III SA/Wr 500/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 1 września 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi E. W., A.B., na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., z dnia [...] r. Nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, wniosku skarżącej A. B. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. odrzucił skargę skargi E. W., A. B., na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry z powodu nieuiszczenia wpisu i nieuzupełnienia braku formalnego w postaci przedłożenia pełnomocnictwa dla adw. K. A. Pismem z dnia [...] r. skarżąca A.B. wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że skargę do Sądu wniosła – w jej imieniu – adw. K. A., która to została wezwana przez Sąd do uiszczenia brakującego wpisu i przedłożenia oryginału pełnomocnictwa. Po otrzymaniu wezwania adw. K. A. przesłała do skarżącej - dwukrotnie w dniach [...] - [...] r. - maila z informacją o konieczności wpłaty wskazanej w wezwaniu kwoty. Informacja została przesłana na adres mailowy męża skarżącej, za pośrednictwem którego dotychczas skarżąca kontaktowała się z pełnomocnikiem. Informacja nie została natomiast przekazana telefonicznie. Niestety – jak dalej podniosła skarżąca – jej mąż był wówczas na wyjeździe służbowym za granicą, a ona nie miała dostępu do jego skrzynki pocztowej, dlatego też wiadomość wysłana przez panią pełnomocnik została przez nią odczytana dopiero [...] r. to znaczy niezwłocznie po telefonie od jej byłej wspólniczki E. W. (z którą pozostaje skonfliktowana i przez to nie utrzymuje kontaktów prywatnych). W dniu [...]r. skarżąca – jak podała – pozyskała także informację od adw. K. A., że nieuiszczenie opłaty i niedosłanie oryginału pełnomocnictwa, spowodowało odrzucenie skargi. Skarżąca podniosła nadto że zakończyła współpracę z adw. K. A. i obecnie nie korzysta z reprezentacji prawnej. Do wniosku skarżąca załączyła min. wydruk korespondencji mailowej z adw. K. A. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a). Brak winy w uchybieniu terminu winien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Od strony postępowania można bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. Dopuszczenie się przez stronę choćby lekkiego niedbalstwa daje podstawę do przyjęcia jej zawinienia w uchybieniu terminu i odmowy przywrócenia terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05, Lex nr 192260). W ocenie Sądu, skarżąca - wbrew treści art. 87 § 2 p.p.s.a. - nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków (fiskalnego i formalnego) skargi, to jest aby po jej stronie wystąpiła przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie powyższego terminu. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnikowi reprezentującemu skarżącą skutecznie doręczono wezwania do uzupełnia złożonej skargi poprzez uiszczenie wpisu i złożenie pełnomocnictwa odpowiednio w dnach [...] r. i [...] r. Tym samym termin do uzupełnienia braków upływał odpowiednio w dniach [...] r. (poniedziałek) oraz [...] r (piątek). Pełnomocnik ten poinformował natomiast skarżącą – jedynie droga mailową, bez upewnienia się czy informacja rzeczywiście do skarżącej dotarła - o konieczności uzupełniania wskazanych braków skargi w dniach [...] i [...] r. i [...] r., a zatem jeszcze przed upływem terminu do ich uzupełnienia. Skarżąca jednakże braków tych nie uzupełniła tłumacząc, że informacje zostały wysłane przez pełnomocnika drogą mailową na skrzynkę pocztową jej męża, który przebywał wówczas za granicą i nie poinformował jej o tej okoliczności. To z kolei spowodowało, że skarżąca odczytała wiadomości dopiero po powrocie męża z wyjazdu tj. w dniu [...] r. W ocenie Sądu okoliczności podnoszone przez skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu nie mogą stanowić podstawy do jego uwzględnienia, ponieważ nie sposób uznać przekazania informacji przez pełnomocnika o treści wezwania Sądu w formie mailowej na skrzynkę pocztową męża, który przebywał wówczas za granicą, za przeszkodę do uzupełniania braków skargi. W pierwszej kolejności podnieść należy, że skarżąca decydując się na udzielenie pełnomocnictwa do reprezentowania jej przez tutejszym Sądem przez adw. K. A. z pewnością ustalała z pełnomocnikiem formę i sposób kontaktu w sprawach zawiązanych z wniesieniem skargi do Sądu – w tym przypadku dopuszczając najwyraźniej drogę mailową, podając maila do męża. Skoro tak, to skarżąca winna – konsekwentnie – zlecić mężowi przeglądanie skrzynki pocztowej i informowanie jej o wszystkich wiadomościach przychodzących do niej od pełnomocnika. I pobyt męża za granicą nie ma tutaj żadnego znaczenia, gdyż nie eliminuje on możliwości odczytu przez niego wiadomości przesłanych mu drogą mailową. Ponadto skarżąca powołując się na tę okoliczność, nie przedłożyła żadnych dowodów świadczących o tym, że mąż rzeczywiście w okresie od [...],[...] do [...] r. przebywał za granicą. Zresztą skarżąca mogła wskazać pełnomocnikowi inny – alternatywny – sposób kontaktu z nią, skoro przewidywała lub mogła przewidzieć wyjazd męża za granicę. Brak dołożenia w tym zakresie należytej staranności nie może być zatem przesłanką usprawiedliwiającą brak winy skarżącej w uzupełnieniu braków skargi. Pełnomocnik natomiast winien upewnić się, że korespondencja, którą do skarżącej wysyła drogą mailową na adres jej męża rzeczywiście skutecznie do niej dochodzi. Należy bowiem mieć na uwadze, że przy ocenie działań pełnomocnika zawodowego, jakim jest profesjonalny pełnomocnik, przyjmuje się szczególny miernik staranności, wymagający od niego zachowania szczególnej staranności przy reprezentowaniu mocodawcy w postępowaniu sądowym. W szczególności dotyczy to tych czynności, które wywołują istotne skutki procesowe. Do takich czynności niewątpliwie należy natomiast zaliczyć uzupełnienie braków skargi, których nieuzupełnienie w terminie powoduje odrzucenie skargi (zamknięcie stronie drogi sądowej). Ponadto pochylając się nad okolicznościami niniejszej sprawy trzeba podkreślić, iż pełnomocnik skarżącej nie tylko nie dochował należytej staranności, ale wykazał się daleko idącą niefrasobliwością nie sprawdzając (chociażby telefonicznie), czy korespondencja mailowa, którą kierował do skarżącej na maila jej męża (wprawdzie w terminie umożliwiającym uzupełnienie braków skargi) rzeczywiście do niej dochodzi. Tymczasem na gruncie p.p.s.a. wskazuje się, że zgodnie z art. 95 § 2 k.c. wszelkie czynności prawne dokonywane przez pełnomocnika strony w granicach udzielonego mu umocowania pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego, a tym samym działania te należy traktować tak, jakby były podejmowane przez samego mocodawcę. Wobec czego zaniedbania osób (pełnomocników), którymi posłużyła się strona, w pełni ją obciążają. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznając, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.