III SA/Wr 519/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała, Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Kamila Paszowska - Wojnar, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 maja 2021 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. we W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej kwotę 2649 (dwa tysiące sześćset czterdzieści dziewięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji) z 23 lipca 2020 r., nr BP.5-1.890.2020.0180.LD5.6657, utrzymująca w mocy decyzję z Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 25 marca 2020 r. w przedmiocie nałożenia na P. sp. z o.o. we W. (dalej: skarżący, strona) kary pieniężnej w wysokości 8.800 zł za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego. Jak wynika z akt sprawy, w wyniku kontroli drogowej przeprowadzonej 31 maja 2019 r. przy ulicy [...] w L., ustalono, że pojazdem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował S. M., wykonano okazjonalny transport drogowy osób. Kontrolę podjęto bezpośrednio po zakończeniu przewozu, który rozpoczął się na ul. [...] , a zakończył na skrzyż\waniu ulic [...] i [...] w L. Kontrolowany pojazd nie był wyposażony, oznakowany i zarejestrowany jako taksówka osobowa. Kurs został zamówiony przez pasażera P. Z. za pomocą aplikacji "[...]" . Skontrolowany kierowca nie okazał licencji na wykonywanie transportu drogowego osób samochodem osobowym, bądź innego równoważnego dokumentu uprawniającego do wykonywania zrealizowanej usługi transportowej. Przedstawił natomiast umowę zlecenia z 1 czerwca 2019 r. (wraz z aneksem), zawartą z firmą P. sp. z o.o. we W., na wykonywanie w jej imieniu przewozu osób z wykorzystaniem aplikacji "[...]", a także umowę z 1 czerwca 2019 r. najmu pojazdu, którym wykonano kontrolowany przewóz, zawartą pomiędzy skarżącą spółką jako wynajmującym oraz S. M. jako najemcą. Zeznał, że wykonuje przewozy z wykorzystaniem aplikacji [...], na podstawie umowy zlecenia podpisanej z P., z aplikacji korzysta od kwietnia 2019 r. Po zakończonym przewozie, aplikacja automatycznie obciążyła pasażera kwota 10 zł, płatność nastąpiła bezgotówkowo. Przesłuchany pasażer P. Z. potwierdził, że kurs zamówił za pomocą aplikacji, po zakończeniu kursu nie otrzymał rachunku ani paragonu od kierowcy. W toku kontroli dokonano także oględzin pojazdu, sporządzono dokumentację fotograficzną. Z przebiegu kontroli sporządzono protokół nr [...]. W postępowaniu wszczętym w efekcie powyższej kontroli organ I instancji ustalił na podstawie informacji otrzymanych ze Starostwa Powiatowego we Wrocławiu, że skarżąca spółka na dzień 31 maja 2019 r. posiadała licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, natomiast kontrolowany pojazd nie figurował w ewidencji ww. Urzędu. Z kolei w piśmie z 9 lipca 2019 r. GITD poinformował, że stronie nie wydano żadnych uprawnień (do wykonywania przewozów drogowych osób). Organ, w związku z postepowaniem prowadzonym wobec S. M. pozyskał także kopię faktury z 31 maja 2019 r., wystawioną w imieniu [...] na rzecz P. S., w związku z wykonanym przez niego w tym dniu przewozem osób. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez WITD w L. decyzji z 25 marca 2020 r., którą nałożono na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 8 800 zł w związku ze stwierdzeniem następujących naruszeń przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm.): 1) z lp. załącznika nr 3 do ww. ustawy 2) z wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Wydanej decyzji pełnomocnik strony zarzucił: - naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie, czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej; - naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie, czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego, gdyż organ nie wykazał na jakiej podstawie skarżąca strona ma odpowiadać za naruszenie u.t.d., w sytuacji, w której brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że zatrzymany kierowca wykonał przejazd w imieniu strony; - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 5b w zw. z lp. 2.11 i lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 8.000 zł dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu u.t.d, w sytuacji gdy czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d. Skarżona obecnie decyzją z GITD utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ocenił, że wykonawcą przewozu z dnia kontroli był skarżący., zaś kierujący pojazdem S. M. wykonywał