III SA/Wr 511/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Guziński, Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Protokolant: sekretarz sądowy Renata Pawlak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi J.W. (dalej: strona, skarżąca) jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego (DOR, Dyrektor OR, organ II instancji) Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) we W. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego (dalej: KBP, Kierownik BP, organ I instancji) ARiMR w W. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017. Z akt sprawy wynika, że strona w dniu [...] maja 2017 r. złożyła wniosek o przyznanie płatności na rok 2017. Zadeklarowała działki rolne, zgłoszone do jednolitej płatności obszarowej (dalej: JPO), płatności za zazielenienie i płatności dodatkowej o łącznej powierzchni "y" ha. Zawnioskowała także o płatności dla młodych rolników. Do wniosku dołączyła załączniki graficzne oraz oświadczenie o powierzchni obszarów proekologicznych. Ww. decyzją z dnia [...] maja 2018 r. Kierownik BP: - odmówił przyznania: 1) JPO i nałożył sankcję w wysokości [...] zł; 2) płatności redystrybucyjnej i nałożył sankcję w wysokości [...] zł; 3) płatności dla młodych rolników i nałożył sankcję w wysokości [...] zł; - przyznał: płatność za zazielenienie w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji KBP wskazał, że w związku z przeprowadzoną kontrolą administracyjną ustalono, że powierzchnia maksymalnego kwalifikowanego obszaru (MKO) dla zadeklarowanej działki (dz. [...]) wynosi "X"ha i jest o "Z"ha mniejsza od powierzchni deklarowanej ([...] ha). Powierzchnia została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U.UE.L.2013.347.549, dalej: rozporządzenie 1306/2013). Odnośnie odmowy przyznania płatności JNO organ I instancji powołał art. 19a ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014, str. 48), (dalej: rozporządzenie nr 640/2014) i stwierdził, że w sprawie zmniejszenie płatności wyliczone, jako 1,5 krotność stwierdzonej różnicy przekracza powierzchnię stwierdzoną do płatności, w związku z czym płatność (JNO) została odmówiona i naliczona została kara administracyjna. Odnośnie przyznania płatności za zazielenienie do obszaru zatwierdzonego ("X"ha) organ powołał art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1312 ze zm., dalej: ustawa o płatnościach, u.p.r.s.w.b.) oraz art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014. Odnośnie odmowy przyznania płatności dodatkowej organ powołał art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach, art. 18 ust. 3 i 19a ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014. Odnośnie odmowy przyznania płatności dla młodych rolników organ powołał art. 7, art. 8, art. 13 ustawy o płatnościach oraz art. 18 ust. 3 i 19a ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014. W odwołaniu od decyzji strona zarzuciła wadliwe ustalenie powierzchni działki nr "A"na "X"ha. Wskazała, że działka była w 2017 r. utrzymywana w dobrej kulturze rolnej na całej powierzchni "y" ha. Wyjaśniła strona, że przed 2017 r. działka była porośnięta drzewami, ale w roku 2017 przywrócona została do użytkowania rolniczego, a zabiegi agrotechniczne zostały przeprowadzone przed złożeniem wniosku o płatność na rok 2017. Zdaniem strony zdjęcia znajdujące się w zasobie ARiMR są nieaktualne i nie przedstawiają rzeczywistej powierzchni utrzymanej w dobrej kulturze rolnej oraz, że zostały zrobione przed przywróceniem deklarowanej powierzchni do użytkowania. Strona wniosła o przywrócenie płatności i anulowanie sankcji. Dyrektor OR ARiMR w wyniku rozpatrzenia odwołania utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji omówił przepisy ustawy o płatnościach, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr "y"7/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U.UE L z dnia 20 grudnia 2013 r. (dalej: rozporządzenie 1307/2013). Dokonując ponownej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, Dyrektor OR stwierdził, że rozstrzygnięcie Kierownika BP nie narusza prawa. Uznał, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i trafnie zastosował obowiązujące przepisy prawa. Argumentował Dyrektor OR, że ustalenia w zakresie kwalifikowalności powierzchni działki nr "A"dokonane zostały zgodnie z zasadami i na warunkach wynikających z przepisów. Wskazał, powołując