III SA/Wr 523/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia WSA Maciej Guziński Protokolant specjalista Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 października 2017 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z o.o. w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości. W wyniku kontroli przeprowadzonej w siedzibie przedsiębiorstwa "A" stwierdzono, że w ww. przedsiębiorstwie w okresie od [...] kwietnia 2015 r. do [...] kwietnia 2016 r. doszło do następujących naruszeń przepisów dotyczących czasu pracy kierowców, przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz regulacji z zakresu wykonywania przewozów i przestrzegania przepisów ruchu drogowego: 1) skrócenie dziennego czasu odpoczynku 2) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy 3) przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu 4) skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku 5) naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy Ustalenia te znalazły odzwierciedlenie w protokole kontroli z dnia [...] kwietnia 2016 r. i decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego we W. z dnia [...] czerwca 2016 r., którą nałożono na skarżącą karę pieniężną w wysokości 25 000 zł. W wyniku odwołania GITD uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wskazując, że uzasadnienie faktyczne w zakresie naruszenia opisanego w lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. było niewystarczające, bowiem nie odniesiono się w nim do ilości dni zarejestrowanej działalności w okresie podlegającym kontroli. Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie 24 350 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o jej uchylenie w całości, zarzucając: 1) naruszenie art. 7-9 i art. 11 k.p.a poprzez niezrozumiałe sformułowanie decyzji w wielu aspektach, 2) naruszenie akapitu (3) preambuły do Rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców poprzez jego niezastosowanie w sprawie, 3) naruszenie art. 93 ust. 2 u.t.d. przez wykonanie decyzji organu odwoławczego mimo jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zdaniem strony, z decyzji nie wynikał sposób wyliczenia kwoty kary pieniężnej nałożonej na stronę, w szczególności, że decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nałożono na stronę karę w wysokości 25 000 zł, zaś decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. 24 350 zł. Uzasadnienie decyzji w zakresie naruszenia opisanego w lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. jest, zdaniem strony, niezrozumiałe. Organ I instancji wskazał w sposób arbitralny ilość dni niezarejestrowanej działalności nie wyjaśniając jednocześnie, które dni zostały uznane za dni zarejestrowanej działalności. Ponadto z decyzji organu nie wynika w sposób jednoznaczny w przypadku ilu kierowców stwierdzono naruszenie i jaka kara pieniężna powinna zostać z tego tytułu nałożona. GITD decyzją skarżoną obecnie z dnia [...] maja 2017 r. uchylił zaskarżoną decyzję i nałożył na stronę karę w wysokości 24 200 zł. W uzasadnieniu organ podtrzymał – niezakwestionowane przez stronę w odwołaniu - stanowisko organu I instancji w zakresie dopuszczenia się przez skarżącą spółkę naruszeń opisanych w załączniku nr 3 do u.t.d. w pozycjach: lp. 5.3, lp. 5.1, lp. 5.2, l.p. 5.4. Odnośnie naruszenia, o jakim mowa w lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy przytoczył regulacje art. 10 ust. 5 rozporządzenia WE nr 561/2006, art. 1 rozporządzenia Komisji nr 581/2010 oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury zmieniającego rozporządzenie w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych z dnia 5 listopada 2010 r. Wskazał, iż z przepisów tych wynika, że przedsiębiorstwa transportowe (do jakich stosuje się ww. rozporządzenia) zostały zobowiązane m.in. doi zapewnienia wczytywania danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie wszystkich danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego. Zgodnie z §3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2010 r., dane z karty kierowcy pobierać należy co najmniej raz na 28 dni, przy czym – stosowanie do art.. 10 ust. 5 pkt b rozporządzenia WE nr 561/2006 "wczytanie danych" jest rozumiane zgodnie z definicją określoną w załączniku IB, rozdział I lit.s rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Następnie organ wskazał, że w doniesieniu do 9 kierowców stwierdzono przekroczenie maksymalnego czasu 28 dni na wczytanie danych. Dotyczyło to: G. A. (na karcie kierowcy zarejestrowano 30 dni działalności w postaci aktywności prowadzenia pojazdu lub innej pracy), D. B. (na karcie kierowcy zarejestrowano 35 