przewóz na jego rzecz. Wynikało to, zdaniem organu z protokołu kontroli podpisanego przez kierującego bez wnoszenia jakichkolwiek zastrzeżeń oraz pozostałych dokumentów zebranych w postepowaniu. W ocenie organu odwoławczego przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli stanowił przewóz okazjonalny osób w krajowym transporcie drogowym. Przewóz ten nie spełniał wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Pojazd, którym wykonano w dniu kontroli przewóz osób w imieniu strony, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co wynika z protokołu kontroli drogowej, danych z CEPiK oraz z dokumentacji fotograficznej. Tym samym pojazd skarżącego nie spełniał warunku określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. stanowiącego, że przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Jednocześnie przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały bowiem ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani oplata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Kierowca również nie okazał wypisu z licencji na wykonywanie przewozów osób, a z dokumentów zgromadzonych przez organ wynikało, że jakkolwiek skarżący taką licencję posiadał, to na dzień kontroli pojazd, którym wykonano przewóz pasażera, nie został zgłoszony do tej licencji organowi, który udzielił zezwolenia. Zdaniem organu odwoławczego w okolicznościach sprawy nieistotna jest kwestia, czy wykonywane przez skarżącego czynności nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej. Wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwałe działalności gospodarczej, nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej lub rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, lecz faktycznie świadczy odpłatnie usługę przewozu osób lub rzeczy (nawet jednorazowo) odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 u.t.d. Wobec powyższego GITD stwierdził, że organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.800 zł, stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 2.11 i lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. na powyższą decyzję strona zarzuciła organom naruszenie: 1) art. 4 pkt 11, art, 18 ust 4a b u.t.d. w zw. z Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie [...], wykonanie tego przejazdu przez kierowcę S. M., nie zaś przez skarżącego (bądź jego pracownika), świadczą o tym, że przewoź ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, a także nałożenie na skarżącego kary za wykonanie przewozu okazjonalnego, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącego, w odniesieniu do tej konkretnej sprawy, nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt1 u.t.d.; 2) art. 18 ust 4 b pkt 1 lit c u.t.d. poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd skarżącego był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest [...]; 3) art. 92 a ust 1 i 6 w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., w zw. z 4 pkt 6a u.t.d. poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewoź drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego; 4) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie, czy wykonywane przez kierującego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy kierujący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli oraz braku wyjaśnienia w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewoź w imieniu skarżącego; 5) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z 31 maja 2019 r.), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu; 6) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz skarżącego, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer; 7) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymane w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; 8) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji [...]; 9) art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 209 r., poz2325 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak określonym zakresie kognicji Sąd doszedł do wniosku, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 86 i art. 107 § 3 k.p.a. i naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawne podstawy zaskarżonej decyzji zawarte zostały w ustawie z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 oraz z 2020 r., poz. 875 ze zm.), gdzie określono m.in. definicję, jak również zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego krajowego przewozu drogowego, niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego, jak również zasady odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym (art. 1 ust. 1 i 2 u.t.d.). Pojęcie krajowego transportu drogowego zostało zdefiniowane w art. 4 pkt 1 u.t.d., zgodnie z którym krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju. Podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i ust. 