III SA/Wr 521/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia WSA Marcin Miemiec Protokolant Ewa Pąsiek po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 24 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi L. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę. Zaskarżoną decyzja z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w zw. z art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z 20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005, Nr 108, poz. 908) po rozpatrzeniu odwołania L. M. od decyzji z dnia [...] r., wydanej przez działającego z upoważnienia Starosty Z. Zastępcę Dyrektora Wydziału Komunikacji w sprawie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów utrzymało w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż w dniu [...] r. do urzędu wpłynęło postanowienie Prokuratury Rejonowej w Z. o zastosowaniu wobec L. M. (dalej skarżący, strona ) dozoru policyjnego, poręczenia majątkowego oraz zawieszenia w wykonywaniu zawodu diagnosty uprawnionego do wykonywania badań technicznych pojazdów. W motywach postanowienia wskazano, iż skarżący pełniąc funkcję diagnosty w "A" w Z. jest podejrzany o poświadczenie nieprawdy w dowodach rejestracyjnych kilku pojazdów na skutek potwierdzenia pozytywnego stanu technicznego i zamieszczenia adnotacji skutkującej dopuszczeniem do ruchu, podczas gdy w rzeczywistości badań tych nie wykonał. W celu wyjaśnienia powyższych kwestii organ I instancji przeprowadził z urzędu kontrolę przedsiębiorcy P. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "B" - właściciela "A" w Z., gdzie zatrudniony był diagnosta. Zeznający w tym postępowaniu świadkowie potwierdzili, iż uzyskali wpis do dowodu rejestracyjnego pojazdu potwierdzający prawidłowy stan techniczny, pomimo tego iż diagnosta - skarżący, nie wykonał badania technicznego pojazdu. Następnie do Urzędu Starosty wpłynął odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Z. z [...] r. wydanego w sprawie [...], w którym uznając skarżącego za winnego zarzucanych mu czynów orzeczono wobec niego zakaz wykonywania zawodu diagnosty uprawnionego do wykonywania badań technicznych pojazdów na okres [...]. Sąd za udowodniony uznał fakt, iż w związku z pełnieniem [...] funkcji diagnosty i będąc uprawnionym do przeprowadzania okresowych badań pojazdów, warunkujących dopuszczenie ich do ruchu drogowego, skarżący potwierdził prawidłowy stan techniczny, poświadczając nieprawdę w dowodach rejestracyjnych; autobusu "X" nr rej. [...], samochodu osobowego "Y" nr rej. [...], ciągnika rolniczego "C" nr rej. [...], ciągnika rolniczego "D" nr rej. [...], ciągnika rolniczego "E" nr rej. [...], ciągnika rolniczego "F" nr rej. [...], samochodu osobowego "G" nr rej. [...] potwierdzając przeprowadzenie badań technicznych, podczas gdy w istocie badań technicznych tych pojazdów w ogóle nie wykonał. W wyniku przeprowadzonej przez organ I instancji kontroli stwierdzono, że wpisów w dowodach rejestracyjnych w/w pojazdów dotyczących przeprowadzonych nadań technicznych dokonywał skarżący. Wobec stwierdzenia powyższego faktu organ I instancji decyzją z dnia [...] r. ,cofnął skarżącemu uprawnienia diagnosty nr [...] do wykonywania badań technicznych pojazdów. Od decyzji tej odwołanie wniósł skarżący, zarzucając: - naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 35 § 3 i art. 12 § 1 Kpa poprzez załatwienie sprawy wszczętej z urzędu pismem z dnia [...] r. wydaniem decyzji dopiero w dniu [...] r., tj. z przekroczeniem ustawowego 2-miesięcznego terminu przewidzianego do załatwienia sprawy, - naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 8, 9, 77 Kpa poprzez niewystarczające rozważenie materiału dowodowego i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, - naruszenie przepisu art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym poprzez uznanie, że wyrok wydany w postępowaniu karnym stanowi wystarczającą przesłankę do cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty. Podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wskazało, że stosownie do art. 84 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Kolegium zważyło, że wydając decyzję w oparciu o powyższy przepis organ I instancji z jednej strony opierał się na prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w Z. z [...] r. wydanym w sprawie [...], który uznawał skarżącego winnym tego, iż poświadczył nieprawdę w dowodach rejestracyjnych kilku pojazdów na skutek potwierdzenia pozytywnego stanu technicznego i zamieszczenia adnotacji skutkującej dopuszczeniem do ruchu, podczas gdy w rzeczywistości badań tych nie wykonał. Ponadto organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe we własnym zakresie, w ramach którego dopuścił dowody z zeznań świadków - osób, które korzystały z usług "A", w której zatrudniony był diagnosta. Osoby te, w szczególności D. M., M. C., P. K., J. W. zgodnie zeznawały, iż skarżący dokonywał w dowodach rejestracyjnych ich pojazdów wpisów o pozytywnym wyniku badań technicznych, pomimo nieprzeprowadzenia tych badań. Świadek M. Z. zeznał jedynie, iż w "A", gdzie zatrudniony jest skarżący, jeden z diagnostów dokonał wpisu w jego dowodzie rejestracyjnym o badaniu technicznym, pomimo nieprzeprowadzenia stosownych badań, jednakże świadek nie był w stanie potwierdzić czy diagnostą tym był skarżący. Kolegium podniosło, że przepisy art. 81-83 Prawa o ruchu drogowym oraz wydane na ich podstawie rozporządzenie z 18.09.2009r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. Nr 155, poz. 1232) precyzyjnie określają przebieg badań technicznych, na podstawie których dokonuje się wpisów w dowodach rejestracyjnych pojazdów. Zgodnie z § 2 wymienionego rozporządzenia zakres okresowego badania technicznego obejmuje:1) identyfikację pojazdu, w tym: a)sprawdzenie cech identyfikacyjnych oraz ustalenie i porównanie zgodności faktycznych danych pojazdu z danymi zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie, b) sprawdzenie prawidłowości oznaczeń i stanu tablic rejestracyjnych pojazdu; 2) sprawdzenie dodatkowego wyposażenia pojazdu; 3) sprawdzenie i ocenę prawidłowości działania poszczególnych zespołów i układów pojazdu, w szczególności pod względem bezpieczeństwa jazdy i ochrony środowiska, w tym sprawdzenie i ocenę: a) stanu technicznego ogumienia, b) prawidłowości działania, ustawienia i własności świetlnych świateł zewnętrznych, w tym prawidłowość działania urządzeń sygnalizacyjnych, c) stanu technicznego, skuteczności i równomierności działania hamulców, d) prawidłowości działania układu kierowniczego, stanu technicznego jego połączeń oraz wielkości ruchu jałowego koła kierownicy, w tym prawidłowość ustawienia i zamocowania kół jezdnych, e) stanu technicznego zawieszenia, f) instalacji elektrycznej, g) stanu technicznego nadwozia, podwozia i ich osprzętu oraz przedmiotów wyposażenia, h) stanu technicznego układu wydechowego - w uzasadnionych przypadkach pomiar poziomu hałasu zewnętrznego podczas postoju oraz ocenę stanu technicznego sygnału dźwiękowego, i) emisji zanieczyszczeń gazowych lub zadymienia spalin; 4) sprawdzenie warunków dodatkowych dla pojazdów, określonych w rozporządzeniu o warunkach technicznych. 2) W przypadku pojazdu zabytkowego wykorzystywanego do zarobkowego transportu drogowego wykonuje się zakres badania technicznego określony w pkt 1-10 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia, stosując odpowiednio warunki techniczne, na podstawie których pojazd został uznany za zabytkowy. 3) Wykaz czynności kontrolnych oraz metody i kryteria oceny stanu technicznego pojazdu podczas przeprowadzania okresowego badania technicznego pojazdu określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. 4) Wzór zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu określa załącznik nr 2 do rozporządzenia. 5) Wykonując okresowe badanie techniczne, o którym mowa w art. 81 ust. 3 ustawy, uprawniony diagnosta wystawia dokument identyfikacyjny badanego pojazdu, który stanowi załącznik do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym. Wzór dokumentu identyfikacyjnego pojazdu określa załącznik nr 3 do rozporządzenia. Według organu odwoławczego dokonując wpisów w dowodach rejestracyjnych pojazdów o przeprowadzonych badaniach technicznych tych pojazdów, bez faktycznego ich wykonania, którą to okoliczność potwierdził wyrok Sądu Rejonowego w Z. oraz samodzielne ustalenia organu I instancji (m. in. zeznania świadków),skarżący w ewidentny sposób naruszył obowiązujące przepisy i w sposób sprzeczny z tymi przepisami dokonywał wpisów w dowodach rejestracyjnych pojazdów. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego była to wystarczająca przesłanka do wydania przez Starostę na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym decyzji o cofnięciu uprawnień diagnosty. Kolegium nie zgodziło się z twierdzeniami skarżącego zawartymi w odwołaniu, iż organ I instancji decyzję swoją wydał tylko i wyłącznie w oparciu o treść wyroku Sądu Rejonowego w Z. W ocenie organu odwoławczego wyrok Sądu Karnego, nota bene wiążący dla organu I instancji, posłużył za punkt wyjścia do przeprowadzenia samodzielnego postępowania i własnych ustaleń. W "A", gdzie zatrudniony był skarżący przeprowadzono kontrolę, która między innymi dała informację, w przypadku których pojazdów skarżący dokonywał wpisów w dowodach rejestracyjnych i miał przeprowadzać badania techniczne tych pojazdów. Następnie oparciu o zeznania świadków - dysponentów tych pojazdów, stwierdzono jednoznacznie, iż wpisy do dowodów rejestracyjnych dokonywane były bez wcześniejszego przeprowadzenia badań technicznych, co w oczywisty sposób pozostawało w sprzeczności z obowiązującym prawem. Według Kolegium postępowanie w tym zakresie przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy, w wyczerpujący sposób zebrano i przeanalizowano materiał dowodowy, który mógł prowadzić tylko do jednego rodzaju wniosków. Postępowanie tym samym nie zawiera żadnych braków, które uzasadniałyby zmianę zaskarżonej decyzji bądź konieczność jej uchylenia. Natomiast odnośnie zarzutu skarżącego wydania decyzji z naruszeniem ustawowego terminu, w ocenie Kolegium znaczne przekroczenie przez organ przewidzianych w art. 35 Kpa terminów nie znajduje usprawiedliwionych podstaw w stanie sprawy. Jednakże naruszenie to nie miało wpływu na treść samego rozstrzygnięcia, a tylko takie naruszenie może prowadzić do zmiany bądź uchylenia zaskarżonej decyzji w toku postępowania odwoławczego. Zdaniem organu odwoławczego samo przekroczenie terminów do wydania decyzji nie spowodowało unieważnienia przeprowadzonych w postępowaniu czynności, a w szczególności postępowania dowodowego. Fakt wielokrotnego naruszania przez skarżącego przepisów Prawa o ruchu drogowym w zakresie kontroli pojazdów pozostaje nadal aktualny i obliguje organ I instancji do wydania decyzji o pozbawieniu skarżącego uprawnień diagnosty. Skarżący dopuścił się bowiem tak znaczących uchybień w swojej pracy, iż nie daje obecnie gwarancji należytego wykonywania swoich obowiązków. Kolegium podkreśliło, iż skarżący wielokrotnie dopuszczał do dalszego użytkowania na drogach publicznych pojazdy, które nie przeszły technicznych badań kontrolnych. Stan techniczny tych pojazdów mógł zatem uniemożliwiać ich eksploatację zgodnie z obowiązującymi przepisami, tym samym mogły one stanowić poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Postępowanie skarżącego mogło zatem być przyczyną poważnych w skutkach zdarzeń, tym bardziej zasługiwało na wyraźną reakcję uprawnionego organu. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zaskarżonej decyzji zarzucił:- naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym poprzez uznanie, że wyrok wydany w postępowaniu karnym stanowi wystarczającą przesłankę do cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty oraz interpretowanie tego przepisu z zastosowaniem niedozwolonej wykładni celowościowej naruszającej stosowanie reguły prawa materialnego pozwalającej na cofnięcie diagnoście uprawnień tylko w przypadku stwierdzenia uchybień w jego pracy podczas przeprowadzonej kontroli, - naruszenia art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej tj. zasady proporcjonalności i zakazu podwójnego (wielokrotnego) karania (stosowania środka represyjnego) tej samej osoby fizycznej za popełnienie tego samego czynu zabronionego(" ne bis in indem") i uznania, że przepis art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym może być stosowany w ustalonym stanie faktycznym w sytuacji jednoczesnego występowania sankcji administracyjnej w postaci cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych oraz uprzedniego orzeczenia kary wobec diagnosty przez sąd w postępowaniu karnym. W