III SA/Wr 514/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Maciej Guziński po rozpoznaniu w dniu 24 października 2011 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi "A" w D., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego, wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Pismem z dnia [...] r. strona skarżąca wniosła skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Według umieszczonej na skardze prezentaty Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, do skargi tej nie dołączono żadnych załączników. Zarządzeniem z dnia [...] r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia – w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi – braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (KRS). Z informacji zawartych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika, że przesyłkę doręczono adresatowi w dniu [...] r. Wskazać przy tym należy, ze odbiorca przesyłki, potwierdzając jej odbiór, umieścił obok swojego nazwiska pieczątkę Fundacji. Wyznaczony siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął z końcem dnia [...] r. (poniedziałek). W piśmie nadanym w urzędzie pocztowym w dniu [...] r. strona skarżąca w pierwszej kolejności wskazała, że dołączyła do skargi elektroniczny odpis z KRS, niemniej jednak dodatkowo wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku skargi, składając jednocześnie odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Uzasadniając złożony wniosek strona skarżąca podniosła, że przesyłka zawierająca wezwanie Sądu została co prawda odebrana przez osobę upoważnioną, ale działającą tylko grzecznościowo i nie będącą pracownikiem Fundacji. Przesyłka ta została przekazana prezesowi zarządu Fundacji w dniu [...] r. Podkreślono przy tym, że Fundacja nie zatrudnia etatowych pracowników, a jedyną osobą mogącą podjąć skuteczne działania w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. był prezes zarządu, który w tym czasie przebywał na zaplanowanym urlopie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny. Według art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej, w skrócie, "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie ustawa wymaga, aby uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, strona dokonała składając wniosek. Ocenie Sądu podlega zatem, czy strona postępowania dołożyła wszelkiej możliwej staranności, jakiej należało od niej oczekiwać. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy w sposób przekonujący uprawdopodobniony zostanie brak winy strony, a przy tym zainteresowany wykaże, że niezależna przeszkoda trwała przez cały czas, aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 4162/01). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02). Podkreślić także należy, że ocena czy nastąpiło uprawdopodobnienie, o którym stanowi art. 87 § 2 p.p.s.a., należy do sądu rozpatrującego wniosek. W tym przedmiocie Sąd nie jest związany zawartymi we wniosku twierdzeniami, gdyż istota uprawdopodobnienia sprowadza się do przekonania sądu o przynajmniej prawdopodobieństwie zaistnienia faktów, na które powołuje się strona domagająca się przywrócenia terminu, a przekonanie to powinno opierać się na obiektywnych przesłankach wynikających z zawartych we wniosku twierdzeń. Chociaż uprawdopodobnienie jest wyjątkiem od reguły formalnego przeprowadzenia dowodu, działającym na korzyść strony powołującej się na określony fakt, to jednak nie oznacza to, że może ono opierać się tylko na samych twierdzeniach strony. Odróżnienie aktu uprawdopodobnienia w stosunku do przeprowadzenia dowodu polega m.in. na tym, że uprawdopodobnienie przeprowadza się za pomocą środków nieskrępowanych wymaganiami stawianymi co do formy przez obowiązujące przepisy prawa (por. postanowienie SN z dnia 5 maja 2009 r.. I UO 3/08, LEX nr 509056). W niniejszej sprawie niesporne jest, że strona skarżąca nie zachowała terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Należy zaś wyjaśnić, że czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po terminie jest bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a.). Mając przy tym na uwadze, że skoro w niniejszej sprawie strona skarżąca podała, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu [...] r., to przyjąć należało, że wniosek (o przywrócenie terminu) nadany w urzędzie pocztowym w dniu [...] r. został złożony z zachowaniem siedmiodniowego terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Podkreślić także trzeba, że strona skarżąca podała we wniosku, że dołączyła do skargi odpis z KRS w formie elektronicznej, niemniej jednak w aktach sprawy takiego odpisu nie ma, ponadto z zamieszczonej na skardze prezentaty wynika, że do skargi nie dołączono żadnych załączników. Przechodząc do oceny okoliczności uchybienia terminowi oraz uprawdopodobnienia braku winy w tym uchybieniu, wskazać należy, że ocena ta nie uzasadnia przyjęcia, że niedotrzymanie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi nastąpiło bez winy strony. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi została odebrana – jak wskazała strona skarżąca – przez osobę upoważnioną do odbioru korespondencji w dniu [...] r. Osoba ta potwierdziła odbiór przesyłki swoim podpisem oraz poprzez umieszczenie pieczęci Fundacji. Zauważyć przy tym należy, że prezes zarządu Fundacji wyjeżdżając na urlop i wyznaczając osobę upoważnioną do odbioru korespondencji, której pozostawił pieczątkę Fundacji, powinien liczyć się z ewentualnością kierowania w czasie jego nieobecności na adres Fundacji różnych pism, w tym m.in. pism sądowych wyznaczających terminy na dokonanie określonych czynności. W konsekwencji zatem sam fakt przebywania przez prezesa zarządu w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. na urlopie i przekazania mu wezwania Sądu dopiero w dniu [...] r. nie mógł stanowić okoliczności usprawiedliwiającej brak winy w uchybieniu terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wyjazd na urlop i niezabezpieczenie interesów Fundacji w czasie nieobecności prezesa świadczyć może tylko o niedbalstwie i niedochowaniu należytej staranności w zabezpieczeniu właściwego funkcjonowania Fundacji. Dodatkowo podkreślić należy, że również sam fakt wyjazdu na urlop nie został w żaden sposób uprawdopodobniony poprzez przedłożenie stosownych dokumentów (np. rachunku za hotel). W tej sytuacji Sąd był zmuszony przyjąć, że wnioskodawca nie wykazał, iż bez swojej winy uchybił terminowi do uzupełnienia braku formalnego skargi, w związku z czym postanowiono, jak w sentencji.