III SA/Wr 525/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński, , , po rozpoznaniu w dniu 24 października 2008 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi A S na czynność materialno-techniczną S Z w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaconej opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. A S skierowała do S P w Z Ś prośbę "o zwrot nadpłaconej kwoty za wydanie karty pojazdu" wskazując, iż "jest rencistką i każde pieniądze musi przeznaczać na cele zdrowotne". W odpowiedzi na powyższe S w Z Ś , pismem z dnia [...] r., skutecznie doręczonym skarżącej w dniu [...] r. (data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru), poinformował skarżącą o braku podstaw prawnych do zwrotu wnioskowanej kwoty podkreślając nadto, iż z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. Nr 137, poz. 1310) jak również z przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu nie wynika, aby opłatę za wydanie karty pojazdu można było nałożyć w drodze decyzji administracyjnej. Dlatego też - jak podkreślił S - nie jest on uprawniony do wydania decyzji administracyjnej, która stanowiłaby podstawę do pobrania opłaty czy jej zwrotu. Nadto ostatecznie organ administracji publicznej pouczył skarżącą, iż "zwrotu części opłaty za kartę pojazdu można dochodzić na drodze sądowej". Na niniejsze zawiadomienie skarżąca pismem z dnia 11 sierpnia 2008 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę. W odpowiedzi na skargę S w Z Ś wskazał, że stosownie do treści art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm) skarga winna zostać odrzucona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie za art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż wyżej określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W piśmiennictwie przyjmuje się, iż akty i czynności, o których mowa w powołanym przepisie, charakteryzują się tym, że: 1) nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, 2) są podejmowane w sprawach indywidualnych, 3) muszą mieć charakter publicznoprawny, 4) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 22-23). Art. 52 § 1 p.p.s.a. ustanawia natomiast zasadę, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Art. 52 § 2 p.p.s.a. określa, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jedynie jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., (akty lub czynności z zakresu administracji publicznej (inne niż decyzje lub postanowienia) dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa) można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 5 2 § 3 p.p.s.a.). W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 4 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 29 lipca 2008 r. skutecznie doręczonym skarżącej w dniu 31 lipca 2008 r., S w Z Ś poinformował skarżącą o braku podstaw prawnych do zwrotu wnioskowanej kwoty oraz wskazał, że nie jest uprawniony do wydania decyzji administracyjnej, która stanowiłaby podstawę do pobrania opłaty czy jej zwrotu. Nadto organ administracji publicznej pouczył skarżącą, iż "zwrotu części opłaty za kartę pojazdu można dochodzić na drodze sądowej". Podczas gdy podkreślenia wymaga okoliczność, iż obowiązkiem organu było precyzyjne pouczenie skarżącej o prawie i trybie zaskarżenia podjętej czynności do sądu administracyjnego, a zatem z zaznaczeniem, że droga sądowa przysługuje skarżącej, lecz po uprzednim wyczerpaniu trybu postępowania określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika, że skarżąca przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (pismo z dnia 11 sierpnia 2008 r.) w zakreślonym ustawowo terminie - tj. w terminie 14 dni od daty doręczenia jej w dniu 31 lipca 2008 r. zawiadomienia ST w Z Ś - nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa, a zatem nie spełniła podstawowej przesłanki dopuszczalności skargi. W związku z powyższym skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie powołanego na wstępie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.