III SA/Wr 494/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Maciej Guziński po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2007 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi W. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i określenia kwoty podatku VAT i podatku akcyzowego z tytułu importu samochodu, wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] pełnomocnik skarżącego – adwokat wniósł skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] wydaną z związku z weryfikacją zgłoszenia celnego strony. W uzasadnieniu skargi – powołując się na szczególnie ważny interes – zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na brak wolnych środków finansowych pozwalających na natychmiastowe uiszczenie w całości należności ustalonych w pierwszoinstancyjnej decyzji. Wyjaśniono również, że działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego jest obecnie jedynym źródłem utrzymania jego rodziny. Pełnomocnik skarżącego wskazał także, że przeciwko stronie skarżącej prowadzone są jednocześnie różne postępowania celne. Ustalone w tych postępowaniach należności łącznie wynoszą [...] zł, więc ich łączna realizacja znacznie przekracza możliwości finansowe strony. Wywodzono, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje utratę płynności finansowej przez stronę, a tym samym zagrozi bytowi materialnemu skarżącego i jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 tej samej ustawy, Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji – zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. – jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub Sygn. akt III SA/Wr 494/07 spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia. W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje – w tym kontekście – na uwzględnienie. Okoliczności przedstawione na poparcie wniosku nie wskazują bowiem na spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W zasadzie ograniczono się wyłącznie do wywodu, że zapłata ustalonych w kilku postępowaniach celnych należności, znacznie przekracza możliwości strony. Nie dołączono do wniosku natomiast żadnych dokumentów źródłowych potwierdzających sytuację finansową skarżącego. Nie może też stanowić wystarczającej podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji to, iż wobec skarżącego prowadzonych jest kilka postępowań celnych z tytułu importu samochodów. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej skarżący zajmował się sprzedażą hurtową i detaliczną samochodów osobowych. Niniejsza sprawa dotyczy jednego tylko ze sprowadzonych przez skarżącego pojazdów. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno bowiem uwzględniać wszystkie konkretne okoliczności pozwalające przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04). Sygn. akt III SA/Wr 494/07 Uwzględniając wszystkie naprowadzone okoliczności, należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie jest to tym bardziej uzasadnione, że przedmiotem sporu są świadczenia pieniężne, a więc z istoty swej odwracalne. Dlatego, w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji strona nie poniesie szkody albowiem nastąpi wówczas zwrot należności. W ocenie Sądu, nie bez znaczenie jest przy tym i to, że skarżący, jako osoba trudniąca się zawodowo importem i sprzedażą samochodów, winien był liczyć się z niezbędnymi kosztami takich transakcji i uwzględniać je w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Godzi się na koniec podkreślić, iż – zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. – niniejsze postanowienie sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie, w razie zmiany okoliczności. Wobec tego, w przypadku wykazania przez skarżącego, iż w rozpoznawanej sprawie zachodzą wcześniej wskazane przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd ponownie rozważy przedmiotową kwestię. Z tych względów – na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a – Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.