dni działalności w postaci aktywności prowadzenia pojazdu lub innej pracy), Z. C. (na karcie kierowcy zarejestrowano 43 dni działalności w postaci aktywności prowadzenia pojazdu lub innej pracy), M. C. (na karcie kierowcy zarejestrowano 34 dni działalności w postaci aktywności prowadzenia pojazdu lub innej pracy), M. C. (na karcie kierowcy zarejestrowano 34 dni działalności w postaci aktywności prowadzenia pojazdu lub innej pracy), P. J. (na karcie kierowcy zarejestrowano 34 dni działalności w postaci aktywności prowadzenia pojazdu lub innej pracy), J. R. (na karcie kierowcy zarejestrowano 36 dni działalności w postaci aktywności prowadzenia pojazdu lub innej pracy), W. S. (na karcie kierowcy zarejestrowano 29 dni działalności w postaci aktywności prowadzenia pojazdu lub innej pracy), M. S. (na karcie kierowcy zarejestrowano 30 dni działalności w postaci aktywności prowadzenia pojazdu lub innej pracy). Kara przewidziana za to naruszenie w załączniku nr 3 lp. 6.3.11 do u.t.d. wynosiła 500 zł, w związku z czym łączna kara z tego tytułu wyniosła 4500 zł. Organ odwoławczy wskazał również, że w przypadku skarżącej spółki nie wystąpiły podstawy wyłączające odpowiedzialność przedsiębiorcy, o jakich mowa w art. 92c u.t.d., bowiem okoliczności sprawy nie wskazują, by spółka nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a samo naruszenie nastąpiło na skutek zdarzeń i okoliczności, których ten podmiot nie mógł przewidzieć. Strona także nie wykazała, by organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywały się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. W skardze na powyższą decyzję strona wniosła o jej uchylenie w całości zarzucając naruszenie: 1) art. 11, art. 7 i art. 77 k.p.a. – przez zaniechanie rozpoznania sprawy w jej całokształcie, przejawiające się brakiem odniesienia się w zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów strony podniesionych w odwołaniu; 2) naruszenie art. 93 ust. 2 u.t.d. przez wykonanie decyzji GITD w dnia [...] listopada 2016 r. w sytuacji wniesienia przez stronę skargi do WSA na tę decyzję; 3) naruszenie art. 7, art. 11 i art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. – przez niezrozumiałe i nieoparte na faktach sformułowanie uzasadnienia decyzji w aspekcie kary nałożonej na naruszenie opisane w lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. W uzasadnieniu skargi spółka podniosła, żart. 93 ust. 2 u.t.d. został naruszony w ten sposób, że [...] grudnia 2016 r. doszło do wykonania decyzji GITD z dnia [...] listopada 2016 r., mimo, że została ona zaskarżona przez stronę do WSA we Wrocławiu (wyrokiem z dnia2 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Wr 48/17), co przesądza, że skarżona obecnie decyzja została wydana z rażącym naruszeniem procedury. Zdaniem skarżącej uzasadnienia kolejnych decyzji wydanych w sprawie są niezrozumiałe i nie pozwalają prześledzić toku rozumowania organu. Stwierdzając naruszenie w postaci przekroczenia terminów na wczytanie danych z kart kierowców np. w przypadku kierowcy G. A. organ arbitralnie stwierdza, iż pomiędzy kolejnymi zdarzeniami pobrania danych mającymi miejsce odpowiednio w dniu [...].09.2015 r., a następnie [...] października 2015 r. kierowca ten zarejestrował 30 dni działalności "w postaci aktywności prowadzenia pojazdu oraz innej pracy", jednak organ nie wskazuje wyraźnie które to dni. Ogranicza się do stwierdzenia, że było ich w analizowanym przedziale czasowym 30, co jest ewidentną nieprawdą. Z uzasadnienia wynika wyraźnie, że GITD jako dni zarejestrowanej działalności uznał te, w których kierowca na swojej karcie rejestrował zarówno prowadzenie pojazdu, jak i inną pracę (piktogram młotków). Takie rozumienie "dni zarejestrowanej działalności" stoi w sprzeczności z poglądami orzecznictwa sądowo administracyjnego, w którym wskazuje się, że dniami zarejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i równocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. W dalszej części skargi strona skarżąca dowodzi., że w przypadku kierowcy D. B. organ wyliczył, że wszystkie dni kalendarzowe, których ilość pomiędzy dniem [...] sierpnia 2015 r. a [...] października 2015 r. określił na 35, były jednocześnie dniami zarejestrowanej działalności kierowcy. Tak nie było, na dowód czego do skargi strona załączyła wizualizację danych z karty tego kierowcy, z której wynika, że z określonego przez organ przedziału czasowego należy wyłączyć co najmniej 19 dni, z których kierowca nie podejmował żadnych czynności. Podobnie błędnie przeprowadzono obliczenia w przypadku Z. C., tu bowiem również organ postawił znak równości pomiędzy dniami