III SA/Wr 500/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Malinowska - Grakowicz po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2013 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi C. J. S., na czynność Wójta Gminy B. w przedmiocie posługiwania się wyrokiem Sądu rejonowego w S., w sprawie z powództwa K. G. wniosku skarżącego o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Wr 500/12, postanawia: odmówić wykładni postanowienia. Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił – jako niedopuszczalną skargę C. J. S. (zwanym dalej: "skarżącym") na opisane w sentencji postanowienia działanie Wójta Gminy B. Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. skarżący wniósł o dokonanie wykładni orzeczenia, poprzez wyjaśnienie znaczenia stwierdzenia zawartego w uzasadnieniu postanowienia, z którego wynika, że posługiwanie się wyrokiem wydanym w sprawie z zakresu prawa pracy z powództwa p. K. G., nie jest działaniem Wójta skierowanym na zewnątrz i tym samym nie rodzi po stronie skarżącego roszczenia o charakterze materialnorawnym. W uzasadnieniu takiego żądania wskazał, że wyrok wydany z powództwa innej osoby, nie powinien był znaleźć się w aktach sprawy z jego skargi, a Wójt Gminy posługując się takim orzeczeniem naruszył prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o dokonanie wykładni postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a." sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Stosownie zaś do art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Wykładni może podlegać zarówno sentencja, jak i uzasadnienie orzeczenia. Konieczność dokonania wykładni zachodzi wówczas, gdy treść orzeczenia budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. W obu przypadkach potrzeba wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. Wykładnia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących nie tylko treści wyroku (postanowienia), ale także zakresu powagi rzeczy osądzonej, a przede wszystkim skutków, jakie dane rozstrzygnięcie ma wywołać. Dotyczy to w szczególności sytuacji, gdy treść orzeczenia jest niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością, utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia. Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, instytucja ta nie może jednak prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego ani prawnego, ani pozostawać w sprzeczności z jego treścią. W postępowaniu o rozstrzygnięcie wątpliwości nie jest możliwe żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Nie mieści się również w ramach wykładni, o której mowa w komentowanym przepisie, żądanie przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, skoro zostało ono w sposób jasny uzasadnione w jego motywach (por. Komentarz do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz 2011). W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające dokonania wykładni orzeczenia, albowiem zostało ono sformułowane w sposób jednoznaczny, nie budzący żądnych wątpliwości interpretacyjnych. W sposób jasny i czytelny powołano w nim przepisy prawne dotyczące kognicji sądów administracyjnego a także wskazano na przyczyny odrzucenia powołanej na wstępie skargi. Natomiast treść złożonego przez skarżącego wniosku wskazuje na to, że stanowi on w istocie polemikę ze stanowiskiem wyrażonym w postanowieniu, co ewidentnie wykracza poza ramy dokonywania wykładni orzeczenia, w rozumieniu przytoczonego wcześniej art. 158 p.p.s.a. Jak słusznie bowiem zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 23 września 2011 r. (II FSK 1224/10, LEX Nr 948926): "Przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania; za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie się przez stronę dokonania wykładni wyroku stanowiące w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu". Jeżeli zaś strona skarżąca nie zgadza się z rozważaniami Sądu, bądź kwestionuje prawidłowość formalną uzasadnienia orzeczenia, winna skorzystać z przysługujących jej środków odwoławczych od orzeczeń kończących postępowanie w sprawie. Z tych względów – na podstawie art. 158 w związku z art. 166 p.p.s.a - orzeczono, jak w sentencji niniejszego postanowienia.