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L 300 z dnia 14 listopada 2009 r., str. 51) - art. 5 ust. 1 u.t.d. Jak zarazem wynika z treści art. 5b ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym, przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencji tych udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu określonych wymagań wskazanych w art. 5c i art. 6 u.t.d. Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.t.d., przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił: 1) zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a, 2) licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści zezwolenia lub licencji (ust. 2). W art. 4 pkt 11 u.t.d. zdefiniowany został z kolei przewóz okazjonalny - jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Przepis art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza przewóz okazjonalny: 1. pojazdami zabytkowymi, 2. samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji uznały, że skarżący dopuścił się naruszenia wskazanych wyżej obowiązków, wynikających z art. 14 ust. 1 i art. 18 ust. 4a u.t.d., które to zostały sklasyfikowane odpowiednio w: - l.p. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. – niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę - l.p. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. – wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy Poprawność powyższego stanowiska organów uwarunkowana jest w pierwszej kolejności poprawnością ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu i trafną oceną zebranego materiału dowodowego. Tylko bowiem w przypadku prawidłowego ustalenia stanu faktycznego możliwe jest poprawne zastosowanie normy prawa materialnego. Obowiązki organu w tym zakresie wynikają z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a. , zgodnie z którym Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Tak, więc organy administracji mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji (por. wyrok NSA z 17 października 2001 r., sygn. I SA 1110/01, Lex nr 75516). Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. Dokładne ustalenie stanu faktycznego możliwe jest tylko na podstawie wszystkich istotnych dowodów i poprzez wyjaśnienie wszystkich nasuwających się w sprawie wątpliwości. Spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 k.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody oraz wskazanie ich w uzasadnieniu decyzji zgodnie z art.107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu, organy obu instancji w rozpoznawanej sprawie nie dopełniły należycie obowiązków wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a., bowiem zebrane dowody oraz zawartą w decyzjach obu instancji argumentację należy ocenić jako niewystarczającą do przesądzenia, że skarżącym był podmiotem wykonującym przewóz drogowy osób z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów u.t.d. To zaś każe uznać decyzję o nałożeniu na skarżącego sankcji w postaci kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. za co najmniej przedwczesną. W świetle zebranego przez organy materiału dowodowego nie budzi wątpliwości sam fakt wykonania w dniu 31 maja 2019 r. przewozu drogowego osób samochodem osobowym [...] o nr rej. [...], który nie spełniał warunków określonych w art. 18 ust. 4a – powyższe wynika bezsprzecznie z protokołu kontroli i nie jest kwestionowane przez stronę. Nie jest również kwestią sporną, że kurs został przez pasażera zamówiony przez aplikację [...] oraz kierujący samochodem S. M. nie okazał wypisu z licencji na wykonywanie przewozu osób. Nie zostały również spełnione warunki wynikające z art. 18 ust. 4b u.t.d., czego również skarżący nie podważa. Sąd podziela ponadto stanowisko organu co do tego, że kwesta tego, czy przewoźnik dokonujący transportu drogowego osób jest przedsiębiorcą regularnie prowadzącym działalność gospodarczą i w jakim zakresie, nie ma znaczenia dla kwestii przesądzenia, czy doszło w danym przypadku do przewozu spełniającego definicję przewozu okazjonalnego, bowiem z punktu widzenia definicji transportu drogowego, zawartej w art. 4 