kalendarzowymi (43) i dniami zarejestrowanej działalności (43). Tymczasem choćby w dniach [...] lipca i [...] września kierowca ten nie zarejestrował żadnej działalności na swojej karcie. Uwzględnienie powyższych przypadków skutkowałaby natomiast zmniejszeniu kary łącznej nałożonej na stronę o 1000 zł. Odpowiadając na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności, odnosząc się do zarzutów naruszenia przez organ art. 93 ust. 2 u.t.d poprzez wykonanie decyzji WITD z dnia [...] listopada 2016 r. w sytuacji zaskarżenia do WSA decyzji GITD z dnia [...] grudnia 2016, Sąd stwierdza, że powyższy zarzut nie może być podstawą uwzględnienia skargi. Biorąc pod uwagę jak został powyższy zarzut sformułowany, Sąd wyjaśnia, że samo wydanie decyzji przez organ odwoławczy nie jest równoznaczne z wykonaniem decyzji ją poprzedzającej. Z kolei przepis, na który powołuje się skarżąca spółka stanowi, że decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1 (decyzja o nałożeniu kary pieniężnej – uwaga Sądu), staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: 1) odrzucenia skargi, 2) cofnięcia skargi lub 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Przywołana regulacja dotyczy zatem etapu wykonania decyzji, nie zaś jej wydania, jej treścią jest bowiem ustanowienie czasowej przeszkody dla możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, zmierzającego do przymusowej realizacji sankcji w okresie zawisłości sprawy przed sądem administracyjnym. Naruszenie przez organ ten regulacji tj. przymusowe wykonanie decyzji zaskarżonej do sądu administracyjnego uprawnia stronę do podnoszenia stosownych środków obrony w postępowaniu egzekucyjnym. Jednocześnie ewentualne wady zawiązane z wykonaniem decyzji pozostają bez wpływu na ocenę podstaw do jej wydania. Sądowa kontrola legalności decyzji dokonywana jest zawsze na moment jej wydania i obejmuje badanie stosowania przepisów prawa materialnego oraz prawidłowości procedury prowadzącej do wydania decyzji. Uchybienia, jakich dopuszczają się organy na etapie postępowania egzekucyjnego podlegają sądowoadministracyjnej kontroli dopiero w razie wniesienia przez stronę skargi na akty wydane w postępowaniu egzekucyjnym, po uprzednim wyczerpaniu przez skarżącego środków zaskarżenia służących mu w tym właśnie postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie WSA poddał kontroli decyzję GITD z dnia [...] grudnia 2016 r. i wyrokiem z dnia [...] marca 2017 r. orzekł o jej uchyleniu oraz przekazał organowi sprawę do ponownego rozpoznania wskazując jakie okoliczności powinien ustalić przed wydaniem decyzji. Organ był zatem nie tylko uprawniony, ale zobowiązany do zakończenia postępowania oraz wydania decyzji. Fakt ewentualnego uprzedniego wykonania decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. ( czy kolejnej decyzji, z dnia [...] grudnia 2016 r.) pozostaje więc bez wpływu na proces kontroli skarżonej teraz decyzji GITD kończącej postępowanie, wydanej w dniu [...] maja 2017 r. , bowiem tego rodzaju naruszenie prawa, jak zarzuca skarżący, nie mogło być przedmiotem badania przez sąd w obecnym postępowaniu zainicjowanym skargą z dnia [...] czerwca 2017 r. Przechodząc do oceny zarzutu prawa materialnego tj. akapitu trzeciego rozporządzenia 581/2010 Sąd uznał powyższy zarzut za bezzasadny. Zarzucane naruszenie regulacji wspólnotowej powiązać należy z art. 92a ust. 1-6 u.t.d. w związku z lp. 6.3.11 Załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie z regulacją art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 6). Obowiązki kierowcy, których naruszenie zarzuciły stronie organy, a co skarżąca kwestionuje w skardze, wynikały z art. 10 ust. 5 rozporządzenia 561/2006. Zgodnie z tym przepisem przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85: i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego; ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa. b) Do celów niniejszego ustępu pojęcie "wczytywanie danych" jest rozumiane zgodnie z definicją określoną w załączniku IB, rozdział I lit. s) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. c) Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane. Natomiast zgodnie z art. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.Urz.UE.L2010.168.16) - dalej: "rozporządzenie Komisji nr 581/2010", maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie może przekraczać 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Stosownie do treści przywołanego w decyzji § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie częstotliwości pobierania danych, dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni. Oznacza to, że podmiot wykonujący przewóz naruszy powyższy obowiązek, a tym samym podlegać będzie odpowiedzialności administracyjnej, jeżeli nie pobierze danych z karty kierowcy co najmniej raz na 28 dni. