III SA/Wr 518/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędzia WSA Marcin Miemiec Protokolant Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 29 listopada 2013 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności oddala skargę. Kierownik Biura Powiatowego w L. decyzją nr [...] z dnia [...] przyznał J. S. (dalej skarżący), na jego wniosek, płatność rolnośrodowiskową na rok 2008, w łącznej wysokości [...] zł. W dniu [...] r. przyznana płatność została przekazana na rachunek bankowy wskazany przez skarżącego. Kolejną decyzją nr [...] z dnia [...] r. Kierownik Biura Powiatowego w L. przyznał skarżącemu, na jego wniosek, płatność rolnośrodowiskową na rok 2009, w łącznej wysokości [...] zł. W dniu [...] r. przyznana płatność została przekazana na rachunek bankowy wskazany przez skarżącego Pismem z dnia [...]r. skarżący poinformował Kierownika Biura Powiatowego w L. o zaprzestaniu prowadzenia działalności rolnośrodowiskowej na gruntach zgłaszanych do płatności w roku 2008 r. i 2009 r., w związku z rozwiązaniem umów dzierżawy przez właścicieli tych gruntów. Wskazał w piśmie, że wypowiedzenie umów dzierżawy otrzymała w dniu [...] r. W dniu [...] r. do akt sprawy zostały dołączone trzy umowy dzierżawy działek rolnych objętych zobowiązaniem rolnośrodowiskowym oraz umowy o ich rozwiązanie na mocy porozumienia stron z dnia [...] r. poświadczone przez notariusza. Notariusz poświadczył, że te umowy o rozwiązaniu przedłożono [...] r. Z treści powyższych umów wynika, że rozwiązanie umów dzierżawy nastąpiło na mocy porozumienia Stron w związku z brakiem terminowej płatności czynszu dzierżawnego oraz po uprzednim pisemnym wezwaniu do zapłaty zaległości z wyznaczeniem dodatkowego trzymiesięcznego terminu do zapłaty i oświadczeniem wydzierżawiającego o zamiarze wypowiedzenia umowy dzierżawy bez zachowania terminu wypowiedzenia. Wskazano w tych umowach, że właściciele wchodzą w posiadanie [...] r. Dodatkowo w dniu [...] r. skarżący dołączył pisemne wyjaśnienie dotyczące okoliczności uniemożliwiających dotrzymanie zobowiązania rolnośrodowiskowego. Wyjaśnia, iż uregulował czynsz dzierżawny za rok 2008 i 2009 w terminie wskazanym w umowie, natomiast pełnomocnik skarżącego nigdy nie był upoważniony do zawierania i rozwiązywania umów dzierżawy nieruchomości rolnych a jedynie był pełnomocnikiem w zakresie reprezentowania interesów skarżącego związanych z prowadzeniem gospodarstwa. Do tego pisma skarżący dołączył kserokopię trzech pozwów o ustalenie nieważności rozwiązania umów dzierżawy z dnia [...] r. złożone w Sądzie Rejonowym w O. W. przeciwko wydzierżawiającym grunt. Ponadto historię rachunku bankowego, z którego pełnomocnik pobierał środki na bieżącą działalność gospodarstwa rolnego, w tym na opłaty czynszów dzierżawnych nieruchomości. Pismem z dnia [...] r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji w L. zawiadomił skarżącego o możliwości dokonania zwrotu nienależnie pobranej płatności za lata 2008 i 2009 w wysokości [...] zł w związku z zaprzestaniem realizacji programu rolnośrodowiskowego, z przeniesieniem gospodarstwa rolnego bez przejęcia zobowiązania powstałego w dniu [...] r., a ustalonego pierwszą decyzją Kierownika Biura Powiatowego w L. z dnia [...] r. Następnie, pismem z [...] r., Kierownik Biura Powiatowego Agencji w L., wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu programu rolnośrodowiskowego, przyznanych skarżącemu na mocy decyzji z dnia [...] r., oraz decyzji z dnia [...] r. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia [...] r., skarżący powiadomił organ, że wycofała pozwy o ustalenia z uwagi na ekonomikę postępowania. Ponadto w dniu [...] r. skarżący złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w L. wniosek o dopuszczenie dowodu z załączonego wyroku Sądu Rejonowego w O. W. Wydział II Karny z dnia [...] (syg. Akt [...]), na okoliczność dokonanego przestępstwa w postaci rozwiązania umowy dzierżawy gruntów rolnych zawartej w dniu [...] r. Podnosząc, że nie jest winien sytuacji w jakiej się znalazł. Natomiast w dniu [...] r. dołączył jako dowód w sprawie prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w O.W. Wydział I Cywilny z dnia [...] r. (sygn. akt [...]) wskazujący, iż rozwiązanie umów dzierżawy było bezpodstawne, że nie ponosi za to odpowiedzialności. W dalszym etapie sprawy, decyzją z [...] r. (nr [...]) Kierownik Biura Powiatowego Agencji w L. ustalił kwota nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu wskazał, że ta kwota wynikała z niedotrzymania zobowiązań wieloletnich z tytułu realizacji tego programu. W wniesionym przez skarżącego odwołaniu zarzucono naruszenie przepisów: - art. 6, 80 i 107 § 1 i 3 Kpa, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i pomięcie, iż rozwiązanie umów