III SA/Wr 526/09

Wiesław Jakubiec - referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. F. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restruktu- ryzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia .... Nr ... w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolno-środowiskowych za rok 2007 postanawia: 1. przyznać prawo pomocy w części dotyczącej ustanowienia ad- wokata i zwolnienia z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi w zakresie przekraczającym kwotę 100 zł (sto złotych); 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. W odpowiedzi na wezwanie o uzupełnienie braku skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 200 zł, skarżący złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych i ustanowienia adwokata wskazując w uzasadnieniu, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, jego miesięczny dochód to kwota 3.500 zł, a opłaty związane z utrzymaniem mieszkania wynoszą 700 zł. Dodał, że cierpi na liczne poważne schorzenia (choroby: serca, kręgosłupa, oczu) i z tego tytułu ponosi znaczne wydatki. W piśmie z dnia 3 października 2009 r. wnioskodawca poinformował, że ponosi następujące wydatki: koszt leków i odzieży- 850 zł; podatek rolny- 920 zł; koszty mediów- 480 zł; zakup kurcząt i paszy- 450 zł. W piśmie z dnia 22 października 2009 r. skarżący oświadczył, że byłby w stanie uiścić wpis od skargi w wysokości 50 zł. Nadto podniósł, że nie korzysta z pomocy osób trzecich, nie ma zdolności kredytowej i posiada zadłużenie w wysokości 120.000 zł. Wskazał, że wydatki pokrywa ze środków uzyskiwanych ze sprzedaży wiejskich kur i jajek. Poinformował, że wiosną 2009 r. otrzymał dopłaty bezpośrednie w wysokości 100.000 zł. Dodał, że dotychczas pisma sporządzali mu: znajoma osoba, która miała wobec niego "dług wdzięczności" oraz adwokat w ramach dnia bezpłatnych porad prawnych. Ze znajdującego się w aktach dowodu wpłaty nr 447 wynika, że w dniu 22.10.2009 r. skarżący uiścił w kasie tut. Sądu kwotę 100 zł tytułem opłaty sądowej. Wniosek częściowo zasługuje na uwzględnienie. Konieczność partycypowania przez skarżącego w kosztach sądowych (choćby w niewielkim zakresie) znajduje uzasadnienie w posiadanej przez niego sytuacji materialnej, w szczególności, iż sam wnioskodawca deklarował, że jest w stanie zapłacić wpis od skargi w wysokości 50 zł, a ostatecznie uiścił go w dniu 22 października 2009 r. w wysokości 100 zł. Przyznanie prawa pomocy, to w istocie "kredytowanie" kosztów postępowania z budżetu Państwa (czyli jest to dodatkowe obciążenie innych obywateli) i dlatego winno być udzielane wyjątkowo. W przypadku ubogiego społeczeństwa, jakim jest społeczeństwo polskie, prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie domowym, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. Z treści wniosku skarżącego wynika, że osiąga on znaczący miesięczny dochód (łącznie z zasiłkiem chorobowym z KRUS wynosi on 3.500 zł), przy czym skarżący podkreślił, że wiosną 2009 r. otrzymał dopłaty z Unii Europejskiej w wysokości 100.000 zł. Co prawda swoje wydatki skarżący określił na kwotę 3.400 zł, ale tego faktu – mimo zapewnień- w żaden sposób nie sprecyzował i nie udokumentował. Nie wykazał również, że posiada zadłużenie w wysokości 120.000 zł. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że konieczność poniesienia przez niego wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł (jedynego na tym etapie kosztu sądowego) mogłoby spowodować uszczerbek dla jego koniecznego utrzymania. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 2, 3 i 4 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 127 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.