się na art. 67 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1306/2013 oraz art. 70 ust. 1 ww. rozporządzenia, że ARiMR prowadzi zintegrowany system administrowania/zarządzania i kontroli (ZSZiK). W sprawie ustalenia powierzchni kwalifikowanych dokonano w oparciu o System Identyfikacji Działek Rolnych (ang. LPIS), który stanowi centralną bazę danych zasilaną z kilku źródeł. Ponadto, co zauważył Dyrektor OR, organ każdorazowo dokonuje weryfikacji powierzchni kwalifikującej się do przyznania płatności. Zdaniem Dyrektora OR w sprawie, wbrew twierdzeniom strony działka "A"nie była w 2017 r. utrzymywana na całej wnioskowanej powierzchni ("y" ha) w dobrej kulturze rolnej. Zebrana dokumentacja, w tym ortofotomapy z dnia [...] maja 2017 r. i [...] sierpnia 2017 r., a takżez sama treść odwołania, gdzie strona powołała się na zabiegi agrotechniczne w 2017 r., wskazują, że na działce były obszary nieużytkowane rolniczo. Dokonał Dyrektor OR powtórnej analizy ortoftomapy poprzez jej wizualizację i pomiar, zdjęć ortofotomap z portalu Google Earth oraz Planet Explorer i stwierdził, że na działce jest obszar nieużytkowany rolniczo - obszar zadrzewiony (północno wschodnia, środkowa oraz południowa część działki). Dodatkowo wskazał Dyrektor OR, że z metryki działki referencyjnej nr "A"wynika, że powierzchnia MKO była ostatnio weryfikowana w dniu [...] lipca 2018 r., na podstawie zgłoszonej rozbieżności i nie ma podstaw do zmiany ustalonej wartości MKO dla spornej działki. W skardze do Sądu na decyzję Dyrektora OR, strona wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, skutkujące wydaniem wadliwej decyzji, tj.: 1) art. 7, 11, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w wyniku braku wszechstronnego rozpatrzenia sprawy i błędnej oceny gromadzonego materiału dowodowego, które ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem w aktach administracyjnych brak jest dowodów na to, że na działce rolnej nr "A"w roku 2017 zalegały drzewa i przez cały ten okres teren był w trakcie oczyszczania oraz, że powierzchnia kwalifikująca się do płatności to jedynie "X"ha, gdy tymczasem MKO dla tej działki w 2017 r. zgodnie z oficjalnymi danymi dostarczonymi skarżącej przez ARiMR, wynosił "y",757 ha, a w związku z czym zdjęcia zawarte w systemie informatycznym ARiMR, prezentujące mniejszy kwalifikujący się obszar są nieaktualne i nie przedstawiają rzeczywistej powierzchni utrzymanej w dobrej kulturze rolnej działki; 2) art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz pogłębiania kultury prawnej. W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła, że decyzja została wydana na szczątkowym materiale dowodowym, a z treści decyzji nie wiadomo, że powodem zastosowania sankcji było wykrycie drzew na działce, czy też nowe ustalenie MKO dla działki. Strona zarzuciła brak w aktach zdjęć, na które powołuje się organ w decyzji. Wskazała strona, że nie miała możliwości odnieść się do twierdzeń organu merytorycznie. Zdaniem strony zasadne byłoby w sprawie przeprowadzenie kontroli na miejscu. Ponadto strona powołała się na informacje od ARiMR z czasu składania wniosku, kiedy powierzchnia działki wynosiła "y", ha. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018, poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję - w sprawie przyznania skarżącej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017 - na mocy ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - według wskazanych powyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że w sprawie nie doszło do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i mogących mieć wpływ na ten wynik przepisów prawa procesowego. Spór między stronami dotyczy ustaleń w zakresie kwalifikowalności powierzchni działki rolnej nr "A". Strona zadeklarowała do płatności na ww. działce powierzchnię "y" ha, natomiast organ w wyniku przeprowadzonej kontroli administracyjnej stwierdził, że powierzchnia ta wynosi "X"ha. W zaistniałym sporze Sąd przyznał rację organowi. Jak wskazano w zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa, jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz 2) łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ww. ustawy, jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej: 1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, "kwalifikującymi się hektarami"; 