III SA/Wr 508/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu W składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk po rozpoznaniu w dniu 6 września 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. datowanej na dzień 5 lipca 2004 r. o niesprecyzowanym przedmiocie zaskarżenia postanawia: odrzucić skargę. W dniu 9 lipca 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęło noszące znamiona skargi pismo B. B., którego treść sugerowała niezadowolenie z postępowania Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Z., który - zdaniem zainteresowanego - lekceważy sąd pracy. Pismem z dnia 20 lipca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wezwał B. B. do uzupełnienia braków formalnych złożonej skargi - w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia - w szczególności przez oświadczenie, jakiego aktu lub czynności dotyczy skarga i - ewentualnie - o przesłanie kopii skarżonego aktu. W odpowiedzi na wezwanie, datowanej na dzień 27 lipca 2004 r., strona nie skonkretyzowała kwestionowanego aktu lub czynności, ograniczając się do niezrozumiałego wyjaśnienia, że chodzi jej o to, aby Sąd Administracyjny uznał: "I kategorię, gdyż to uznał Sąd Pracy" i "całkowitą niezdolność do pracy" wynikającą z załączonego do skargi orzeczenia lekarskiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych został określony w art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), przywoływanej w dalszych wywodach - skrótowo - jako p.s.a. Zgodnie zaś z art. 57 § 1 p.s.a., skarga powinna czynić wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (wymagania te zostały wskazane w art. 46 p.s.a.), a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Ponieważ B. B. nie sprecyzował zwłaszcza przedmiotu zaskarżenia, wymienionego w pkt 1 wyliczenia zawartego w cytowanym art. 57 § 1 p.s.a., został on wezwany do usunięcia braku skargi w tym zakresie, z pouczeniem o normatywnych konsekwencjach niezastosowania się do tego wezwania. Strona nie skonkretyzowała jednak aktu ani czynności, której dotyczy skarga. Nie przesłała też do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego kopii skarżonego aktu. Za wykonanie obowiązku nałożonego w tym zakresie nie można w każdym razie uznać dołączonego do pierwotnego wystąpienia B. B. wypisu z treści orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 22 czerwca 2000 r. (Nr akt [...]), którego to orzeczenia strona przecież nie kwestionuje. Wręcz przeciwnie, żąda jego "uznania". Skoro B. B. nie usunął braków formalnych, mimo wezwania i prawidłowego pouczenia o skutkach ich nieusunięcia, skargę strony należało odrzucić, uwzględniając dyspozycję art. 58 § 1 pkt 3 p.s.a. Marginalnie należy wspomnieć, że brak skonkretyzowania przez zainteresowanego przedmiotu zaskarżenia uniemożliwia także Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu przesądzenie kwestii swojej właściwości w sprawie. Było to tym bardziej potrzebne, jeśli zważyć, że pewne elementy skargi i pisma uzupełniającego z dnia 27 lipca br. wskazywałyby, iż sprawa mieści się w zakresie kompetencji sądu pracy i ubezpieczeń społecznych, a nie sądu administracyjnego. Zważywszy powyższe, orzeczono jak w osnowie.