III SA/Wr 524/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu 30 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi "A" Sp z.o.o. z/s w W. w likwidacji na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z 3 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Wr 524/18 w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone sprzeciwem zarządzenie referendarza sądowego. Zarządzeniem z 3 stycznia 2019 r., referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącej spółki o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, z uwagi na okoliczność, że wnoszący - w jej imieniu - wniosek (T. M., jako pełnomocnik likwidatora spółki) nie wykonał wezwania do uzupełnienia braku formalnego wniosku, tj. nie wykazał umocowania do składania w imieniu spółki oświadczeń woli, w tym do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Od w/w zarządzenia T. M. wniósł sprzeciw. Podniósł, że likwidator spółki udzielił mu pełnomocnictwa do reprezentowania spółki przed Sądem (WSA) i do podpisywania wniosków o zwolnienie od kosztów sądowych. Do sprzeciwu załączył pełnomocnictwo. Wojewódzki Sąd Administracyjnym zważył, co następuje. Rozstrzygnięcie referendarza sądowego nie narusza prawa. Omówienie powodów, dla których sprzeciw nie jest zasadny, poprzedzić trzeba stwierdzeniem, że zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżony akt zmienia albo utrzymuje w mocy. Czyniąc to, w myśl art. 260 § 2 p.p.s.a., działa jako sąd drugiej instancji i stosuje odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sąd uznał, że zaskarżone sprzeciwem zarządzenie referendarza sądowego należało utrzymać w mocy. Referendarz sądowy prawidłowo bowiem przywołał treść art. 46 i art. 257 p.p.s.a., a następnie odniósł ją do sytuacji skarżącej, przyjmując, że skoro T. M. (pełnomocnik likwidatora spółki) został prawidłowo wezwany i nie uzupełnił w terminie braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, tj. nie przedstawił pełnomocnictwa, z którego wynikałoby jego umocowanie do reprezentowania spółki przed tut. Sądem, w tym do składania w jej imieniu wniosków o przyznanie prawa pomocy, to wniosek taki należało pozostawić bez rozpoznania. Wobec powyższego, rozstrzygnięcie referendarza sądowego - jako prawidłowe -Sąd utrzymał w mocy, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a.