2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu [...] maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznani tych płatności; 3) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha; 4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit, a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz, ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Z powyższego wynika, że przedmiotowe płatności są przyznawane nie do całej powierzchni ewidencyjnej działki, ale do powierzchni działki rolnej położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, i do powierzchni nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Stosownie do art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013 kwalifikujący się hektar" oznacza: a) wszelkie użytki rolne gospodarstwa rolnego, w tym obszary, które w dniu [...] czerwca 2003 r. nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej w państwach członkowskich przystępujących do Unii w dniu 1 maja 2004 r., które w momencie przystąpienia zdecydowały się na stosowanie systemu jednolitej płatności obszarowej, wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej lub - w przypadku gdy obszar wykorzystuje się także do prowadzenia działalności pozarolniczej - wykorzystywane w przeważającym zakresie do prowadzenia działalności rolniczej; lub b) każdy obszar, który zapewnił rolnikowi prawo do płatności w 2008 r. w ramach systemu płatności jednolitych lub systemu jednolitej płatności obszarowej określonych, odpowiednio, w tytule III oraz IVa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 i który: nie jest już zgodny z definicją "kwalifikującego się hektara" na mocy lit. a) w wyniku wdrożenia dyrektywy 92/43/EWG, dyrektywy 2000/60/WE oraz dyrektywy 2009/147/WE; w okresie, w którym mają zastosowanie odnośne zobowiązania danego rolnika, jest zalesiony zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 lub art. 43 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 lub art. 22 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 lub w ramach systemu krajowego, którego warunki są zgodne z art. 43 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 lub art. 22 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013; lub w okresie, w którym mają zastosowanie odnośne zobowiązania danego rolnika, jest obszar odłogowanym zgodnie z art. 22, 23 i 24 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, art. 39 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 lub art. 28 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013. Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. c tego rozporządzenia "działalność rolnicza" oznacza: - produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, w tym zbiory, dojenie, hodowlę zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich; - utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję, lub; -prowadzenie działań minimalnych, określanych przez państwa członkowskie, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy; Wskazać ponadto należy, że zgodnie art. 32 ust. 4 rozporządzenia nr 1307/2013 obszary uznaje się za kwalifikujące się hektary jeśli są one zgodne z definicją kwalifikującego się hektara przez cały rok kalendarzowy, z wyjątkiem przypadku działania siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych. Z powyższych rozważań wynika, że pojęcie kwalifikującego hektara obejmie grunty rolne wykorzystywane dla działalności rolniczej przez cały rok kalendarzowy. Zasadnie wskazał również organ w decyzji, że na potrzeby płatności do każdej działki referencyjnej określa się maksymalny kwalifikowany obszar (MKO). Sąd zauważa także, co słusznie akcentował organ w decyzji i w odpowiedzi na skargę, że dane przedstawione przez rolnika we wniosku o przyznanie płatności podlegają weryfikacji, w celu ustalenie obszaru użytkowanego rolniczo oraz sposobu jego zagospodarowania, jako spełniającego wymogi unijne i krajowe do zakwalifikowania powierzchni do uzyskania określonej płatności. Obowiązek ustalenia zgodności deklaracji rolnika ze stanem faktycznym na gruncie, w ramach zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli wynika m.in. z art. 58 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013. Z treści art. 24 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014, str. 69), (dalej: rozporządzenie nr 809/2014) wynika, że kontrole administracyjne