III SA/Wr 492/07

Wiesław Jakubiec - referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków J. H. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi J. H. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [....] nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej zarządza: pozostawić bez rozpoznania wnioski o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 5 września 2008 r. Sąd odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu (z treści wniosku wynikało, iż posiada on możliwość wygospodarowania środków na opłacenie wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika) oraz umorzył postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie z kosztów sądowych, gdyż w niniejszej sprawie (dotyczącej choroby zawodowej) istnieje ustawowe zwolnienie z kosztów sądowych (art. 239 ust. 1 pkt "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym zwanej dalej "u.p.s.a." (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). W piśmie z dnia 29 września 2008 r. skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w części dotyczącej "wniesienia skargi kasacyjnej" i jednocześnie zobowiązywał się "do pokrycia kosztów sądowych zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa". W odpowiedzi na wezwanie o sprecyzowanie czy pismo z dnia 29 września 2008 r. jest zażaleniem na postanowienie z dnia 5 września 2008 r. (tj. czy kwestionuje ono przesłanki na podstawie których Sąd odmówił ustanowienia skarżącemu pełnomocnika z urzędu) czy jest w rzeczywistości nowym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu celem rozważenia możliwości wniesienia skargi kasacyjnej, skarżący w piśmie z dnia 20 października 2008 r. zaprzeczył Panu obu opcjom oświadczając, iż pismo z dnia 29 września 2008 r. jest wnioskiem "o wniesienie skargi kasacyjnej". Skarżący wezwany o sprecyzowanie o "co mu chodzi" w piśmie z dnia 20 października 2008 r. i pouczony o konieczności złożenia ewentualnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie 7 dni na urzędowym formularzu pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (wezwanie doręczono w dniu 12 listopada 2008 r.), w piśmie z dnia 18 listopada 2008 r. wskazał, że wycofuje swoje oświadczenie z dnia 20 października 2008 r. W tej sytuacji mając na uwadze, że nie zostało rozpoznane pismo skarżącego z dnia 29 września 2008 r., w dniu 29 grudnia 2008 r. doręczono skarżącemu kolejny raz wezwanie o złożenie ewentualnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie 7 dni na urzędowym formularzu pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżący w piśmie z dnia 30 grudnia 2008 r. oświadczył, że wycofuje swój wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, gdyż sytuacja finansowa i majątkowa w ostatnim okresie nie zmieniła się w stopniu uzasadniającym aktualnie uwzględnienie wniosku. Skarżący dotychczas nie przesłała do Sądu na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie mu prawa pomocy. Na wstępie zauważyć należy, iż skarżący dwukrotnie (w piśmie z dnia 29 września 2008 r. i 20 października 2008 r.) zażądał przyznania mu prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, a następnie te wnioski wycofywał (pismem z dnia 18 listopada 2008 r. i 30 grudnia 2008 r.). Powyższe wnioski formalnie inicjowały postępowanie w przedmiocie przyznanie prawa pomocy, lecz aby takie postępowania skutecznie zostało wszczęte wnioski o przyznanie prawa pomocy musiały być złożone na urzędowym formularzu, według wzoru określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu Sygn. akt III SA/Wr 492/07 dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w formie innej niż przewidziana przepisami nie wywołuje skutków prawnych i stosownie do treści art. 257 u.p.s.a. w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 u.p.s.a. należy pozostawić taki wniosek bez rozpoznania. Wnioskodawca był uprawniony do tego by swoje wnioski wycofać, zaś obowiązkiem Sądu było zainicjowane postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy formalnie zakończyć, co też niniejsze orzeczenie czyni.