dzierżawy gruntów rolnych, na których są położone działki rolne objęte zobowiązaniem nastąpiło na skutek bezprawnych działań osób trzecich, na które to działanie wnioskodawca nie miał wpływu; - art. 7 i 11 Kpa, poprzez niewyczerpujące odniesienie się do wszystkich twierdzeń skarżącego i dowodów zebranych w postępowaniu; - art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 o Agencji restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, poprzez uznanie wypłaconych skarżącemu płatności za nienależne, podczas gdy zaniechanie przez niego prowadzenia działalności rolniczej na obszarze objętym zobowiązaniem nie było zawinione, a samo przeniesienie posiadania działek rolnych na rzecz innego podmiotu nastąpiło w skutek bezprawnego i samowolnego działania osób trzecich; - art. 47 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1689/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, poprzez jego niewłaściwą interpretację i niezastosowanie w związku z przepisem § 35 pkt. 8 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. - przepisu § 35 pkt. 8 rolnośrodowiskowego, poprze jego niezastosowanie W odwołaniu skarżący wskazał załączniki w postaci wniosku o zawezwanie do próby ugodowej z dnia [...] r. wraz z protokołem z posiedzenia Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] r. (sygn. akt [...]) oraz odpis odwołania. Wskazane przez Stronę załączniki nie zostały dołączone do odwołania, co potwierdza notatka służbowa z dnia [...] r. sporządzona przez pracownika ARiMR w L. Po rozpoznaniu odwołania, zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we W., utrzymał w mocy decyzję (nr [...]) z dnia [...].r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu Programu Rolnośrodowiskowego w wysokości [...]zł. W uzasadnieniu wskazano, że podstawą prawną określającą warunki i tryb udzielania producentom rolnym płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych jest rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objęty Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. la ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013, poz. 173). Z tym, że zgodnie z § 46 tego rozporządzenia, do przyznawania i zwrotu płatności rolnośrodowiskowej w sprawach objętych postępowaniami wszczętymi i niezakończonymi ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, bądź zakończonymi ostateczną decyzją wydaną na podstawie dotychczasowych przepisów, które zostały wznowione od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia - stosuje się przepisy rozporządzenia, o którym mowa w § 58, tj. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 33, poz. 262, z późn. zm.), dalej rozporządzenie rolnośrodowiskowe. Podniesiono w uzasadnieniu, że zgodnie z § 2 ust 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia rolnośrodowiskowego, płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi, jeżeli realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.), zwane dalej "zobowiązaniem rolnośrodowiskowym", obejmujące wymogi wykraczające ponad podstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolno środowiskowej. Wskazano w tym kontekście, że sytuacja, w której dochodzi do nienależnego pobrania takich środków ma miejsce niewątpliwie wówczas, gdy wspomniane środki zostaną przyznane na podstawie decyzji administracyjnej (oraz nastąpi ich wypłata), a rolnik nie realizuje całego zobowiązania rolnośrodowiskowego. W szczególności, zgodnie z rozporządzeniem rolnośrodowiskowym, w związku z nieprzestrzeganiem planu działalności rolnośrodowiskowej albo sporządzeniem go niezgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu, lub nie spełnia innych warunków przyznania płatności rolno środowiskowej określonych w rozporządzeniu (§ 28 ust 1). Płatność rolnośrodowiskową podlega zwrotowi również w przypadku, gdy producent zmniejszył powierzchnię użytków rolnych, na których powinien realizować zobowiązanie rolnośrodowiskowe, przy czym zwrotowi podlega ta część płatności, która została przyznana do działki rolnej objętej zmniejszeniem (art. 28 ust. 2 pkt 1 lit. b). Zgodnie z § 28 ust. 2a rozporządzenia rolnośrodowiskowego płatność rolnośrodowiskową nie podlega zwrotowi w przypadku, o którym mowa w art. 44 ust. 3 rozporządzenia nr 1974/2006. Dalej podniesiono w uzasadnieniu, że w sprawie bezspornym jest, że skarżący zaprzestał realizacji zobowiązania podjętego na mocy decyzji z dnia [...] r. Powyższe potwierdził w złożonym piśmie z dnia [...] r., wskazując jako przyczynę zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej na gruntach objętych zobowiązaniem, rozwiązanie dzierżawy tych gruntów Podniesiono w uzasadnieniu, że zasadą jest, że w przypadku zaprzestania realizacji podjętego zobowiązania producent rolny zobowiązany jest do zwrotu wcześniej