III SA/Wr 513/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Asesor WSA Magdalena Jankowska-Szostak Protokolant Renata Sawińska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi J G na decyzję S K O w L z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia licencji na wykonywanie transportu drogowego [...] oddala skargę. S K O w L decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję P M L z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie odmowy udzielenia licencji na wykonywanie transportu drogowego [...]. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Mianowicie w dniu [...] r. J G wystąpił do P M L z wnioskiem o udzielenie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie transportu drogowego [...]. P M L w dniu [...] r. decyzją Nr [...] odmówił udzielenia wnioskowanej licencji. Organ powołał się na to, że z przedstawionego przez wnioskodawcę załącznika do zapytania o udzielenie informacji z Krajowego Rejestru Karnego wynika, że wnioskodawcy wymierzono karę grzywny na podstawie przepisów Kodeksu karnego skarbowego oraz Kodeksu karnego. Organ I instancji podniósł, że w dniu [...] r. S R w L nie przychylił się do wniosku J G w przedmiocie zatarcia skazania w powyższych sprawach. W związku z powyższym organ I instancji stwierdził, że wnioskodawca nie spełnia wymogu dobrej reputacji, który, zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. 2007, Nr 125, poz. 874 z późn. zm.), stanowi przesłankę uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego [...]. W odwołaniu z dnia [...] r. J G zaskarżył powyższą decyzję w całości i wniósł o ponowne rozpatrzenie jego sprawy. W uzasadnieniu powołał się na swą trudną sytuację rodzinną i materialną. Jako osoba bezrobotna, opiekująca się niezdolną do samodzielnej egzystencji [...], utrzymuje się z zasiłków i dofinansowań. Równocześnie ma możliwość uruchomienia własnej działalności gospodarczej w formie transportu drogowego [...]. Podniósł, że P U P w L udzielił mu pomocy finansowej i dodatkowo przyznał mu, jako osobie niepełnosprawnej, pożyczkę na zakup samochodu. Podkreślił, że wykonywanie pracy pozwoli mu powrócić do życia publicznego, poprawi jego stan psychiczny i godność osobistą oraz stan finansowy. S K O w L, po rozpoznaniu odwołania, w dniu [...] r. wydało decyzję Nr [...], w której utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, podtrzymując argumentację z uzasadnienia decyzji I instancji. J G zaskarżył decyzję S K O w L do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy i o zmianę zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniósł, że od [...] lat jest bezrobotny i jako niepełnosprawny posiada [...] grupę inwalidzką. Jego [...] posiada [...] grupę inwalidzką, jest ubezwłasnowolniona, niezdolna do samodzielnej egzystencji. Pomimo usilnych starań nie może znaleźć pracy. P U P w L poprzez sfinansowanie mu uczestnictwa w odpowiednich kursach umożliwił mu uruchomienie własnej działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego [...]. Skarżący podkreślił, że nie miał świadomości, iż kara grzywny, na którą go skazano, może być przeszkodą w prowadzeniu tej działalności. Jego [...] pobiera [...] zł stałego zasiłku z M O P S w L, który zostanie odebrany, jeżeli dochód na osobę w rodzinie przekroczy [...] zł miesięcznie. [...] otrzymują dofinansowanie do mieszkania w wysokości [...] zł miesięcznie. To dofinansowanie także mogą utracić. Otrzymują także zasiłki celowe w wysokości [...] zł na wyżywienie. P U P w L opłaca mu ubezpieczenie zdrowotne w wysokości [...] zł. Łącznie miasto ponosi koszt utrzymania rodziny skarżącego w wysokości [...] zł i będzie je ponosiło do [...] r., aż do zatarcia skazania na karę grzywny. Prowadząc działalność gospodarczą skarżący zwolniłoby miasto z tego obowiązku. Zacząłby odprowadzać odpowiednie podatki i składki. Jako osobie niepełnosprawnej przyznano mu pożyczkę na zakup [...]. Wykazana w zaświadczeniu karalność nie przeszkodziła w jej uzyskaniu. Z uwagi na swój stan zdrowia nie znajdzie pracy. Może tylko prowadzić własną działalność gospodarczą. Pozwoliłoby mu wrócić do normalnego życia, poprawić stan psychiczny i godność osobistą oraz katastrofalny stan finansowy. W odpowiedzi na skargę organ II instancji stwierdził, że okoliczności faktyczne sprawy oraz obowiązujący stan prawny nie pozwalają na uwzględnienie żądania skarżącego oraz zgodzenia się z przedstawionymi zarzutami. Organ II instancji podtrzymał argumentację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności stwierdził, że materialnoprawną postawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. 2007, Nr 125, poz. 874 ze zm.), według którego licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia on wymagania określone w art. 5 ust. 3 pkt 1 tej ustawy (art. 6 ust. 1 pkt 1) oraz jako osobiście wykonujący przewozy nie był skazany za przestępstwa, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b). Zgodnie z art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy, przedsiębiorca powinien spełniać wymóg dobrej reputacji, który na mocy art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy nie jest spełniony, jeżeli osoba prowadząca działalność gospodarczą została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu. W świetle art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy, przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy nie może być także skazany za przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku. Skarżący, który wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu licencji na wykonywanie transportu drogowego [...], jest osobą dwukrotnie karaną prawomocnymi orzeczeniami S R w L, a mianowicie z dnia [...] r. za czyn z art. [...] ust. [...] Kodeksu karnego skarbowego (sygn. akt [...]) oraz z dnia [...] r. za czyn z art. [...] § [...] Kodeksu karnego (sygn. akt [...]). Za każdy z tych czynów skarżącemu wymierzono kary grzywny, które wykonano odpowiednio w dniu [...] r. i [...] r. Fakty te wynikają z dotyczącej skarżącego informacji z K R K z dnia [...] r. Z powyższych okoliczności wynika, że skarżący w dniu [...] r. został skazany za umyślne przestępstwo karne skarbowe przeciwko obowiązkom podatkowym i rozliczeniowym z tytułu dotacji lub subwencji (rozdział [...] K.k.s.), a w dniu [...] r. za umyślne przestępstwo karne przeciwko wiarygodności dokumentów (rozdział [...] K.k.). Nie spełnił zatem wyrażonej w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym przesłanki spełnienia wymogu dobrej reputacji, a także przesłanki niekaralności w zakresie przestępstw wskazanych w art. 5 ust. 3 pkt 4 tej ustawy. Biorąc to pod uwagę oraz podniesione w skardze zarzuty, organ podkreślił, że przepisy ustawy o transporcie drogowym, jak również przepisy innych aktów prawnych nie przewidują możliwości zwolnienia osoby ubiegającej się o licencję na wykonywanie transportu drogowego [...] od spełnienia przesłanek w zakresie niekaralności za wskazane w art. 5 ust. 3 pkt 1 oraz pkt 4 tej ustawy przestępstwa. Takiej możliwości nie przewidziano również w sytuacji, gdy ubiegający się o licencję pozostaje w trudnej sytuacji zawodowej, materialnej lub rodzinnej. Spełnienie przez skarżącego przesłanki niekaralności w określonym przez ustawę o transporcie drogowym zakresie uzależnione jest zatem od uprzedniego zatarcia jego skazań, które ujawniono w informacji o skarżącym z K R K. Zatarcia skazania w stosunku do skarżącego jednakże nie nastąpiły. W tym stanie rzeczy S K O w L, uwzględniając dokonane ustalenia oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosło o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania. W tym ostatnim przypadku jednak wyłącznie w sytuacji, gdy uchybienie przepisom prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Tym samym sąd administracyjny uwzględniając skargę co do zasady może wyłącznie znieść z obrotu prawnego wadliwe orzeczenie. Nie zastępuje natomiast organu administracji publicznej, nie prowadzi postępowania dowodowego we własnym zakresie i wobec tego nie wydaje orzeczeń o charakterze merytorycznym w sprawie. Mając na względzie przywołane regulacje prawne należało przyjąć, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, Sąd nie dopatrzył się bowiem takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organy orzekające rozpatrywały wniosek skarżącego o udzielenie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie transportu drogowego [...]. Materialnoprawną postawą podejmowanych rozstrzygnięć stanowi art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. 2007, Nr 125, poz. 874 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia on wymagania określone w art. 5 ust. 3 pkt 1 tej ustawy (pkt 1) oraz jako osobiście wykonujący przewozy nie był skazany za przestępstwa, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy (pkt 2 lit. b). Artykuł 5 ust. 3 pkt 1 ustawy stanowi, że przedsiębiorca powinien spełniać wymóg dobrej reputacji, który na mocy art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy nie jest spełniony w sytuacji, gdy osoba prowadząca działalność gospodarczą została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu. Według art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy, przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy nie może być także skazany za przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku. Skarżący był natomiast dwukrotnie ukarany prawomocnymi wyrokami S R w L, z dnia [...] r. za czyn z art. [...] ust. [...] Kodeksu karnego skarbowego, stanowiący umyślne przestępstwo karne skarbowe przeciwko obowiązkom podatkowym i rozliczeniowym z tytułu dotacji lub subwencji. Został także wyrokiem z dnia [...] r. skazany za czyn z art. [...] § [...] Kodeksu karnego, stanowiący umyślne przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów. Za każdy z tych czynów został skazany na karę grzywny. Jest to okoliczność bezsporna, wynikająca z informacji o skarżącym z K R K z dnia [...] r. Biorąc pod uwagę te ustalenia, Sąd stwierdza, że skarżący nie spełnił przesłanki wymogu dobrej reputacji, wyrażonej w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, a także przesłanki niekaralności w zakresie przestępstw wskazanych w art. 5 ust. 3 pkt 4 tej ustawy. Obowiązujące prawo nie przewiduje możliwości zwolnienia skarżącego od wskazanych wymogów. W szczególności trudna sytuacja materialna skarżącego nie mogła wpłynąć na pozytywną dla niego decyzję. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.