obszernym uzasadnieniu skargi podniesiono, iż cofnięcie uprawnienia diagnosty jest możliwe tylko w razie stwierdzenia uchybień podczas kontroli a nie można opierać się jedynie na skazującym wyroku karnym. Naruszone zostały konstytucyjne zasady zaufania obywatela do państwa oraz zasada proporcjonalności gdyż cofnięto uprawnienie bez względu na stopień winy diagnosty i rodzaj przewinienia. Nadto nie można za ten sam czyn dwa razy karać a taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie. Skarżący został raz skazany za przestępstwo i obecnie cofnięto mu uprawnienie diagnosty. Organy administracji nie zebrały ani nie oceniły całego materiału dowodowego. W konkluzji skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej je decyzji organu I instancji i zwolnienia od kosztów sądowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje rozstrzygnięcie oraz stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kolegium podkreśliło, że w świetle art. 84 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym przyjąć należało, iż organ I instancji zobligowany był do wydania decyzji cofającej skarżącemu uprawnienia do wykonywania funkcji diagnosty. Wbrew twierdzeniom skarżącego, decyzja Starosty wydana została po samodzielnej kontroli tego organu przeprowadzonej w "A" gdzie zatrudniony był skarżący. W ramach kontroli dokonano sprawdzenia dokumentów dotyczących badań poszczególnych pojazdów, jak również przesłuchano świadków. Postępowanie to potwierdziło okoliczności wynikające z wyroku Sądu Rejonowego w Z. Zdaniem Kolegium bezzasadny jest również zarzut naruszenia Konstytucji. Organ I instancji, jak również Kolegium badające prawidłowość decyzji wydanej przez ten organ działały w oparciu o jednoznaczny w swojej treści przepis Prawa o ruchu drogowym, który w stwierdzonym stanie faktycznym nie pozostawia organowi administracyjnemu żadnego luzu decyzyjnego. Organ zobowiązany jest do cofnięcia uprawnień diagnosty w przypadku stwierdzenia określonych w tym przepisie nieprawidłowości w pracy diagnosty. Przepis art. 84 ust. 3 pkt wymienionej ustawy nie został przez Trybunał Konstytucyjny uznany za sprzeczny z Konstytucją. Cytowany przepis nie jest jedynym przypadkiem kiedy to za ten sam czyn grożą danej osobie konsekwencje zarówno karne jak i administracyjnoprawne. Należy jednak odróżnić konsekwencje wskazane w tych przepisach. Przepisy karne przewidują środek karny w postaci zakazu wykonywania określonej działalności przez konkretny okres, niezależnie od tego czy dana osoba posiada do wykonywania tej działalności uprawnienia administracyjnoprawne. Sankcja ta oznacza zakaz prowadzenia określonej działalności jak i zakaz nabywania w wyznaczonym okresie uprawnień do prowadzenia danej działalności. Z kolei przepisy prawa administracyjnego przewidują, iż w przypadku stwierdzenia, że wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu nastąpiło niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, zachodzi konieczność wydania decyzji o cofnięciu uprawnień. Ratio legis takiego przepisu wynika z założenia, iż tak poważne naruszenie obowiązujących przepisów oznacza, że dana osoba przestała spełniać przesłanki niezbędne do nadania jej stosownych uprawnień - w tym przypadku uprawnień diagnosty. Nie zmienia to jednak faktu, iż w przyszłości taka osoba ponownie może starać się o uzyskanie tych uprawnień, po wykazaniu, iż spełnia wymagane prawem warunki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz270) –[zwanej dalej w skrócie – p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. nr 108 z 2005r. poz.908 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art.84 ust.1 ustawy badanie techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony w stacji kontroli pojazdów uprawniony diagnosta. Z kolei art.84 ust.2 stanowi, iż Starosta wydaje uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli osoba ubiegająca się o jego wydanie posiada wymagane wykształcenie techniczne i praktykę, odbyła wymagane szkolenie oraz zdała z wynikiem pozytywnym egzamin kwalifikacyjny. Natomiast według ust. 3 pkt.2 art. 84 starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art.83 ust.6, stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Art.84 ust.4 stanowi, iż w przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponowne uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna. Z przepisu art.84 ust.3 pkt.2 ustawy wynika, iż przesłanką cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badania technicznego jest stwierdzenie w czasie kontroli, iż wydał on zaświadczenie lub dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie z stanem faktycznym lub przepisami. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżący w dniach [...],[...] i [...] r. potwierdził prawidłowy stan techniczny, poświadczając nieprawdę w dowodach rejestracyjnych; autobusu "X" nr rej. [...], samochodu osobowego "Y" nr rej. [...], ciągnika rolniczego "C" nr rej. [...], ciągnika rolniczego "D" nr rej. [...], ciągnika rolniczego "E" nr rej. [...], ciągnika rolniczego "F" nr rej. [...], samochodu osobowego "G" nr rej. [...], potwierdzając przeprowadzenie badań technicznych, podczas gdy w istocie badań technicznych tych pojazdów w ogóle nie wykonał. Nie ulega wątpliwości, iż wpisanie w dowodzie rejestracyjnym wykonania pozytywnego badania technicznego mimo jego nieprzeprowadzenia jest niezgodne ze stanem faktycznym oraz obowiązującymi przepisami. Skarżący faktycznie dopuścił się poświadczenia nieprawdy za co został skazany wyrokiem karnym z dnia [...] r. w sprawie o sygn. akt [...]. Sąd Karny uznając oskarżonego winnym zarzucanych mu czynów z art.228 § 3 k.k. i art.271 § 1 k.k., wymierzył m.in. łączną karę pozbawienia wolności na [...] i [...] – miesięcy w zawieszeniu na okres [...] lat próby, na podstawie art.41§ 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz wykonywania zawodu diagnosty na okres [...]. Dopuszczenie się wymienionych uchybień przez skarżącego wynika zarówno z treści wyroku w sprawie o sygn. akt [...], jak również z protokołu kontroli "A" przeprowadzonej przez organ. W czasie tej kontroli przesłuchani świadkowie - posiadacze pojazdów zeznawali, że skarżący dokonywał wpisu w dowodach rejestracyjnych ich pojazdów o pozytywnym wyniku badań, mimo nieprzeprowadzania tych badań. Z protokołu kontroli w dniach [...]-[...] r. "A", gdzie był zatrudniony jako diagnosta skarżący – wydruków z rejestru przeprowadzonych badań - wynika fakt przeprowadzonych badań technicznych pojazdów opisanych w wyroku sądu karnego. Postępowanie administracyjne organu I instancji wszczęte z urzędu potwierdziło zatem okoliczności stwierdzone wyrokiem Sądu Karnego. Należy zaznaczyć, iż w uchwale w składzie 7 sędziów z 12 marca 2012r. w spr. II GPS 2/11 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art.84 ust.3 pkt.2 ustawy z 20 czerwca 1997r. nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie. (Lex nr 1124034). W uzasadnieniu wymienionej uchwały podniesiono, iż użyte w art.84 ust.3 pkt.2 określenie "w czasie kontroli" odnosi się do faktycznych podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnienia diagnoście. Nie oznacza to, że wszczęcie z urzędu postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnienia diagnoście może nastąpić tylko wówczas gdy wynik kontroli przeprowadzonej u przedsiębiorcy ujawni wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu niezgodnego ze stanem faktycznym lub przepisami. W ocenie NSA brak jest racjonalnych przesłanek do wykluczenia możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień, gdy informacje o wydaniu przez diagnostę zaświadczenia albo dokonaniu wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami zostały uzyskane podczas analizy akt w innej sprawie lub pochodzą od innych organów. Przyjęcie poglądu przeciwnego spowodowałoby, że przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym nie mógłby spełniać swojej funkcji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest argumentów dla wykazania, że tylko wówczas, gdy postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście z powodów określonych w art. 84 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym zostało wszczęte w "wyniku przeprowadzonej kontroli", można wobec diagnosty stosować sankcje administracyjnoprawne i karnoprawne. Natomiast nieujawnienie fałszu intelektualnego "w wyniku kontroli" znosi sankcję administracyjną. Argumentem takim nie może być podkreślana w orzeczeniach sądów