udzielonej pomocy. Od zasady tej ustawodawca wprowadził wyjątki wymienione w art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). I tak: Państwa członkowskie mogą uznać w szczególności następujące kategorie siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności, w których nie będą wymagać częściowego lub pełnego zwrotu pomocy otrzymanej przez beneficjenta: śmierć beneficjenta; długotrwała niezdolność beneficjenta do wykonywania zawodu; wywłaszczenie dużej części gospodarstwa, jeśli takiego wywłaszczenia nie można było przewidzieć w dniu podjęcia zobowiązania; katastrofa naturalna poważnie dotykająca grunty gospodarstwa; wypadek powodujący zniszczenie budynków dla zwierząt gospodarskich; choroba epizootyczna dotykająca część lub całość należącego do rolnika żywego inwentarza. Inną kategorią siły wyższej lub wyjątkową okolicznością, w przypadku wystąpienia której zwrot pomocy nie jest wymagany, zgodnie z § 35 rozporządzenia rolnośrodowiskowego), jest: 1) wywłaszczenie części nieruchomości, jeżeli takiego wywłaszczenia nie można było przewidzieć w dniu rozpoczęcia realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego, uniemożliwiające dalszą realizację tego zobowiązania; 2) zmiana zasięgu obszarów objętych programami mającymi na celu ograniczenie odpływu azotu ze źródeł rolniczych na obszarach szczególnie narażonych na zanieczyszczenia związkami azotu lub zmiana tych programów; 3) określenie obszaru, na którym dotychczas było realizowane zobowiązanie rolnośrodowiskowe, jako obszaru zagrożonego erozją wodną o którym mowa w przepisach o minimalnych normach — w przypadku realizacji pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 8; 4) utrata posiadania gruntów rolnych, na których powinno być realizowane zobowiązanie rolnośrodowiskowe, w wyniku scalenia gruntów dokonanego na podstawie przepisów o scalaniu i wymianie gruntów; 5) wystąpienie okoliczności określonych w § 5a — w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 5; 6) śmierć posiadanego przez rolnika zwierzęcia, za którą rolnik nie ponosi odpowiedzialności — w przypadku realizacji pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 7; 7) usunięcie posiadanego przez rolnika zwierzęcia z programu ochrony zasobów genetycznych danej rasy z przyczyn niezależnych od rolnika — w przypadku realizacji pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 7; 8) inna okoliczność, której nie można było przewidzieć w dniu rozpoczęcia realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego, mająca wpływ na realizację zobowiązania rolnośrodowiskowego i będąca wynikiem przyczyn niezależnych od rolnika. Podniesiono w tym miejscu w uzasadnieniu decyzji, że przedstawione przez skarżącego okoliczności nie stanowiły siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności w rozumieniu art. 47 ust 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. oraz § 35 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, zatem brak jest podstaw do odstąpienia od żądania zwrotu przyznanych skarżącemu płatności rolnośrodowiskowych za lata 2008 i 2009. Niezaprzeczalnym jest fakt, iż skarżący składając wniosek na rok 2010 nie zadeklarowała działek objętych zobowiązaniem rolnośrodowiskowych. Wskazano w tym kontekście, że niewątpliwie dla powstania ustalenia obowiązku zwrotu kwoty nienależnie pobranej z tytułu programu rolnośrodowiskowego wystarczającą przesłanką było zaprzestanie prowadzenia działalności rolniczej na gruntach rolnych wnioskowanych do płatności rolnośrodowiskowych w związku z przeniesieniem gospodarstwa rolnego bez przejęcia zobowiązania rolnośrodowiskowego, co skarżący potwierdził w złożonym piśmie z dnia [...] r. W dniu [...] r. do akt sprawy zostały dołączone trzy umowy dzierżawy działek rolnych objętych zobowiązaniem oraz umowy o ich rozwiązanie na mocy porozumienia stron z dnia [...] r. poświadczone przez notariusza, z których wynika, że rozwiązanie umowy dzierżawy nastąpiło na mocy porozumienia Stron w związku z brakiem terminowej płatności czynszu dzierżawnego oraz po uprzednim pisemnym wezwaniu do zapłaty zaległości z wyznaczeniem dodatkowego trzymiesięcznego terminu do zapłaty i oświadczeniem wydzierżawiającego o zamiarze wypowiedzenia umowy dzierżawy bez zachowania terminu wypowiedzenia. Rozwiązanie umów dzierżawy zostało podpisane przez pełnomocnika skarżącego. To pełnomocnictwo z dnia [...] r. umocowało do "zastępowania i reprezentowania Strony oraz działania w jej imieniu i na jej rzecz przed wszystkimi osobami, instytucjami i władzami, w tym prze Urzędem Skarbowym, organami administracji rządowej i samorządowej, w tym Agencją Nieruchomości Rolnych oraz Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, bankami, a także sądami - we wszystkich sprawach związanych z treścią tego