (...) Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu odpowiedział na skargę skarżących z dnia (...) maja 2021 r. w przedmiocie nieuwzględnienia zalecanego w ocenie skarżących miejsca leczenia uzdrowiskowego. W piśmie tym poinformowano, że "NFZ nie zapewnia kierowania ubezpieczonych do wybranych przez nich uzdrowisk i na wybrane turnusy. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, pacjent nie ma możliwości wolnego wyboru terminu i miejsca leczenia (Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 lipca 2011 r. w sprawie kierowania na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową (Dz. U. z 2021 r., poz. 111). Zgodnie z § 4.2., termin i miejsce leczenia uzdrowiskowego określa właściwy Oddział wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia" (cytat z pisma). Jak z powyższego wynika, przedmiotem skargi jest pismo Dyrektor (...) Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu, którym poinformowano skarżących, że brak jest podstaw do zmiany miejsca leczenia uzdrowiskowego i powiadomiono o obowiązujących przepisach prawa oraz o niewynikającym z nich uprawnieniu dla skarżącego do decydowania o terminie i miejscu realizacji leczenie uzdrowiskowego, na które został skierowany potwierdzonym skierowaniem. Pismo to, w ocenie Sądu, nie zalicza się do żadnej z kategorii aktów (czynności), o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Nie kreuje bowiem praw i obowiązków skarżącego, który wcześniej uzyskał potwierdzenie skierowania na leczenie uzdrowiskowe. Wydanie i doręczenie zaskarżanego pisma rodzi jedynie skutek informacyjny oraz pouczenia skarżących. Nie prowadzi ono do przyznania skarżącemu żadnych prawa lub nałożenia na niego obowiązku, lecz ma na celu jedynie poinformowanie świadczeniobiorcę leczenia uzdrowiskowego o tym, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa nie może decydować o czasie i miejscu, gdzie będzie realizowane potwierdzone skierowanie na leczenie uzdrowiskowe. Informacji takiej w ocenie Sądu nie można uznać ani za decyzję, czy też za postanowienie, jak również za akt lub czynność wymienioną w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a, orzekł odrzuceniu skargi.