administracyjnych sankcyjność przepisu art. 83 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym. "Wynik kontroli" bowiem, o którym mowa w tym przepisie, nie stanowi przesłanki zastosowania sankcji, lecz określa źródło informacji uzasadniające wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście. Niezasadny jest zarzut skarżącego, iż organy administracji nie zebrały w sposób wyczerpujący i nie rozważyły całego materiału dowodowego. Wbrew temu zarzutowi organy ustaliły prawidłowy stan faktyczny i wyjaśniły okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności swoje ustalenia dokonały na podstawie wyników kontroli przeprowadzonej w "A", zebranej tam dokumentacji, dowodów z przesłuchań świadków oraz w oparciu o treść wyroku sądu karnego. Nieuzasadniony jest zarzut skarżącego, iż cofnięcie uprawnienia diagnosty stanowi naruszenie zasady proporcjonalności oraz zasady zakazującej dwukrotnego karania za popełnienie tego samego czynu zabronionego. Zaznaczyć należy, iż celem przepisu art.84 ust.3 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Diagnosta decyduje bowiem o dopuszczeniu pojazdu do ruchu drogowego. W sytuacji gdy dopuszcza on do ruchu pojazdy o niesprawdzonym stanie technicznym powoduje tym zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu pojazdów na drogach, zagrożenie najistotniejszych dóbr chronionych prawem, jakimi są życie i zdrowie ludzkie. Diagnosta pełni funkcję publiczną. W związku z czym wymagana jest od niego szczególna staranność w wykonywaniu swoich czynności oraz przestrzeganie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Skoro zatem od pracy diagnosty zależy bezpieczeństwo w ruchu drogowym, to w sytuacji gdy dopuszcza się on uchybień, o których mowa w art.84 ust.3 pkt.2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, to tym samym stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa wszystkich uczestników ruchu drogowego. Konsekwencje tych uchybień są zatem znaczne a więc i sankcja za te uchybienia winna być do tego proporcjonalna. W przekonaniu Sądu nie można uznać, że zachwiana została proporcja pomiędzy konsekwencjami uchybień diagnosty, o których mowa w art.84 ust.3 pkt.2 ustawy a skutkiem takich uchybień jakim jest cofnięcie uprawnienia diagnoście. Odnośnie zaś podwójnego karania za to samo przewinienie to należy zaznaczyć, iż cofnięcie diagnoście uprawnienia do przeprowadzania badań technicznych nie jest sankcją karną. W sytuacji gdy diagnosta dopuści się uchybień wymienionych w art.84 ust.3 ustawy z 20 czerwca 1997r. to podlega odpowiedzialności administracyjnej. Celem takiego uregulowania jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów a więc takich, których działania stwarzają zagrożenie dla bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego. Jest rzeczą zrozumiałą, że diagnosta, który w związku z wykonywaniem swoich obowiązków, dopuścił się przestępstwa za które został prawomocnie skazany nie powinien nadal pełnić tej funkcji, przynajmniej przez pewien okres czasu. Podnoszony więc w skardze zarzut zastosowania wobec skarżącego podwójnej sankcji za jeden czyn nie jest uprawniony. W przypadku stwierdzenia popełnienia przez diagnostę przestępstwa poświadczenia nieprawdy, które polega między innymi na wystawieniu dokumentu stwierdzającego nieprawdę a więc stwierdzającą okoliczność niezgodną ze stanem faktycznym i w razie przypisania diagnoście winy za to przestępstwo, Sąd orzeka karę oraz może obok niej wymierzyć środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu diagnosty na okres od 1 do 10 lat. Niezależnie od odpowiedzialności karnoprawnej diagnosta co do zasady powinien ponosić odpowiedzialność administracyjnoprawną w postaci cofnięcia uprawnień diagnosty. Wskazać należy, iż są to dwie niezależne od siebie i nie konkurujące ze sobą sankcje. Reasumując Sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżący wpisując w dowodach rejestracyjnych pojazdów pozytywny wynik badania technicznego mimo, że go nie przeprowadził, naruszył obowiązujące przepisy prawa. Organy administracji słusznie uznały, że spełnione zostały przesłanki do cofnięcia skarżącemu uprawnienia do przeprowadzenia badań technicznych. Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.