pełnomocnictwa oraz składanie wszelkich oświadczeń i wniosków zmierzających do realizacji niniejszego pełnomocnictwa". Zdaniem organu, udzielając tak szerokiego pełnomocnictwa i jednocześnie prawa do dysponowania środkami finansowymi skarżącego, mocodawca musi mieć świadomość skutków jakie może wywołać brak nadzoru nad działaniami ze strony pełnomocnika. Zatem w zaistniałej sytuacji nie można mówić o braku winy skarżącego, gdyż pełnomocnictwo z dnia [...]r. umocowało "do reprezentowania interesów Strony związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego". Skarżący nie może czynić prawa ze skutków swojego zaniechania i niedbalstwa w zakresie wyboru pełnomocnika. Wszelkie działania pełnomocnika, które w ocenie reprezentowanego były nieprawidłowe i godziły w jego interes powinny zostać rozwiązane na drodze cywilnoprawnej i pozostają bez wpływu na wynik postępowania administracyjnego prowadzonego przed organami ARiMR. Wskazano w uzasadnieniu, że w tym stanie zaskarżona decyzja została wydana w sposób prawidłowy, była poprzedzona wyczerpującym i dokładnym ustaleniem i rozważeniem stanu faktycznego istotnego w sprawie oraz była należycie uzasadniona z wymienieniem m. in. ustaleń faktycznych i prawnych oraz materiałów dowodowych, na których podjęto rozstrzygnięcie. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy podniósł, że ustaloną kwotą nienależnie pobrany płatności jest kwota wypłacona na podstawie decyzji Kierownika BP ARiMR w L. nr [...] z dnia [...] r. oraz kwota przyznaną na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] r., czyli: [...] zł. Na wysokość tej kwoty składają się: płatność za rok 2008 w kwocie [...] zł oraz płatność za rok 2009 w kwocie [...] zł. W zakończeniu podniesiono, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały również przesłanki, o których mowa w art. 4 powołanego rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, skutkujące brakiem obowiązku zwrotu przez stronę nienależnie pobranych płatności. Na podstawie wskazanego przepisu obowiązek zwrotu nienależnej lub nadmiernej płatności nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika. Jednakże w przypadku, gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem danej płatności, obowiązek zwrotu nienależnych płatności nie występuje wtedy, jeśli o decyzji o zwrocie nie powiadomiono zainteresowanego w terminie 12 miesięcy od płatności. W niniejszej sprawie płatność przekazana na rachunek bankowy skarżącego za lata 2008-2009, nie wynikała z pomyłki ARiMR. Płatność w tej wysokości strona uzyskała na podstawie decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. wydanych po przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym na podstawie wniosków strony składanych w/w latach, zawierających określone deklaracje, co do wielkości i sposobu użytkowanych przez stronę gruntów. W skardze, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucono naruszenie: 1) przepisu art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie podczas gdy brak było podstaw do utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji, 2) przepisu art. 136 kpa, poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie przez organ drugiej instancji na żądanie strony zgłoszone w odwołaniu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów, w szczególności wniosku o zawezwanie do próby ugodowej z dnia [...] r. wraz z protokołem z posiedzenia Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] r. w spr. o sygn. akt [...], zawnioskowanych w odwołaniu, omyłkowo nie dołączonych przez stronę skarżącą, i niewezwania strony do uzupełnienia tego braku formalnego, z ograniczeniem się jedynie do stwierdzenia w uzasadnieniu decyzji o sporządzeniu notatki urzędowej odnośnie braku tych załączników do odwołania, 3) przepisu art. 6, 80 i 107 § 1 i 3 kpa, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i pominięcie, iż rozwiązanie umów dzierżawy gruntów rolnych, na których są położone objęte zobowiązaniem działki rolne nastąpiło na skutek bezprawnych działań osób trzecich, na które to działanie skarżący nie miał wpływu, a więc były działaniami - przyczynami niezależnymi od rolnika i okolicznością, której nie można było przewidzieć w dniu rozpoczęcia realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego, 4) art. 7 i 11 kpa, poprzez niewyczerpujące odniesienie się do wszystkich twierdzeń skarżącego i dowodów zebranych w postępowaniu, nieuwzględnienie w ogóle dowodów skarżącego odnoszących się do bezprawności osób trzecich związanych z rozwiązaniem umów dzierżaw, 5) art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 z późń, zm.), poprzez uznanie wypłaconych skarżącemu płatności za nienależne, podczas gdy zaniechanie przez niego prowadzenia działalności rolniczej na obszarze objętym zobowiązaniem nie było zawinione, a samo przeniesienie posiadania działek rolnych na rzecz innego podmiotu nastąpiło w wskutek bezprawnego i samowolnego działania osób trzecich, 6) art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. Urz. L 2006, Nr 368, poz. 15), poprzez jego niewłaściwą interpretację i niezastosowanie w związku z przepisem § 35 pkt. 