III SA/Wr 525/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z eksploatacją automatu do gier poza kasynem gry wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...]r. A sp. z o.o. z siedzibą w G. (zwana dalej jako strona skarżąca) złożyła skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na uzasadnienie żądania podniesiono, że wobec podniesionych w skardze zarzutów przeciwko wydanej zaskarżonej decyzji, charakteru sprawy oraz wysokości wymierzonej kary zachodzi realne zagrożenie aktualnej sytuacji ekonomicznej strony skarżącej. Dodatkowo, wskazano, że kara pieniężna w wysokości [...] zł przewyższa kapitał zakładowy ([...] zł), co w sposób oczywisty doprowadzi do całkowitej utraty płynności finansowej spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zasadniczo zgodnie z treścią przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej zwanej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na podstawie § 2 cyt. art. w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie, organ który wydał decyzję lub postanowienie może wstrzymać z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Natomiast w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które wniesiona została skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w rozumieniu art. 61 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Niewątpliwie będąca przedmiotem niniejszego wniosku decyzja wymierzająca karę pieniężną jest aktem prawnym kwalifikującym się do wykonania, a zatem dopuszczalne jest orzeczenie co do niej wstrzymania wykonania, przy spełnieniu ustawowych przesłanek. Sąd zwraca uwagę, iż orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu prawnego ma fakultatywny charakter, a więc Sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając wniosek w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko w sytuacji zaistnienia kumulatywnie obydwóch lub jednej z omówionych przesłanek, Sąd ma podstawę do uwzględnienia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Interpretacja art. 61 § 3 p.p.s.a. nasuwa wniosek, iż ocena wskazanych w nim okoliczności pozostaje w gestii Sądu, natomiast obowiązkiem strony skarżącej jest nie tylko wskazanie na możliwość zaistnienia wskazanych zdarzeń, ale również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Podkreślić należy, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej. Wniosek taki strona skarżąca powinna zatem należycie uzasadnić, wykazując zaistnienie jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd orzekając w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. kierując się zawartą we wniosku argumentacją wnioskodawcy. Tymczasem w treści wniosku o wstrzymanie wykonania strona skarżąca powołała się na jedynie fakt, iż wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzić może do utraty płynności finansowej i całkowitego uniemożliwienia prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą, mając na uwadze wysokość nałożonej przez organ kary pieniężnej i jej stosunek do wysokości kapitału zakładowego skarżącej. Zdaniem Sądu, mając na uwadze argumentację podniesioną przez skarżącą we wniosku o wstrzymanie, brak jest uzasadnionych podstaw do uwzględnienia wniosku. Sąd uznał, iż strona skarżąca nie wykazała zaistnienia przesłanek przemawiających za przyjęciem, iż wykonanie zaskarżonej decyzji grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych dla niej do odwrócenia skutków, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślić przy tym należy, iż kapitał zakładowy nie określa sytuacji finansowo-ekonomicznej w jakiej znajduje się podmiot. Kapitał zakładowy tworzony jest z wkładów wspólników wnoszonych do spółki. Wkłady są formą współdziałania, do jakiej wspólnicy muszą się zobowiązać, i powinny być wniesione do momentu zarejestrowania spółki. Kapitał zakładowy stanowi określoną wartość zapisaną w bilansie spółki po stronie biernej (pasywa). Określa on obowiązek utrzymania majątku na poziomie, który zgodnie z umową spółka zobowiązana jest utrzymywać przez czas swego istnienia. Co do zasady funkcja prawna kapitału zakładowego polega na tym, że jest warunkiem utworzenia spółki. Wskazuje się niekiedy na jego gwarancyjny charakter, jest to jednak funkcja czysto teoretyczna, gdyż nie on stanowi podstawę odpowiedzialności spółki, ale jest nią majątek spółki. Stałość kapitału zakładowego ma w głównej mierze znaczenie księgowe. Można natomiast wyróżnić funkcję uwiarygadniającą, bowiem ocena kontrahentów spółki może dotyczyć również poziomu kapitału zakładowego jako sumy wniesionych do spółki wkładów. Kapitał zakładowy ma również znaczenie jako punkt odniesienia przy obliczaniu zysku lub straty. W związku z powyższym pełni on funkcję określonego miernika do obliczania tych wartości (por. A. Kidyba: Komentarz aktualizowany do art.152 Kodeksu spółek handlowych. LEX/El. 2012 nr 134601). Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że powołanie się strony skarżącej jedynie na wysokość kapitału zakładowego, utożsamiając go z majątkiem jakim dysponuje spółka, jako okoliczność wskazującą na niebezpieczeństwo utraty przez spółkę płynności finansowej przy wykonaniu zaskarżonej decyzji, nie uzasadnia orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Wreszcie zauważyć należy, iż strona skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie przedstawiła dodatkowych argumentów i dokumentów wskazujących na wystąpienie przesłanek określonych w cytowanym art. 61 § 3 p.p.s.a., w tym przykładowo dokumentacji przedstawiającej aktualną kondycję spółki. Wskazać należy, iż w postanowieniu z dnia [...] r. sygn. [...] (nie publ.) NSA wyjaśnił, że uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (zob. też postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r., sygn. [...]; nie publ.). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż skarżąca nie wykazała, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, o których art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Na marginesie dodać należy, iż wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter tymczasowy i jak wskazuje treść art. 61 § 6 p.p.s.a. upada w razie wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Z uwagi na powyższe zgodnie z treścią art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.