III SA/Wr 52/17

Wrocław, dnia 31 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. F. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odrzucić skargę. Dyrektor Izby Celnej we W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w W. z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], w sprawie nałożenia kary pieniężnej na P. F. (dalej jako skarżący) z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Odpis decyzji został doręczony skarżącemu w trybie doręczenia zastępczego w dniu [...] sierpnia 2016 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. (data stempla pocztowego) skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na powyższą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej jako p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Ocenę, czy skarga została wniesiona w terminie, należy w pierwszej kolejności rozpocząć od zbadania czy (i kiedy) zaskarżona decyzja została doręczona stronie skarżącej. Przy czym, mając na uwadze, że w niniejszej sprawie strona skarżąca nie odebrała decyzji, a doręczenie nastąpiło w trybie zastępczym, należy zauważyć, że w przypadku niemożności doręczenia pisma nadawcy zastosowanie znajduje instytucja tak zwanej fikcji doręczenia. I tak w myśl art. 150 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej jako o.p.), w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub 149 o.p. (niemożność doręczenia pisma bezpośrednio adresatowi lub doręczenia zastępczego pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy), możliwe jest aby: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1113 ze zm.) przechował pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo zostało złożone na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. W każdym przypadku, na podstawie art. 150 § 2 o.p., zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Jeżeli pismo (przesyłka) nie została podjęta w terminie, o którym mowa w art. 150 § 2 o.p., pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 150 § 1 o.p., a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że decyzja Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. została wysłana skarżącemu na adres wskazywany w jego pismach. Co więcej, miały miejsce dwie próby doręczenia pisma skarżącemu pod adresem ul. F. [...] , [...] W.: w dniach [...] i [...] sierpnia 2016 r. Ostatecznie, na podstawie art. 150 § 4 o.p. uznać należy, że decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 30 sierpnia 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy). Wobec powyższego, termin na wniesienie skargi do sądu kończył swój bieg w dniu [...] września 2016 r. Skarżący wnosząc zatem skargę dopiero w dniu [...] grudnia 2016 r. uchybił temu terminowi a sama skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Na marginesie zauważyć należy, że zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia skargi. Odnosząc się zaś do twierdzeń skarżącego kwestionującego prawidłowość doręczenia jego osobie zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, że w aktach sprawy brak jest podstaw do zakwestionowania prawidłowości doręczenia tego aktu w trybie art. 150 § 1-4 o.p. Przesyłka zawierająca rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej została bowiem wysłana na adres wskazany przez samego skarżącego. Co więcej brak jest jakichkolwiek podstaw by przyjąć, że były podejmowane próby doręczenia pod innym adresem. Wreszcie skarżący nie przedstawił żadnych argumentów na poparcie swoich twierdzeń, ograniczając się jedynie do powołania się na bliżej nieokreśloną okoliczność przeprowadzenia "wywiadu w Placówce Poczty Polskiej".