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 z dnia 26 lutego 2009 r. (Dz. U. Nr 33, poz. 262), 7) przepisu § 35 pkt. 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 z dnia 26 lutego 2009 r. , poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu podniesiono, że organ administracji przy ustalaniu stanu faktycznego pominął, iż rozwiązanie umów dzierżawy nieruchomości gruntowych nastąpiło na skutek bezprawnych działań osób trzecich, na które to działanie skarżący nie miał wpływu. Kluczowe znaczenie ma w sprawie określenie zakresu i skutków działań podejmowanych przez pełnomocnika z przekroczeniem umocowania. Istota pełnomocnictwa jest działanie pełnomocnika w imieniu reprezentowanego i na jego rzecz, jednak przedsiębrane czynności nie mogą być czynnościami bezprawnymi i podjętymi z zamiarem działania na szkodę mandanta. Oznacza to, że czynność prawna dokonana przez pełnomocnika w granicach jego umocowania wywołuje związane z nią skutki prawne bezpośrednio w sferze prawnej reprezentowanego, pod warunkiem, że nie są to czynności bezprawne. Wskazano, że organ przy rozpoznawaniu sprawy pominął także fakt, że dokument w postaci rozwiązania umowy dzierżawy gruntów rolnych zawartej w dniu [...] r. został podrobiony celu użycia za autentyczny przez jednego z dzierżawców, podrobił on podpis innego dzierżawcy pod treścią wskazanego dokumentu sporządzonego w dniu [...] r., co wynika z treści pkt II. Wyroku Sądu Rejonowego w O. W. danego w dniu [...] r. w sprawie o sygn. akt [...]. Podniesiono, że organ całkowicie pominął także fakt, że wyroki sadów cywilnych (Sądu Rejonowego w O. W. z dnia [...] r. - [...], z dnia [...] r. - [...]), oddalały powództwo wydzierżawiających wytoczone wobec skarżącego o zapłatę czynszów dzierżawnych, co oznacza, że brak było podstawy do wypowiedzenia umów dzierżaw zawartych w dniu [...] r. na okres 5 lat. Podkreślono w uzasadnieniu, że w sprawie wystąpiła wskazana w § 35 pkt. 8 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, przesłanka odstąpienia od zwrotu udzielonej pomocy. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we W. podtrzymał argumentację i stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślono, iż składając wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych na rok 2008 i 2009 skarżący podpisał oświadczenie, że znane są mu zasady oraz tryb realizacji płatności i jest świadomy konsekwencji i sankcji niewykonania zobowiązań wynikających z realizacji programu rolnośrodowiskowego. Odnosząc się do zarzutu, jakoby organ przy ustalaniu stanu faktycznego pominął, iż rozwiązanie umowy dzierżawy nieruchomości nastąpiło na skutek bezprawnych działań osób trzecich, podniesiono, że skarżący nie może czynić prawa ze skutków swojego zaniechania i niedbalstwa w zakresie wyboru pełnomocnika. Wszelkie działania pełnomocnika, które zdaniem reprezentowanego były nieprawidłowe i godziły w jego interes powinny zostać rozwiązane w drodze cywilnoprawnej i pozostają bez wpływu na wynik postępowania administracyjnego wadzonego przed organami ARiMR. Natomiast błędy w działaniu pełnomocnika, czy wręcz celowe działanie na szkodę mocodawcy nie są siłą wyższą ani szczególną okolicznością, o których mowa w .§ 35 pkt 8 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez organy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR). Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Wypada dodatkowo zauważyć – za postanowieniem art. 134 § 1 p.p.s.a. – że rozstrzygając w granicach danej sprawy, sąd administracyjny nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną. Kontrolując we wskazanym zakresie zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że odpowiada ona prawu. W pierwszej kolejności rozważenia wymaga, czy w rozpatrywanej sprawie nastąpiło zaprzestanie realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego, rodzące obowiązek zwrotu uzyskanej płatności rolnośrodowiskowej. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy ARiMR, w sprawie zastosowanie znajduje rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 33, poz. 262, z późn. zm.), dalej: rozporządzenie rolnośrodowiskowe. Bowiem, zgodnie z § 46 rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objęty Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. 