III SA/Wr 501/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kat. A i B wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 19 sierpnia 2007 r. A. R. wniósł skargę na opisaną w osnowie postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., wnosząc o jej uchylenie. Następnie, w dniu 3 października 2007 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, twierdząc, że w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu toczy się sprawa o sygn. akt III SA/Wr 501/07 z jego skargi na decyzję w sprawie skierowania na badania lekarskie w celu ustalenia zdolności do kierowania pojazdami. Zdaniem skarżącego, uzasadnione jest wstrzymanie wykonania obecnie skarżonej decyzji, do czasu prawomocnego rozpoznania skargi w sprawie III SA/Wr 501/07, bowiem rozstrzygnięcie obecnej sprawy zależne jest od oceny zasadności skierowania skarżącego na badania lekarskie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwane dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 powołanej ustawy jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W nawiązaniu do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy zaznaczyć, iż został on sformułowany w sposób lakoniczny, a w jego uzasadnieniu w ogóle nie odniesiono się do wyżej wskazanych przesłanek. Wnioskodawca w żaden sposób nie wskazał, aby na skutek wykonania skarżonej decyzji zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem, jak wyjaśniono powyżej, przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, kognicja Sądu zawężona jest do badania, czy spełnione zostały przesłanki wymienione w art. 61 § 1 3 p.p.s.a. Skarżący nie określił natomiast żadnych negatywnych skutków ewentualnego wykonania decyzji organu odwoławczego. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest nawet wystarczający wywód strony. Uzasadnienie takie powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. post. NSA z 30 listopada 2004 r. GZ 120/04, post. NSA z dnia 18 maja 2004 r. FZ 65/04). Godzi się przy tym podkreślić, że uzasadnienie takiego wniosku nie może się opierać wyłącznie na przekonaniu strony co do słuszności jej zarzutów podnoszonych w skardze lub na samym fakcie złożenia skargi do Sądu na kwestionowaną decyzję organu administracji publicznej. Okoliczność zatem, że skarżący zarzuca zasadność skierowania na badania nie jest wystarczająca dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy bowiem zauważyć, iż przesłanki merytoryczne co do oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie są tożsame z przesłankami badania przez Sąd legalności zaskarżonej decyzji w toku rozpoznawania wniesionej skargi. Abstrahując zresztą od powyższych okoliczności, wskazać wypada, że wyrokiem (nieprawomocnym) w sprawie o sygnaturze III SA/Wr 182/07 z dnia 21 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę strony na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. o skierowaniu na badania lekarskie. W związku z powyższym, na mocy art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.