są przeprowadzane w sposób zapewniający skuteczną weryfikację poprawności i kompletności informacji podanych we wniosku o przyznanie pomocy, wniosku o wsparcie, wniosku o płatność lub innej deklaracji, zgodności ze wszystkimi kryteriami kwalifikowalności, zobowiązaniami i innymi obowiązkami w odniesieniu do przedmiotowego systemu pomocy lub środka wsparcia, warunków, na których przyznaje się pomoc lub wsparcie lub zwolnień z obowiązków oraz przestrzegania wymogów i norm odnoszących się do zasady wzajemnej zgodności. W myśl art. 28 ww. rozporządzenia, kontrole administracyjne, o których mowa w art. 74 rozporządzenia nr 1306/2013, łącznie z kontrolami krzyżowymi, pozwalają na wykrycie niezgodności, a w szczególności na ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych. Mając na uwadze powyższe regulacje oraz wskazania z art. 67 i 68 rozporządzenia nr 1306/2013 Agencja prowadzi kontrole w oparciu o system zintegrowany w którego skład wchodzą m.in. takie elementy jak skomputeryzowana baza danych, system identyfikacji działek rolnych oraz zintegrowany system kontroli. Weryfikacja powierzchni uprawnionych do płatności zgłoszonych we wniosku, powinna nastąpić przy użyciu wszelkich metod zmierzających do poprawnej analizy danych w ramach tzw. kontroli administracyjnej, której celem jest stwierdzenie powierzchni uprawnionej do płatności i porównanie jej z deklaracją rolnika. W sprawie strona kwestionuje prawidłowość postępowania administracyjnego i stwierdzenie przez organ, że doszło do zawyżenia zadeklarowanej powierzchni kwalifikującej się do przyznania płatności, podnosząc w szczególności, że materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania administracyjnego jest szczątkowy i nie przedstawia rzeczywistej powierzchni działki utrzymanej w dobrej kulturze rolnej. Sąd nie podziela argumentów strony. W sprawie, wbrew zarzutom skargi, organy wykazały, że w 2017 r. nie była prowadzona działalność rolnicza na całej deklarowanej powierzchni działki. Zasadnie organy stwierdziły, że część działki podlega wykluczeniu z działalności rolniczej (zadrzewienie). Ustalenia poczyniono m.in. w oparciu o dane pozyskane z użyciem posiadanego systemu, z ortofotomapy - zdjęć z dnia [...] maja 2017 r. i [...] sierpnia 2017 r., na których widać, że deklarowana działka nie jest użytkowana rolniczo na całej powierzchni; widoczne są obszary zadrzewione. Słusznie również organ wskazał, że fakt nieużytkowania rolniczego działki w 2017 r. w deklarowanym obszarze potwierdziła sama stron, która w odwołaniu podała, że w latach poprzednich działka nie był użytkowana rolniczo, część działki była porośnięta drzewami, ale w 2017 r. podjęte zostały zabiegi agrotechniczne służące utrzymaniu działki w dobrej kulturze rolnej. Jak już Sąd wskazywał, obszary uznaje się za kwalifikujące się hektary jeśli są one zgodne z definicją kwalifikującego się hektara przez cały rok kalendarzowy. Potwierdzeniem stanowiska organów dotyczącego odmiennego niż zadeklarowany przez stronę obszaru użytkowania rolniczego jest również powoływana przez Dyrektora OR informacja, że z metryki działki referencyjnej nr "A"wynika, że powierzchnia MKO była ostatnio weryfikowana w dniu [...] lipca 2018 r., na podstawie zgłoszonej rozbieżności i nie ma podstaw do zmiany ustalonej wartości MKO dla spornej działki. W decyzji organ omówił zasady, na jakich wylicza się maksymalny obszar kwalifikujący (MKO) w ramach działki ewidencyjnej, jak również na sposób wykonania ortofotomap cyfrowych, dzięki któremu ustalona na tej podstawie powierzchnia użytkowana rolniczo w ramach działki ewidencyjnej odzwierciedla stan faktyczny. Ortofotomapy czyli zdjęcia cyfrowe powierzchni ziemi wykonywane z samolotu lub satelity, są opracowaniem geodezyjnym, wykonywanym zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Zostały wprost wymienione w art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013, jako podstawa, na której dokonuje się identyfikacji działek rolnych na potrzeby kontroli wniosków. Stanowią tym samym podstawowy dokument do wykonywania pomiarów i kompleksowej oceny powierzchni kwalifikowanej w ramach działki. Należy również zauważyć, że analizy dokonują pracownicy organu posiadający do tego odpowiednie kwalifikacje i uprawnienia. System informatyczny, który wykorzystuje organ, pozwala na jednoznaczną identyfikację