2013, poz. 361, wejście w życie 15.03.2013 r.), wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013, poz. 173), do przyznawania i zwrotu płatności rolnośrodowiskowej w sprawach objętych postępowaniami; wszczętymi i niezakończonymi ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia; bądź zakończonymi ostateczną decyzją wydaną na podstawie dotychczasowych przepisów, które zostały wznowione od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia - stosuje się przepisy rozporządzenia, o którym mowa w § 58, tj. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. W rozpatrywanej sprawie, decyzja organu pierwszej instancji został wydana w dniu [...] r., decyzja organu odwoławczego w dniu [...] r. Zgodnie z § 2 ust 1 pkt 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi, jeżeli realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.), zwane dalej "zobowiązaniem rolnośrodowiskowym", obejmujące wymogi wykraczające ponad podstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolno środowiskowej, na gruntach, na których rolnik zadeklarował realizację tego zobowiązania we wniosku o przyznanie pierwszej i kolejnych płatności rolnośrodowiskowych. Natomiast, zgodnie z § 28 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, płatność rolnośrodowiskowa podlega zwrotowi, jeżeli rolnik nie realizuje całego zobowiązania rolno środowiskowego, w szczególności w związku z nieprzestrzeganiem planu działalności rolno środowiskowej albo sporządzeniem go niezgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu, lub nie spełnia innych warunków przyznania płatności rolno środowiskowej określonych w rozporządzeniu (ust 1). Płatność rolnośrodowiskową podlega zwrotowi również w przypadku, gdy producent zmniejszył powierzchnię użytków rolnych, na których powinien realizować zobowiązanie rolnośrodowiskowe, przy czym zwrotowi podlega ta część płatności, która została przyznana do działki rolnej objętej zmniejszeniem (ust. 2 pkt 1 lit. b). Zaprzestanie więc realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego, czy zmniejszenie powierzchni użytków rolnych na których winno być realizowane to zobowiązanie, rodzi obowiązek zwrotu przyznanych i otrzymanych płatności. Jak wynika z akt sprawy, skarżący zobowiązał się do realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego przez okres pięciu lat, co wynika z jego wniosku z dnia [...] r. (zmiana [...] r.) jak i z decyzji z dnia [...] r. przyznającej na wniosek skrzącego płatność rolnośrodowiskową na rok 2008. Realizacja tego zobowiązana została potwierdzona decyzją z dnia [...] r. przyznającą - na wniosek skrzącego - płatność rolnośrodowiskową na rok 2009. Zobowiązanie powyższe obejmowała grunty wskazane w umowach dzierżawy, które następnie zostały rozwiązane. Rozpoczęciem 5 – letniego okresu zobowiązania był dzień [...] r. Pismem z dnia [...] r. skarżący poinformował Kierownika Biura Powiatowego w L. o zaprzestaniu prowadzenia działalności rolnośrodowiskowej na gruntach zgłaszanych do płatności w roku 2008 r. i 2009 r., w związku z rozwiązaniem umów dzierżawy przez właścicieli tych gruntów. Wskazał w piśmie, że wypowiedzenie umów dzierżawy otrzymał w dniu [...] r. W dniu [...] r. do akt sprawy zostały dołączone trzy umowy dzierżawy z dnia [...] r. działek rolnych objętych zobowiązaniem oraz rozwiązanie tych umów dzierżawy w dniu [...] r. za porozumieniem stron. Notariusz poświadczył, że dokumenty o rozwiązaniu umów przedłożono [...] r. Powyższe wskazuje, jak to uznał organ, że w sprawie bezspornym jest, że skarżący zaprzestał realizacji zobowiązania podjętego na mocy decyzji z dnia [...] r., kontynuowanego w oparciu o decyzję z [...] r., na gruntach objętych powyższymi umowami dzierżawy. Strona tych faktów nie neguje. Inna osoba nie przejęła powyższego zobowiązania. Jak wynika z wskazanych wcześniej przepisów rozporządzenia rolnośrodowiskowego, zasadą jest - w przypadku zaprzestania realizacji podjętego zobowiązania – że płatność rolnośrodowiskawa podlega zwrotowi (art. 28 ust.1, ust. 2 pkt 1 lit b). W tej sytuacji rozważanie wymaga, będące przedmiotem zasadniczego sporu pomiędzy stronami postępowania, zagadnienie odstąpienie od wymagania zwrotu przyznanej i wypłaconej pomocy rolnośrodowiskowej, w sytuacji zaprzestania realizacji podjętego zobowiązania. Zgodnie z art. 28 ust. 2a. rozporządzenia rolnośrodowiskowego, płatność rolnośrodowiskowa nie podlega zwrotowi: 1) w przypadku, o którym mowa w art. 44 ust. 3 rozporządzenia nr 1974/2006; 2) mimo zmniejszenia powierzchni, na której rolnik powinien realizować zobowiązanie rolnośrodowiskowe, jeżeli zmniejszenie to nie przekracza 3% całkowitej powierzchni objętej tym zobowiązaniem i 2 ha oraz zostało dokonane przed dniem [...] r. Natomiast, stosownie do art. 44 wskazanego rozporządzenia Komisji (WE) NR 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (dz. U.UE.L2006.368.15): 1. W przypadku, gdy podczas trwania zobowiązania podjętego jako warunek przyznania wsparcia beneficjent przekaże całość lub część swojego gospodarstwa innej osobie, ta ostatnia może przejąć zobowiązanie na pozostały okres. Jeśli zobowiązanie nie jest przejęte, beneficjent zwraca przyznane mu wsparcie. 