ust. 1 u.t.d. i definicji przewozu okazjonalnego ( art. 4 pkt 11 u.t.d.) znaczenia ma faktyczne wykonanie usługi. Stąd też zarzuty skargi dotyczące braku ustaleń co do tego, czy czynności opisane w protokole nosiły cechy prowadzenia działalności gospodarczej, a kierujący posiadał status przedsiębiorcy w chwili wykonania przewozu, należy uznać za bezpodstawne. Przedstawione przez kierowcę w trakcie kontroli oraz zebrane przez organ w postępowaniu dokumenty, w zestawieniu z zeznaniami kierowcy złożonymi podczas kontroli, mogą natomiast, zdaniem Sądy, budzić uzasadnione wątpliwości co do tego, jaki podmiot w istocie występował w tym przypadku w roli przewoźnika. Należy bowiem zwrócić uwagę, że jakkolwiek kierowca zeznał, że wykonuje przewozy na podstawie umowy zlecenie, zawartej z firmą P(1) oraz okazał kontrolującym tę umowę wraz z umową najmu ww. pojazdu, to obie te umowy były datowane na 1 czerwca 2019 r. i obowiązywały od dnia ich podpisania. Jednocześnie, z pozyskanych w postępowaniu dokumentów (pismo [...] z 9 lipca 2019 r. – s.44 akt administracyjnych oraz korespondencja mailowa GITD z 31 lipca 2019 r. – s. 50 akt administracyjnych, faktury z 31 maja 2015 r., nr [...], wystawionej dla P. S. przez [...] w imieniu [...] z tytułu wykonania usługi transportowej – karta 67 akt administracyjnych) wynika, że pojazd, którym został wykonany kontrolowany przewóz był przedmiotem umowy leasingu zawartej pomiędzy [...] a M. K., prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą [...], zaś płatność za przejazd została uiszczona również na rzecz [...] M. K.. Należy zauważyć, że nawet w przypadku istnienia powiązań osobowych, w przypadku skarżącego, którym jest "P(1)" sp. z o.o. oraz "[...]" M. K., mamy do czynienia z dwoma różnymi podmiotami, toteż organ powinien w prowadzonym postepowaniu ustalić w sposób niebudzący wątpliwości, jakiemu podmiotowi można przypisać przymiot przewoźnika. Ustalenia te powinny znajdować oparcie w zebranym materiale dowodowym, a ewentualne rozbieżności lub wątpliwości wynikające z dokumentów muszą być przedmiotem oceny organu. Przypomnieć należy, że w ramach swoich obowiązków w zakresie prowadzenia postepowania wyjaśniającego, organ - zgodnie z treścią art. 75 § 1 k.p.a. – powinien dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Natomiast zgodnie z art. 86 k.p.a., jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. W rozpoznawanej sprawie organ zwrócił się co prawda z wezwaniem kierowanym do skarżącego o dostarczenie dokumentów potwierdzających rozliczenia tej spółki z kierowcą S. M. za przewóz wykonany 31 maja 2019 r. na trasie L., ul. [...] - L., ul. [...]/[...] , ale wobec nieuzyskania odpowiedzi, zaniechał podjęcia dalszych działań, w tym nie próbował nawet przeprowadzić dowodu z przesłuchania strony, mimo że dokumenty pozyskane w postępowaniu prowadzonym wobec kierowcy i włączone do akt (faktura z 31 maja 2019 r.) również wskazywały na realizowanie płatności z tytułu przewozu na rzecz "[...]" M. K., a nie skarżącej spółki. Do powyższych rozbieżności, jak również do kwestii daty zawarcia i obowiązywania obowiązywania umowy zlecenia i najmu pojazdu, na które powołał się kierowca w trakcie kontroli, organ nie odniósł się w zaskarżonej decyzji. Sąd w tym zakresie nie może zastąpić organu, bowiem jego rola ogranicza się do kontroli poprawności działać organu administracji, w tym kompletności materiału dowodowego oraz poprawności wniosków z niego wyprowadzonych, na podstawie wywodu zawartego w uzasadnieniu decyzji. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz 107 k.p.a. Wobec istniejących wątpliwości co do prawidłowości ustaleń organu dotyczących podmiotu świadczącego przewóz osób, ocena rozważań organu dotyczących przesłanek egzoneracyjnych byłaby na tym etapie przedwczesna. Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien , korzystając z wszelkich możliwych środków dowodowych, w takich jak przesłuchanie świadka lub strony, ustalić czy i z jakim podmiotem łączyła kierowcę S. M. w dniu 31 maja 2019 r. umowa i na czyje zlecenie wykonał kontrolowany przewóz. Oceny zebranych dowodów organ powinien dokonać wszechstronnie, w ich wzajemnym połączeniu, a wnioski z nich wyprowadzone uzasadnić należycie w decyzji, odnosząc się również do ewentualnych braków lub niespójności w materiale dowodowym. Uwzględniając powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżona decyzje. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.