III SA/Wr 528/18

Wrocław, dnia 14 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wydania nagannej opinii postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze, skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania skarżonego aktu. W jego ocenie, w sprawie wystąpiła przesłanka wynikająca z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). Skarżący przywołał treść w/w przepisu, jednak nie uzasadnił wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W sprawie na szczególne podkreślenie zasługuje, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Strona wnosząca o zastosowanie ochrony tymczasowej jest zobligowana zatem do wykazania, że w sytuacji wykonania postanowienia, o wstrzymanie którego wnioskowała, zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Ustawodawca zdecydował się tym samym na uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od oceny okoliczności poszczególnych przypadków. Ocena ta wymaga dla swojej miarodajności dysponowania przez sąd konkretnymi i aktualnymi danymi, dotyczącymi sytuacji wnioskodawcy. Dopiero bowiem ich konfrontacja z - ewentualnymi i wynikającymi ze zaskarżonego postanowienia - konsekwencjami może prowadzić do stwierdzenia wystąpienia przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc te uwagi do rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący - mimo ciążącego na nim obowiązku i przywołania treści przepisu - nie wykazał zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Brak natomiast we wniosku o wstrzymanie wskazania jakichkolwiek okoliczności dotyczących indywidualnej sytuacji skarżącego, nie pozwoliło Sądowi uznać, że wykonanie postanowienia - rzeczywiście - wywoła wobec skarżącego nieodwracalne (trudne do odwrócenia) skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.