III SA/Wr 518/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III sprawy ze skargi W.P. na Zarząd Zasobu Komunalnego we Wrocławiu w przedmiocie wyznaczenia miejsca parkingowego postanawia: odrzucić skargę. W. P. (dalej: skarżący, strona skarżąca) wniósł 22 października 2025 r. skargę na Zarząd Zasobu Komunalnego we Wrocławiu (dalej: organ) w przedmiocie wyznaczenia miejsca parkingowego dla osoby niepełnosprawnej w obszarze wnętrza podwórzowego położonego między ulicami [...] we W. Skarżący powołał się na wysłane za pośrednictwem poczty elektronicznej (e-mail) do Zarządu Zasobu Komunalnego we Wrocławiu wiadomości, w których domaga się wyznaczenia mu zgodnie z § 18 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm. – dalej: rozporządzenie MI), który stanowi, że zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. W odpowiedzi na skargę z 22 grudnia 2025 r. organ wskazał, że kilkukrotnie odnosił się do wiadomości złożonych za pośrednictwem poczty e-mail składanych przez skarżącego, informując go, że na wskazanym terenie brak jest zorganizowanych miejsc postojowych, bowiem teren ten pełni funkcję dojazdu i dojścia do budynków oraz funkcję ewakuacyjną. Natomiast zgodnie z Uchwałą nr X/202/03 Rady Miejskiej Wrocławia z 12 czerwca 2003 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Przestrzeni centralnej części obszaru [...], rejonu [...] i Placu [...] – MPZP nr 196 wykluczają w tym miejscu organizowanie miejsc parkingowych. Organ wskazał także, że oprócz maili odpisał skarżącemu na wiadomości kierowane drogą mailową pismem z 7 stycznia 2025 r. wysłanym do skarżącego pocztą tradycyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 i 803), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym enumeracjami z art. 3 p.p.s.a. oraz kontrola innych kwestii rozpoznawanych w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów p.p.s.a., jak wymienione w art. 4 p.p.s.a. spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazanych z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. Z powyżej wskazanych przepisów wynika wprost, że właściwość sądów administracyjnych nie została określona za pomocą tzw. klauzuli generalnej. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje bowiem orzekanie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Wskazać należy, że w sprawie nie został wydany akt znajdujący się w katalogu określonym w art. 3 § 2 p.p.s.a. Prowadzi to do uznania, że sprawa nie podlega kognicji sądownictwa administracyjnego. Na marginesie Sąd wskazuje, że skarżący wywodzi prawo do wyznaczenia dla siebie – jako osoby niepełnosprawnej – miejsca parkingowego z § 18 ust. 1 rozporządzenia MI. Natomiast rozporządzenie to nie może mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie, bowiem zgodnie z § 2 ust. 1 tego rozporządzenia przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 135 ust. 10 oraz § 207 ust. 2. Zatem obowiązek ten nie dotyczy zabudowy historycznej, na jakiej miejsce zamieszkania ma skarżący. Okoliczność ta kwalifikuje taką skargę do jej odrzucenia, gdyż w myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę nienależącą do właściwości sądu administracyjnego.