2. Państwa członkowskie mogą nie wymagać zwrotu, o którym mowa w ust. 1, w następujących przypadkach: a) w przypadku, gdy beneficjent, który wypełnił już znaczną część swojego zobowiązania, ostatecznie zaprzestaje działalności rolniczej a przejęcie zobowiązania przez następcę jest niewykonalne; b) w przypadku, gdy przekazanie części gospodarstwa beneficjenta ma miejsce w okresie rozszerzenia zobowiązania zgodnie z art. 27 ust. 12 akapit drugi i przekazanie nie dotyczy więcej niż 50 % powierzchni objętej zobowiązaniem przed rozszerzeniem. c) w przypadku gdy - w celu ochrony środowiska - gospodarstwo beneficjenta podlega pełnemu lub częściowemu przekazaniu na rzecz organizacji zajmującej się głównie zarządzeniem środowiskiem, pod warunkiem że przekazanie to służy trwałej zmianie zagospodarowania gruntów na rzecz ochrony środowiska i przyniesie znaczną korzyść środowisku. 3. W przypadku niewielkich zmian w sytuacji gospodarstwa państwa członkowskie mogą podjąć szczególne środki, aby zapobiec sytuacji, w której zastosowanie ust. 1 doprowadziłoby do niewłaściwych skutków w odniesieniu do podjętego zobowiązania. Zmniejszenie obszaru gospodarstwa o nie więcej niż 10 % względem obszaru objętego zobowiązaniem jest uznawane za niewielką zmianę do celów akapitu pierwszego. Ponadto, zgodnie z art. 47 powyższego rozporządzenia: 1. Państwa członkowskie mogą uznać w szczególności następujące kategorie siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności, w których nie będą wymagać częściowego lub pełnego zwrotu pomocy otrzymanej przez beneficjenta: a) śmierć beneficjenta; b) długotrwała niezdolność beneficjenta do wykonywania zawodu; c) wywłaszczenie dużej części gospodarstwa, jeśli takiego wywłaszczenia nie można było przewidzieć w dniu podjęcia zobowiązania; d) katastrofa naturalna poważnie dotykająca grunty gospodarstwa; e) wypadek powodujący zniszczenie budynków dla zwierząt gospodarskich; f) choroba epizootyczna dotykająca część lub całość należącego do rolnika żywego inwentarza. 2. Przypadki siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności są zgłaszane przez beneficjenta lub przez upoważnioną przez niego osobę na piśmie właściwemu organowi, wraz z odpowiednimi dowodami wystarczającymi dla właściwych organów, w ciągu 10 dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności. W tym zakresie, zgodnie z § 35 rozporządzenia środowiskowego, inną niż wymienione w przepisach rozporządzenia nr 1974/2006 kategorią siły wyższej lub wyjątkową okolicznością, w przypadku wystąpienia której zwrot pomocy nie jest wymagany, jest: 1) wywłaszczenie części nieruchomości, jeżeli takiego wywłaszczenia nie można było przewidzieć w dniu rozpoczęcia realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego, uniemożliwiające dalszą realizację tego zobowiązania; 2) zmiana zasięgu obszarów objętych programami mającymi na celu ograniczenie odpływu azotu ze źródeł rolniczych na obszarach szczególnie narażonych na zanieczyszczenia związkami azotu lub zmiana tych programów; 3) określenie obszaru, na którym dotychczas było realizowane zobowiązanie rolnośrodowiskowe, jako obszaru zagrożonego erozją wodną, o którym mowa w przepisach o minimalnych normach - w przypadku realizacji pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 8; 4) utrata posiadania gruntów rolnych, na których powinno być realizowane zobowiązanie rolnośrodowiskowe, w wyniku scalenia gruntów dokonanego na podstawie przepisów o scalaniu i wymianie gruntów; 5) wystąpienie okoliczności określonych w § 5a - w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 5; 6) śmierć posiadanego przez rolnika zwierzęcia, za którą rolnik nie ponosi odpowiedzialności - w przypadku realizacji pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 7; 7) usunięcie posiadanego przez rolnika zwierzęcia z programu ochrony zasobów genetycznych danej rasy z przyczyn niezależnych od rolnika - w przypadku realizacji pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 7; 8) inna okoliczność, której nie można było przewidzieć w dniu rozpoczęcia realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego, mająca wpływ na realizację zobowiązania rolnośrodowiskowego i będąca wynikiem przyczyn niezależnych od rolnika; Jak trafnie wskazał organ odwoławczy w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą przypadki wskazane w art. 28 ust.2a rozporządzenia środowiskowego, nie występują kategorie siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności w rozumieniu art. 47 ust 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1974/2006. Jedynym przypadkiem – na co wskazuje także skarżący – wymagającym rozważenia na okoliczność ewentualnego jego wystąpienia jako przesłanki nie wymagania zwrotu pomocy, jest wskazana w § 35 pkt 8 rozporządzenia rolnośrodowiskowego - inna okoliczność, której nie można było przewidzieć w dniu rozpoczęcia realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego, mająca wpływ na realizację zobowiązania rolnośrodowiskowego i będąca wynikiem przyczyn niezależnych od rolnika. ; Jako podstawowe zdarzenie zaistnienia tej przesłanki skarżący wskazuje przekroczenie przez pełnomocnika skarżącego zakresu pełnomocnictwa przy rozwianiu przedmiotowych umów dzierżawy i jego działanie na szkodę mocodawcy. Podzielić należy w tym zakresie stanowisko organu odwoławczego, że ewentualne błędy w działaniu pełnomocnika, czy wręcz celowe działanie na szkodę mocodawcy nie jest siłą wyższą ani szczególną okolicznością, o których mowa § 35 pkt 8 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Niewątpliwie nie można ich uznać za przyczyny niezależne od rolnika. Skarżący nie może czynić prawa ze skutków swojego zaniechania i niedbalstwa w zakresie wyboru pełnomocnika. Wszelkie działania pełnomocnika, które zdaniem reprezentowanego były nieprawidłowe i godziły w jego interes powinny zostać rozwiązane drodze cywilnoprawnej, a nie w ramach przedmiotowego postepowania. Zwłaszcza wobec jednoznacznego świadczenia skarżącego o zaprzestaniu realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego. Odnośnie podnoszonej przez skarżącego okoliczności podrobienia podpisu na dokumencie związanym z jedną z umów dzierżawy, jej rozwiązaniem. Jak wynika z wskazanego przez skarżącego na tą okoliczność wyroku Sądu Rejonowego w O. W. z dnia [...] r., podrobienie podpisu nastąpiło na dokumencie sporządzonym w dniu [...] r. a więc na późniejszych dokumencie, a nie na samym dokumencie rozwiązania umowę dzierżawy. Czynność rozwiązania umowy dzierżawy nie została podważona. Kolejna zdarzenie podniesione przez skarżącego, to okoliczność braku podstaw merytorycznych do rozwiązania przedmiotowych umów dzierżawy, z powody oddalenie powództwa o zapłatę przez skarżącego czynszów dzierżawnych (wskazane wyroki Sądu Rejonowego w O. W. dnia [...] r. i z dnia [...] r.). Oddalenie powództwa w tych sprawach pozostaje bez wpływu na czynność rozwiązania umów dzierżawy. Nie może więc także tego zdarzenia uznać jako nadzwyczajną okoliczność, o której mowa w § 35 pkt 8 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Powyższe wskazuje, że stan faktyczny sprawy nie wypełnia żadnej z przesłanek powołanych w powyższych przepisach prawa, w tym wskazanej w § 35 pkt 8 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, które mogłyby stanowić podstawę do nie wymagania zwrotu pobranych płatności rolnośrodowiskowych za rok 2008 i 2009. Zatem brak jest podstaw do odstąpienia od ustalenia kwoty nienależnie pobranych przez skarżącego płatności rolnośrodowiskowych za lata 2008 i 2009. i żądania ich zwrotu. Niezaprzeczalnym jest fakt, iż skarżący składając wniosek na rok 2010 o płatności nie zadeklarowała działek objętych zobowiązaniem rolnośrodowiskowych. Niezasadne są zatem zarzuty skarżącego o braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, o braku podstaw do uznania wypłaconych należności za nienależne, o naruszeniu przepisu § 35 pkt 8 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Skoro skarżący nie dołączył do odwołania dodatkowych dowodów, nie może czynić organowi zarzutu ich nierozważenia. Ustalona kwota nienależnie pobrany płatności jest kwotą wypłacona na podstawie decyzji Kierownika BP ARiMR w L. z dnia [...] r. oraz kwotą przyznaną na podstawie decyzji z dnia [...]. Na wysokość tej kwoty składają się: płatność za rok 2008 w kwocie [...] zł oraz płatność za rok 2009 w kwocie [...] zł. Powyższa kwota została wyliczona w sposób prawidłowy. Skarżący tego obliczenia nie kwestionuje. Zaskarżone rozstrzygnięcie utrzymujące w mocy decyzje organu pierwszej instancji wydane zostało w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy i obowiązujące przepisy prawa, było poprzedzone wyczerpującym i dokładnym ustaleniem i rozważeniem stanu faktycznego istotnego w sprawie oraz był należycie uzasadnione z wymienieniem m. in. ustaleń faktycznych i prawnych oraz materiałów dowodowych, na których podjęto rozstrzygnięcie. Nie można zatem uznać trafności zarzutu skargi naruszenia wskazanych przepisów kpa: art. 6, 7, 11, 80, 107 § 1 i 3, 136, 138 § 1. Mając powyższe na względzie skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art.151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i orzec jak w sentencji wyroku.