położenia działki rolnej w przestrzeni, kontrolę zadeklarowanej powierzchni pod względem kwalifikowalności, to jest zweryfikowania położenia spornej działki wyrysowanych na załącznikach graficznych wniosków z wartością MKO ustaloną w systemie. System stanowi dla organów Agencji centralną i uniwersalną bazę danych do wyliczenia powierzchni dla różnych programów pomocowych. Zwraca Sąd uwagę, że strona w skardze nie przedstawia konkretnych zarzutów, ani też nie wskazuje innych dowodów, które miałyby przeczyć ustaleniom organów. Takiego dowodu nie może stanowić powoływanie się przez stronę na informację uzyskaną na moment składania wniosku o przyznanie płatności od Kierownika BP ARiMR w W., z której wynika, że powierzchnia MKO przedmiotowej działki wynosi "y", ha. Podkreślić trzeba, że to nie organ udzielający płatności, ale producent rolny jest obowiązany do weryfikacji przed złożeniem wniosku powierzchni użytkowanej rolniczo, przez jej dostosowanie do stanu faktycznego na dany rok. Karta informacyjna nie zwalnia producenta z odpowiedzialności za zgodność danych zawartych we wniosku ze stanem faktycznym. W zakresie wskazywanych przez stronę uchybień procesowych związanych z brakiem wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w tym brakiem dostępu strony do dowodów – zdjęć, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie, to zasadnie wyjaśnił organ, że zgodnie z ustawą o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego reguły procedowania, co do wniosków o płatności zawierają odrębności, tzn. odbiegają od zasad prowadzenia postępowania przewidzianych w k.p.a. (art. 3 ustawy o płatnościach). Wskazywane odrębności mają istotne znaczenie dla oceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania. W postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy o płatnościach ustawodawca nie przewidział bowiem obowiązywania zasady prawdy obiektywnej, określonej w art. 7 k.p.a. ustalając, że organy prowadzące postępowanie zobowiązane są jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Nie został natomiast nałożony na organy obowiązek wszechstronnego gromadzenia materiału dowodowego, czego potwierdzeniem i wyrazem jest przyjęcie przez ustawodawcę zasady, że ciężar dowodu spoczywa na osobie, która z tego faktu będzie wywodzić skutki prawne (art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach). Konsekwencją tego jest przeniesienie na wnioskodawcę inicjatywy dowodowej w zakresie wykazania spełnienia warunków przyznania wnioskowanej pomocy oraz brak po stronie organu obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na tę okoliczność i działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ograniczone zostały również zasady czynnego udziału stron postępowaniu i udzielania informacji, przez ustalenie, że organ zobowiązany jest ich przestrzegać tylko na żądanie strony (art. 3 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy o płatnościach). Z akt wynika, że stronie nie uniemożliwiono występowania ze stosownymi żądaniami, jak również nie była pozbawiona możliwości składania dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Wbrew zarzutom skargi w treści decyzji wyjaśnione zostały także przepisy na podstawie których podjęte zostało rozstrzygnięcie, jak również organ wskazał jakie ustalenia w ramach kontroli administracyjnej wniosku strony poczynił, co do kwalifikowalności powierzchni działki ewidencyjnej nr "A"i na jakiej podstawie. Jeżeli zatem podjęte przez organ czynności mające na celu ustalenie stanu działki w 2017 r. strona uważała za niewystarczające, to na stronie spoczywał obowiązek podjęcia inicjatywy dowodowej. W toku postępowania administracyjnego skarżąca z taką inicjatywą dowodową nie występowała. W ocenie Sądu stwierdzona przez organ nieprawidłowość i niezgodność co do deklarowanej do dopłat powierzchni działki z ustaleniami organu – uzasadniała podjęte rozstrzygnięcie. A wielkość rozbieżności pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną, uzasadniała odmowę przyznania płatności i nałożenie sankcji, co organ z powołaniem się na właściwe przepisy omówił w treści decyzji. W sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów procesowych wskazywanych w skardze. Sąd wobec nie stwierdzenia naruszenia prawa w zaskarżonej decyzji na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę oddalił w całości.