III SA/Wr 517/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący:, Sędzia WSA - Jerzy Strzebińczyk, , , po rozpoznaniu w dniu 10 października 2008 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi A. W. i A. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] T. S. wniósł – w imieniu A. W. i A. M. – skargę na wskazaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., w której utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w W. z dnia [...] (Nr [...]), nakładającą na skarżących karę pieniężną w kwocie 8.000 zł (za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji) i w kwocie 3.000 zł (za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazano, że jej przedmiotem jest decyzja Dyrektora Izby Celnej we W., wnosząc zarazem: o uchylenie zaskarżonej decyzji "w zakresie Lp. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym", tzn. w zakresie, w jakim nałożono na skarżących karę pieniężną w kwocie 8.000 zł, ale też "o stwierdzenie nieważności decyzji". Zarządzeniem z dnia [...] wezwano skarżących do usunięcia – w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi – braków formalnych złożonej skargi przez jej podpisanie lub przedstawienie pełnomocnictwa udzielonego T. S., upoważniającego go do występowania w ich imieniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, a także przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia (czy skarżona jest decyzja w całości, a więc co do kwoty 11.000 zł, czy tylko w części dotyczącej kwoty 8.000 zł). Wezwanie to zostało doręczone skarżącym w dniu [...]. Pismem nadanym w urzędzie pocztowym [...], skarżący nadesłali nowy egzemplarz skargi, podpisany przez nich osobiście. Nie uzupełnili jednak drugiego braku formalnego skargi (nie wskazali wartości przedmiotu zaskarżenia). Siedmiodniowy termin do uzupełnienia tego ostatnio wymienionego braku upłynął z końcem dnia [...] (poniedziałek). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a.", jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni. Natomiast stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, gdy w wyznaczonym przez przewodniczącego terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Godzi się w tym miejscu zaznaczyć, że skarga jako pierwsze pismo strony skarżącej w postępowaniu powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 57 § 1 p.p.s.a.). W myśl zaś treści art. 215 § 1 tej samej ustawy, w każdym piśmie wszczynającym postępowanie w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Sąd nie podejmie bowiem żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Natomiast w sprawie, w której przedmiotem sporu jest należność pieniężna, stosownie do art. 231 p.p.s.a., należy uiścić wpis stosunkowy. Wysokość tego wpisu zależy z kolei od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. Obowiązek pisemnego podania wartości przedmiotu zaskarżenia, dotyczy więc spraw, których przedmiotem są należności pieniężne. W konsekwencji zatem niewskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak, którego nieuzupełnienie obliguje Sąd do odrzucenia wniesionej skargi. W związku z faktem, że w rozpoznawanej sprawie, pomimo stosownego wezwania – zawierającego pouczenie o konsekwencjach jego niewykonania – skarżący nie dopełnili powyższego obowiązku w wyznaczonym terminie, a ze złożonej przez nich skargi nie wynikało w sposób nie budzący wątpliwości, czy skarżą decyzję w całości, czy też w części, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji.