III SA/Wr 511/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. L. (dalej jako: skarżący) składając skargę na decyzję z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tego aktu. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje realne niebezpieczeństwo wyrządzenia jego osobie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wskazał, że decyzja ta jest w całości nieprawidłowa, gdyż art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 471 ze zm., dalej jako u.g.h.), podobnie jak art. 14 ust. 1 u.g.h., stanowią "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U.Ue.L.98.204.37 ze zm.). Ponadto, sytuacja skarżącego jest niestabilna i nawet stosunkowo "nieznaczna" kara finansowa może prowadzić do zachwiania jego kondycji w stopniu utrudniającym lub uniemożliwiającym dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. Jak argumentował dalej, przy ocenie skutków wykonania zaskarżonej decyzji należy uwzględnić łączne, prognozowane skutki wszystkich nałożonych kar finansowych na osobę skarżącego w analogicznych postępowań. Na koniec skarżący zauważył, że rozważenie zasadności przyznania przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej, przewidzianej w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) - poprzez wstrzymanie wykonania decyzji - wymaga uwzględnienia przyszłych skutków ewentualnego wykonania zaskarżonego aktu, a nie sytuacji obecnej skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego przepisu, sąd może wstrzymać wykonanie takiej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do jej stanu pierwotnego. W szczególności trudnym do odwrócenia skutkiem będzie utrata rzeczy, która ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiona, bądź konieczność ogłoszenia upadłości przedsiębiorstwa połączonej z likwidacją jego majątku. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Na marginesie należy wskazać, że zakładana przez skarżącego wadliwość zaskarżonej decyzji nie stanowi przesłanki wstrzymania jej wykonania w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. Przechodząc do oceny wniosku skarżącego, stwierdzić należy, że W niniejszej nie on wykazał, aby groziła jego osobie znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki - na przykład w postaci konieczności ogłoszenia upadłości. Nie przedstawił bowiem żadnego materiału źródłowego, który mógłby zobrazować jego aktualną sytuację faktyczną i prawną. Natomiast uzasadnienie wniosku jest ogólnikowe, nie wyjaśnia istoty potencjalnych zagrożeń i jest pełne niepodlegających weryfikacji tez. W tym stanie rzeczy nie było możliwe dokonanie analizy, czy w obecnej sytuacji skarżącego spełnione zostają przesłanki udzielenia jego osobie ochrony tymczasowej, wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dlatego na podstawie przywołanego przepisu należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.