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stoi - wbrew zarzutom skargi - na prawidłowym stanowisku, że przy obliczaniu terminu na wczytanie danych cyfrowych z kart kierowców, powinny być brane pod uwagę wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Jak wskazuje słusznie strona skarżąca, dniami zarejestrowanej działalności są przy tym dni, w których działalność kierowcy powinna być zarejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresu odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz.UE.L 102 z 11 kwietnia 2006 r. - dalej: "rozporządzenie nr 561/2006". Okresami składającymi się z nierejestrowanej działalności są natomiast okresy, gdy nie można przedsiębiorcy przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2015 r. sygn. akt II GSK 2396/14). Lektura zaskarżonej decyzji nie potwierdzają jednak, by – tak jak podnosi strona skarżąca – organ odmiennie rozumiał pojęcie dni "zarejestrowanej działalności", a w szczególności, by w swoich wyliczeniach utożsamiał wskazany w powołanym rozporządzeniu okres 28 dni z dniami kalendarzowymi. Analiza okresów, jakie w przypadku poszczególnych kierowców upłynęły pomiędzy kolejnymi wczytaniami danych z kart kierowców oraz wartości przekroczeń 28-dniowego terminu na wczytanie tych danych dowodzi, że w żadnym przypadku nie utożsamiano przy wyliczaniu dni zarejestrowanej działalności po prostu kolejnych dni kalendarzowych. W przypadkach powołanych przykładowo w skardze przedziały czasowe ( kalendarzowe) pomiędzy kolejnymi wczytaniami wynosiły odpowiednio w przypadku kierowcy A., B. i C.: 35 dni, 55 dni, 56 dni, natomiast liczba dni "zarejestrowanej działalności" (obejmującej – co trafnie rozpoznał organ – dni w których zarejestrowano aktywność kierowcy w postaci prowadzenia pojazdu oraz innej pracy) wyniosła odpowiednio 30 dni, 35 dni oraz 43 dni. Rację należy przyznać organowi, że do tych okresów należy wliczać nie tylko jazdę, ale także wszystkie okresy innej aktywności kierowcy, podlegającej obowiązkowi rejestracji oraz okresy odpoczynku. Wyliczenie przedstawione przez skarżącą spółkę nie podważą ustaleń organu, a porównanie podanej w skardze liczby dni w których przykładowo kierowca B. "nie podejmował żadnych czynności" i które nie powinny wobec powyższego być uwzględniane przy liczeniu 28 dni na wczytanie danych raczej potwierdza ich prawidłowość. Podkreślenia wymaga, że okresy włączone z obowiązku rejestracji powinny zostać udokumentowane przez przedsiębiorcę w wiarygodny sposób, tak aby możliwa była kontrola prawidłowości wykonywania obowiązku wczytywania danych. Skarżąca spółka nie przedłożyła natomiast żadnych dokumentów, które uwiarygodniłyby twierdzenie, iż w odniesieniu do kierowców i pojazdów wymienionych w zaskarżonej decyzji, w stosunku do których nałożenie kary uznano za zasadne, terminy na wczytanie danych zostały zachowane. W rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo również oceniły, że nie zachodzą przesłanki zastosowania wobec skarżącego art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Przedsiębiorca nie ma wpływu na powstanie naruszenia w sytuacji, gdy niezależnie od jego zachowania i tak doszłoby do powstania naruszenia. W szczególności sytuacja taka może mieć miejsce, jeżeli do naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego dochodzi z powodu siły wyższej lub zachowania osób trzecich, którym podmiot wykonujący przewozy nie był w stanie się przeciwstawić. Brak możliwości przewidzenia określonych zdarzeń lub okoliczności ma miejsce wtedy, gdy przy uwzględnieniu wiedzy, umiejętności i doświadczenia nie istniała możliwość przewidzenia określonych zdarzeń z uwagi na ich nadzwyczajny charakter. Wskazany wyżej przepis odnosi się więc do wyjątkowych sytuacji, których podmiot wykonujący przewozy drogowe, przy zachowaniu staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć. Skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności ani dowodów na poparcie swoich twierdzeń, że nie miał wpływu na powstanie wskazanych wyżej naruszeń, a nastąpiły one wskutek zdarzeń i okoliczności, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć. Podobnie w sprawie nie miał też zastosowania art. 92b u.t.d. z uwagi na to, że powyższe naruszenia dotyczą przepisów o stosowaniu urządzeń rejestrujących, a art. 92b u.t.d. stosuje się tylko w postępowaniu, którego przedmiotem jest naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) oddalił skargę.