III SA/Wr 489/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Józef Kremis Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Protokolant Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 11 maja 2007 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody D. z dnia 24 lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę. Wojewoda D., po rozpatrzeniu odwołania M. M. od decyzji Prezydenta W. z dnia 7 czerwca 2006 r., nr [...], orzekającej o wymeldowaniu M. M. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. W. [...] we W., decyzją z dnia 24 lipca 2006 r., podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, że postępowanie w sprawie wymeldowania M. M. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. W. [...] we W. wszczęto na wniosek I. K., najemcy lokalu, który swe żądanie uzasadnił nie zamieszkiwaniem od grudnia 2002 r. M. M. w tym lokalu. Przesłuchany w charakterze strony M. M. potwierdził, że mimo przywrócenia mu przez sąd współposiadania lokalu położonego przy ulicy W. [...] we W., nie mieszka tam. Cały czas ma bowiem utrudnione zamieszkiwanie. Nie ma kluczy do lokalu. Wejść może tam tylko wtedy, gdy I. K. go wpuści. M. M. stwierdził, że często nocuje u swej matki. Przesłuchani w sprawie świadkowie zeznali, że M. M. nie mieszka w lokalu zameldowania, ale najemca lokalu - I. K. nie utrudnia mu zamieszkiwania. Decyzją z dnia 7 czerwca 2006 r. nr [...], Prezydent W. orzekł zatem o wymeldowaniu M. M. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. W. [...] we W., uznając, że M. M. opuścił miejsce pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. M. M. wniósł odwołanie od tej decyzji. Stwierdził, że nie opuścił miejsca pobytu stałego trwale. Przyczyną jego nieobecności jest utrudnianie mu zamieszkiwania przez najemcę lokalu. Po rozpatrzeniu odwołania organ II instancji przyjął, że w sprawie brak jest podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji w związku z potwierdzeniem przez obie strony postępowania oraz przez świadków faktu opuszczenia przez M. M. w styczniu 2003 r. lokalu przy ul. W. [...] we W. W związku z bezsprzecznym potwierdzeniem faktu opuszczenia przez M. M. miejsca pobytu stałego i nie dokonania przez niego obowiązku wymeldowania się określonego w treści art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zasadne było rozstrzygnięcie tej kwestii decyzją administracyjną podjętą przez organ I instancji na podstawie art. 15 ust. 2 tej ustawy. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Organ II instancji podkreślił, że celem zameldowanie jest potwierdzenie faktu pobytu w lokalu (art. 9 ust. 2a ustawy). Postępowanie w sprawie wymeldowania nie rozstrzyga spornych kwestii odnośnie uprawnień do zamieszkiwania, jak również roszczeń z tytułu zajmowania lokalu. Sporów w tym zakresie należy dochodzić na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Organ stwierdził też, że M. M. pomimo uzyskania korzystnego dla siebie wyroku sądowego przywracającego współposiadanie lokalu mieszkalnego, nie podjął działań w celu ponownego zamieszkania w lokalu. M. M. zaskarżył decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zarzucił decyzji stronniczość, gdyż dokumenty sprawy były w postępowaniu administracyjnym gromadzone wybiórczo. Mógł się z nimi zapoznać dopiero w II instancji. Zarzucił, że nie było tam protokołów z przebiegu przewodu sądowego. Skarżący oświadczył, że nigdy nie opuścił lokalu przy ul. W. [...] we W. Dowiódł tego przewód sądowy, który obalił zeznania fałszywych świadków, przedstawionych przez najemcę lokalu. Zeznali oni nieprawdę co do nie zamieszkiwania skarżącego w lokalu i co do tego, że najemca lokalu jest spokojnym człowiekiem. Jest on natomiast człowiekiem trunkowym, stosującym wobec skarżącego groźby karalne, uniemożliwiające skarżącemu zamieszkiwanie w lokalu. Sprawia to, że skarżący zamieszkuje tam "z ogromnym utrudnieniem", ale nie zamierza się stamtąd wyprowadzać. Wszystkie sprzęty w tym lokalu są własnością skarżącego. Na podstawie wyroku Sądu Rejonowego dla W.-Ś. z dnia 5 lipca 2005 r. skarżącemu przywrócono współposiadanie lokalu. Wyrok sądowy wykazał, że decyzja o wymeldowaniu nie powinna mieć miejsca. Skarżący wnioskuje z tego zatem, że decyzja o wymeldowaniu go była błędna. Skarżący uważa, że zarzut nie objęcia przez niego lokalu po wyroku sądowym jest bezzasadny, skoro skarżący nadal mieszka w tym lokalu. Skarżący uważa, że po wyroku z dnia 5 lipca 2005 r. władze administracyjne powinny zaniechać czynności wobec niego. Zmuszanie skarżącego do komorniczego objęcia lokalu skarżący uważa za bezzasadne i wyraża nadzieję, że sąd podzieli zdanie skarżącego i utrzyma jego meldunek w tym lokalu. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie. Powołał się na ustalony stan faktyczny sprawy oraz na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej czy stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko po stwierdzeniu istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.). Według art. 15 ust. 2 tej ustawy, organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany wydać na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Z akt sprawy wynika, że skarżący opuścił lokal przy ulicy W. [...] we W. 15 lutego 2003 r., po kłótni z współnajemcą lokalu, I. K. Skarżący zeznał tak na rozprawie przed Sądem Rejonowym dnia 8 lutego 2005 r., co zostało ujęte w protokole. Oświadczył, że nie wyprowadził się z tego mieszkania dobrowolnie. Gdyby się dobrowolnie wyprowadził z mieszkania, to zabrałby stamtąd swoje rzeczy. Oświadczył też, że od dnia 15 lutego 2003 r. "faktycznie tam nie mieszka", a ostatni raz skarżący był tam w czerwcu 2005 r. Na rozprawie przed Sądem Rejonowym dnia 21 kwietnia 2005 r. skarżący oświadczył natomiast, że z końcem czerwca 2003 r. utracił ostatecznie posiadanie lokalu i możliwość zamieszkania w nim, gdyż I. K. wymienił zamki w drzwiach wejściowych. Skarżący stwierdził, że udało mu się tylko kilka razy wejść do tego mieszkania, gdy drzwi były otwarte. Na rozprawie dnia 30 czerwca 2005 r. skarżący oświadczył, ż pomylił daty i że zamki zostały faktycznie wymienione w czerwcu 2004 r. Według I. K., od dnia 15 lutego 2003 r. skarżący w spornym lokalu już nie mieszkał. Potwierdzają to także zeznania świadków złożone w postępowaniu administracyjnym, którzy zeznali także, że I. K. nie uniemożliwiał zamieszkiwania skarżącemu. Na podstawie powyższego materiału dowodowego Sąd stwierdza, że: skarżący opuścił sporny lokal 15 lutego 2003 r., nie wymeldował się. Nieudokumentowanej wizyty w lokalu przy ulicy W. [...]w czerwcu 2005 r. nie można uznać za zamieszkiwanie. Wniesienie przez skarżącego powództwa o przywrócenie posiadania lokalu przy ulicy W. [...] oraz wydanie w tej sprawie korzystnego dla skarżącego wyroku z dnia 5 lipca 2005 r. przywracającego mu utracone posiadanie tego lokalu świadczy o tym, że skarżący ten lokal opuścił 15 lutego 2003 r. i od tej pory tam nie mieszkał. Bezzasadne są zatem zarzuty skarżącego co do fałszywych zeznań świadków złożonych w postępowaniu administracyjnym na okoliczność, że skarżący nie mieszkał w spornym lokalu. Nieprawdziwe są zarzuty skarżącego, że w aktach administracyjnych sprawy brak jest protokołów rozpraw przed Sądem Rejonowym. Załączono protokoły z dni: 8 lutego 2005 r., 10 marca 2005 r., 21 kwietnia 2005 r., 2, 7, 9 i 30 czerwca 2005 r., oraz z 5 lipca 2005 r. W świetle dowodów zgromadzonych w postępowaniu przed Sądem Rejonowym oraz w postępowaniu administracyjnym nieprawdziwe jest oświadczenie skarżącego, że nigdy nie opuścił lokalu przy ul. W. [...] we W. Sąd stwierdza zatem, że skarżący jest osobą niewiarygodną. Skarżący zdaje się nie rozumieć istoty wyroku Sądu Rejonowego o przywróceniu skarżącemu współposiadania lokalu przy ul. W. [...]. Wyrok ten świadczy mianowicie o utracie współposiadania wynikającej z wyprowadzenia się skarżącego z tego lokalu. Stanowi także dowód na okoliczność tego wyprowadzenia się skarżącego. Mimo uzyskania wyroku skarżący nie podejmował żadnych kroków mających na celu przywrócenie tego współposiadania. Dopiero na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 11 maja 2007 r. okazał wniosek złożony tego dnia, czyli 11 maja 2007 r. w Biurze Podawczym Sądu Rejonowego we W. o wydanie klauzuli wykonalności wyroku z dnia 5 lipca 2005 r. oraz potwierdzonej kopii wyroku. Zatem w sytuacji wyprowadzenia się skarżącego z lokalu przy ul. W. [...] oraz nie czynienia żadnych kroków mających na celu ponowne zamieszkanie w tym lokalu przez skarżącego, organ I instancji zasadnie wydał decyzję o wymeldowaniu skarżącego z tego lokalu na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych dnia 7 czerwca 2006 r. Organ II instancji zaskarżona decyzją z dnia 24 lipca 2006 r. zasadnie utrzymał tę decyzję w mocy. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie jest uzasadniona i nie podlega uwzględnieniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.