III SA/Wr 486/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski Protokolant specjalista Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi P. K. na czynność Starosty S. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu poniesionych kosztów w związku z rejestracją czasową pojazdu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z [...] r. skarżący zwrócił się do Starosty Ś. o zwrot kwoty [...] zł jako niesłusznie i bezpodstawnie pobranej opłaty za tymczasową rejestrację samochodu osobowego, a także o zwrot kwoty [...] zł, którą wydatkował na ponowne badanie techniczne tego pojazdu. Uzasadniając swoje żądanie podniósł, że do wydania powyższych kwot został zmuszony przez urzędników, którzy bezpodstawnie zakwestionowali przedłożony przez niego wynik badania technicznego z uwagi na nieważne – w ocenie urzędników – tablice rejestracyjne samochodu. Takie stanowisko urzędników zmusiło go do złożenia wniosku o tymczasową rejestrację samochodu. Pismem z [...] r. Starosta Ś. szeroko przywołał przepisy regulujące kwestię rejestracji samochodów sprowadzanych z zagranicy i odnosząc się do obowiązujących regulacji prawnych, a także do zasad procedowania w postępowaniu administracyjnym stwierdził, że brak w jego ocenie podstaw do zwrotu żądanych kwot. W skardze na to pismo skarżący ponownie przywołał okoliczności, o których mówił w piśmie z [...] r. Wskazał, że kwoty których zwrotu dochodzi są szkodą jaką poniósł na skutek wadliwych czynności organu, bowiem w jego ocenie nie było podstaw do zmuszania go do złożenia wniosku o tymczasową rejestrację pojazdu. W odpowiedzi na skargę Starosta Ś. wniósł o jej oddalenie bądź odrzucenie. Wskazał, że postępowanie w sprawie rejestracji czasowej jest postępowaniem wszczynanym na wniosek strony. Organ nie może jej przymusić do złożenia wniosku. Z faktu złożenia takiego wniosku płyną określone przepisami prawa obowiązki, z czym są również związane konieczne wydatki (opłaty). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu administracyjnego (pkt 1), niezachowanie terminu do wniesienia skargi (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia stosownie do wymagań przepisu szczególnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 5a) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). W myśl art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 z późn. Zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749, z późn. Zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W tym kontekście należy zauważyć, że żądanie skarżącego nie jest skierowane przeciwko aktowi lub czynności z zakresu administracji publicznej, lecz żądaniem naprawienia szkody, którą poniósł wskutek niewłaściwego działania organu. Z art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wynika domniemanie drogi sądowej oraz zakaz zawężającej wykładni przepisów gwarantujących jednostce prawo do sądu (zob. R. Mikosz, M. Zirk-Sadowski, Granice prawa do sądu administracyjnego w Rzeczypospolitej Polskiej, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2007, nr 3, s. 37). Tym samym każdy obywatel, którego prawa lub wolności zostały naruszone, ma zapewniony dostęp do sądu. Żądanie skarżącego zmierza do naprawienia szkody – jaką w jego ocenie - poniósł na skutek działania organu. W tym wypadku sądem właściwym jest sąd powszechny do którego właściwości należą sprawy o zasądzenie odszkodowania, od osób lub organów, które swoimi działaniami lub zaniechaniami spowodowały powstanie szkody. Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga podlegała odrzuceniu.